Avenida de Los Volcanes, Ecuador
Trip Start
Aug 31, 2005
1
25
46
Trip End
Jan 22, 2006
Latacunga,
Ecuador
Friday, November 4, 2005
In de namiddag ben ik dan de verschillende touroperators afgegaan, om mij een programma samen te stellen voor de komende dagen in deze Avenida de los Vulcanes Het wordt uiteindelijk het volgende: Iliniza Norte (5126m), Iliniza Sur (5248m), Cotopaxi (5897m) en tenslotte Chimborazo (6310m). Hieronder het verslag...
Iliniza Norte, 5126 m en Iliniza Sur, 5248 m
De Ilinizas, dag 1: basecamp, 3950m
Die eerste dag heb ik om 10.30 afgesproken met de gids Fransisco
01, Saquisili, Ecuador
. Eerst verzamelen we nog wat materiaal en vervolgens vertrekken we in de Toyota 4x4 Landcruiser (een super jeep!!) richting basiskamp van de Ilinizas. De Iliniza is een vulkaan met twee toppen, de noord en de zuid top, welke gezamelijk de Ilinizas genoemd worden. De noord top is de gemakkelijkste, geen sneeuw of ijs, enkel wat steile en losse rotsen om te klauteren, en deze wordt meestal aangeraden als "opwarmer" voor de Cotopaxi. De zuid top daarentegen is van een ander kaliber: Steil, ijs, en zoals ik later verneem, de tweede meest technische beklimming van Ecuador, na de Altar... Dat waren ze mij op voorhand vergeten te vermelden... Maar eerst: "El Norte":Tegen de middag komen we aan bij het basiskamp op 3950m. Er staan nog verschillend tenten opgesteld van 2 groepen die de beklimming vanochtend hebben gedaan: Een groep Fransen en een groep Nederlanders, die hierna ook vertrekken voor de Coto en de Chimbo, wie weet kom ik ze nog tegen... We wisselen wat verhalen uit, de de groep vertrekt verder naar beneden. Ondertussen zetten Fransisco en ik de tent op en eten we wat, waarna we op een kort inlooptochtje beginnen tot 4100m. We moeten echter al snel terugkeren, want het begint te hard te regenen. Onderweg terug naar het basiskamp komen we nog vier puffende en hijgende Britten tegen, zij gaan in dit slecht weer nog proberen tot de Refuge op 4800 te geraken...
De rest van de namiddag is er niet veel te doen, dus test ik een beetje de mogelijkheden van mijn camera tijdens de regenpauzes, en rond een uur of zes, net voor zonsondergang, zien we ineens die Britten wat hoger op de berg, maar nog lang niet aan de hut. Zij zullen daar ergens moeten kamperen.... Veel kunnen wij er niet aan doen, het begint weer bakken water te gieten, zo erg zelfs dat we het eten in de 4x4 moeten klaarmaken
02, Latacunga, Ecuador
! Als we dan willen gaan slapen blijkt de tent al dat water niet meer aan te kunnen, enkel in het midden is het een beetje droger, en daarom besluit Fransisco om in de Jeep te gaan slapen. Ik probeer het toch maar in de tent....De Ilinizas, dag 2: Iliniza Norte, 5180m
Vrij vroeg opgestaan, en ondanks het slechte weer van gisteravond toch redelijk goed geslapen. Boven het wolkendek uit zien we in de verte de perfect kegel van de Cotopaxi, met ernaast de Rumiñahui, een 4712m hoge technische vulkaan die we misschien op de rustdag gaan beklimmen.... Tegen 7.30 vertrekken we dan richting de Refuge op 4800m. Het weer is nog mooi zo vroeg, en we worden onderweg getrakteerd op een paar mooie zichten op de Norte en de uitdagende Sur. De Cotopaxi zit ondertussen al weer in de wolken. Na een dik half uur stappen komen we de kampplaats van de vier Britten tegen, ze zijn nog aan het rusten van gisteren, en laten werkelijk àlles wat ze hebben drogen in het ochtendzonnetje....
De beklimming wordt wat verder een stuk zwaarder wanneer we over een steil en lang stuk morene het laatste uur tot aan de hut moeten overbruggen. Voor elke 3 stappen die je zet schuif je er 2 terug naar beneden, maar tegen 9.30 komen we uiteindelijk toch nog sneller dan verwacht aan in de hut
03, Latacunga, Ecuador
. Hier rusten we eventjes, wat eten en drinken, en we laten een deel van de bagage achter vooralleer we om 10.30 aan de eigenlijke beklimming van de Norte beginnen. De hut bevindt zich op het zadel tussen de noord en de zuid piek, waardoor het een ideale overnachtingsplaats vormt voor wie de twee toppen wil doen. De beklimming van de Iliniza Norte begint over een vrij duidelijk en goed begaanbaar pad, maar wordt altijd steiler, eerst nog de maximaal 45 graden over de losliggende morene, daarna steeds steiler en steiler zodat het wandelen overgaat in klauteren tussen de rotsen naar onhoog. Het weer is ondertussen ook volledig omgeslaan, we zitten midden in dichte bewolking waardoor het zicht belemmert wordt tot een tiental meter. Je hebt dus gelukkig geen idee hoe diep je zou vallen àls je zou vallen. Toch maar niet uittesten....
Anderhalf uur na het vertrek uit de refuge staan we dan uiteindelijk op de twee vierkante meter grote top van de Iliniza Norte, op 5126m! Veel is hier wel niet te zien: we zitten volledig in de wolken, langs alle kanten gaat het steil naar beneden, en de éne rots ligt hier al losser dan de andere. Geen enkel probleem dus om de Norte een paar metertjes lager te maken :-) Maar het geeft toch wel een kick: voor het eerst sinds de Kilimanjaro vorig jaar terug boven de 5000m, op de één of andere manier is dat toch een magische grens...
We blijven hier eventjes rusten en genieten, en dalen dan terug af richting refuge, waar we eten maken en de rest van de dag uitrusten. Veel anders zit er toch niet op, want in de namiddag begint het hard te sneeuwen en hagelen. Hopelijk duurt dit niet tè lang, want morgen moeten we een paar steile ijspassages oversteken, en sneeuw of hagel op ijs betekent lawinegevaar...
04, Ilinizas, basecamp, Ecuador
.De Ilinizas, dag 3: Iliniza Sur, 5248m
Vrij goed geslapen, om 4.30 opgestaan, een beetje ontbeten en tegen vijf uur vertrekken we de nacht in, op zoek naar de Iliniza Sur. De koude valt goed mee, dus volstaan gelukkig de dunne windstopper handschoentjes, wat het hanteren van het materiaal (musketons, ijsschroeven, piolet, touwen, knopen,...en natuurlijk: mijn fototoestel...) een stuk eenvoudiger maakt. Na een half uurtje steken we al de eerste gletsjer over: bedekt met een laag grof los gruis, afgewisseld door grote en diepe spleten, maar zonder al te veel moeite erover eens we een pad hebbem uitgestippeld. Hierna komt er een steile klauterpartij waar beveiling via een touw noodzakelijk is, en we dus vrij traag voorbij gaan. Dit stuk voorbij komen we aan de laatste en grootste hindernis: Een gletsjer zonder gruis, volledig op ijs dus, en met een helling tussen de 60 en de 80 graden... Stijgijzers aan dus, en op het gemakje naar boven, onder constante beveiliging van touwen en ijsschroeven. Nu en dan stoppen we voor een onderzoek van de verschillende sneeuw- en ijslagen, om het gevaar op lawine's in te schatten, waarna onze route al dan niet aangepast wordt. Tegen het einde wordt het nog een stukje steiler, hier blijft zelfs geen sneeuw liggen, dus is het rechtstreeks in het ijs kappen met de voorste pinnen van de crampons: traag en vermoeiend naar omhoog dus
05, Ilinizas, basecamp, Ecuador
!Ondertussen is de zon ook al aan het opkomen, wat prachtige zichten geeft over de omgeving. Op hellingen van 60-80 graden lijkt het wel alsof je zweeft, wat een heel aparte ervaring van de omgeving rond je meegeeft, en raar genoeg, totaal geen last vijn mijn hoogtevrees hier! Dit is gewoon genieten, in het zonnetje, op het ijs, op meer dan 5000m hoogte, en alles op het dooie gemakje: elke stap 3 keer checken voor je ze zet!
Na een kleine 2 uur ijsklimmen komen we op 50 meter onder de top uiteindelijk op een vlakker stuk: hier is de gletsjertong een twintigtal meter naar beneden geschoven, met een gigantisch spleet tot gevolg: te lang om er rond te gaan, te breed om erover te gaan, en zelfs als we erover zouden geraken, dan nog bestaat de overkant uit een verzameling van ijspegels die er veel te onstabiel uitzien om over te klimmen. Dat laatste zou bovendien wat overhangend klimmen inhouden, iets wat naar ik vermoed mijn hoogtevrees wel weer zou doen wakkerworden.... We zitten dus op het hoogste punt voor vandaag, op ongeveer 5200m. De top hebben we niet gehaald, amar de beklimming alleen was voor mij al meer dan geslaagd, dit alpinisme (andinisme?) is gewoon zalig! Ik denk dat ik (weeral) een nieuwe hobby heb gevonden!!!
Achteraf heb ik ook gehoord dat wij dit jaar slechts het vierde tweetal waren die zo hoog waren geraakt op de Iliniza Sur...altijd leuk om te weten ;-)
We zitten dan wel op ons hoogste punt, maar de beklimming is alles behalve gedaan: We moeten dat hele ijsstuk ook nog terug naar beneden!! We genieten eerst echter nog een half uurtje op deze hoogte, en beginnen dan aan de afdaling, iets wat op zo'n steile helling misschien nog moeilijker is dan de beklimming
06, Ilinizas, basecamp,Ecuador
! Maar op het gemakje lukt alles, ook dit dus, en zo komen we tegen 9 uur weer terug toe in de hut.We eten en drinken wat in de hut alvorens we verder afdalen tot aan de Landcruiser. Met de jeep doen we dan de rest van de afdaling. Onderweg stoppen we in een wegrestaurant voor het middageten, en we hebben nogal wat beziens: we zijn vuil, stoffig, hebben nog onze dubbellagige plastic boots aan.... Na de middag rijden we dan het Cotopaxi National Park binnen, waar we tot aan de kampplaats op 3800m rijden. De streek is hier weeral prachtig, het enige spijtige is dat de Cotopaxi volledig in de wolken zit, en ik dus nog altijd die perfecte kegelvorm niet heb gezien....
De rest van de namiddag wordt aan rusten besteed, maar dat ben ik al rap "moe", en dus ga ik een wandelingetje in de omgeving doen. Als ik terugkom komen er ook net drie duitsers, en we spenderen de rest van de avond aan de gebruikelijke straffe verhalen en gezellig samen tafelen, buiten op losse stenen bij -5....
Cotopaxi, 5897 m
Cotopaxi, dag 4: Refuge Jose Rivas, 4800m
We hebben even overwogen om van deze rustdag gebruik te maken om de nabijgelegen Rumiñahui te beklimmen, met zijn 4712m niet één van de hoogste bergen uit de streek, maar dat maakt hij goed door een stuk technischer dan gemiddeld te zijn
07, Ilinizas, basecamp, Ecuador
. Dat zou ons echter vrij laat in de hut brengen vanavond, dus opteren we voor een korte losloopwandeling tot 4200m van een paar uur in de voormiddag. Deze wandeling brengt ons langs het hele mooie , maar ondertussen bijna volledig uitgedroogde, Lago Limpiopungo, aan de voet van de Coto, die spijtig genoeg weer volledig in de wolken zit. In de namiddag rijden we dan tot aan de parkeerplaats op 4600m, en doen de laatste 200m te voet naar boven, in de sneeuw....In de hut toegekomen zitten daar heel wat dagjestouristen voor wie dit het hoogste punt wordt. Onder hen ook die drie duitsers van gisteravond, zij gaan straks met de mountainbike terug naar beneden.
Later op de middag worden de dagjestouristen geleidelijk aan afgelost door een aantal klimmersgroepen voor morgen. Onder hen ook de drie Fransmannen Stephane, Christophe en Rico: joviale klimmers met wie het direct klikt, en zo brengen we samen de rest van de avond door. Frans praten lukt nog heel behoorlijk. Tenminste dat dacht ik, want als ik ze raar zie kijken besef ik dat 90 procent van wat ik heb gezegd Spaans is, zonder het te beseffen! Wat harder nadenken en wat meer Engels gebruiken, en zo kunnen we ons toch verstaanbaar maken...
Net voor de zonsopgang klaart het eindelijk nog eens mooi op, waardoor we de kou buiten trotseren en onze cameras het beste van zichzelf laten geven, met een paar mooie kiekjes tot gevolg, zie fotoalbum... Daarna nog lekker eten, en vroeg gaan slapen, het wordt weeral een korte nacht...
Cotopaxi, dag 5: Cotopaxi, 5897m
Samen met de rest van de hut ben ik om middernacht opgestaan, en hebben we een beetje ontbeten
08, Ilinizas, basecamp, Ecuador
. Vandaag proberen 25 klimmers vergezeld door 8 gidsen, de top te bereiken. Ik ben maar alleen, en Fransisco en ik zijn zodoende sneller klaar en kunnen als eerste vertrekken. De drie Fransen volgen op een paar minuten. Ik maak me echter geen illusie, uitgaande van de verhalen die ik gisteravond van ander tafels heb opgevangen zullen we weldra de laatste vier van het peleton zijn...Na een half uurtje komen we aan de eerst gletsjer toe, nog altijd als eersten. Stijgijzers aan dus, en verder stappen. Het is hier niet al te steil, dus is het voorlopig nog altijd meer wandelen dan klimmen. Dat verandert echter bij de tweede ijpartij. Vanaf hier is het ijs en sneeuw tot boven, en altijd steiler en steiler. Ook het heldere weer van in het begin van de klim is verdwenen, en wanneer het behalve zwaar bewolkt ook nog eens hard begint te waaien en te sneeuwen, begin ik mijn hoop op een mooie zonsopgang met prachtige vergezichten op de top al op te geven. Door het slechte weer worden pauzes ook bijzonder onaangenaam, dus laten we het tempo een klein beetje zaken en gaan non stop door. Het nieuwe pad (de Ruta normal is te gevaarlijk geworden) voert ons langs een paar steile ijsklimmen en over een paar grote gletsjerspleten tot 100 meter onder de top, waar een gigantische spleet voor ons opdoemt. De permanente ladders staan echter al op ons te wachten, en een half uurtje later hebben we ook deze laatste hindernus overwonnen. De zon begint ondertussen op te komen en zo wandelen we de laatste 50 meter naar de kraterwand.
Vier uur na het vertrek in de hut bereiken we dan de top van de Cotopaxi, met 5897 meter een nieuw persoonlijk hoogterecord (de Kilimanjaro is 1 meter lager...) De opkomende zon kan het slechte weer echter niet aan, het blijft waaien en sneeuwen en ook de bewolking trekt niet weg, waardoor ik de o zo prachtige krater 20 meter naast mij nooit heb gezien...
09, Ilinizas, basecamp, Ecuador
.Toch een paar fotootjes getrokken, maar na 20 minuutjes wordt de koude onhoudbaar, dus beginnen we aan de afdaling. Bij die grote gletsjerspleet komen we de anderen tegen: de drie Fransen zijn er net voorbij, de rest begint eraan. We zeggen kort en snel goeiedag, en dalen verder af, het is gewoon te koud. Fransico leert mij de gepaste daaltechniek, en 40 minuutjes later, om 7.00, staan we weer in de Refuge: 1100 meter dalen op 40 minuten!!!!!
In de hut eten we en drinken we weer wat, terwijl we wachten op de rest. Iedereen begint binnen te sijpelen tegen 9 uur, ook zij niet te spreken over het slechte weer. We verwarmen ons nog wat en vertellen de gebruikelijke straffe verhalen, waarnaar we afdalen tot aan de jeep en het Cotopaxi National Park verlaten. Vanavond slaap ik in Baños, in hetzelfde hotel als de Fransen. We hebben dan ook afgesproken om samen te gaan eten, en maken er nog een hele leuke, maar korte, avond van, alvorens ik doodmoe mijn bedje opzoek.
Chimborazo, 6310 m
Chimborazo, dag 6: Refuge, 4800m
Vannacht heb ik zoals te verwachten was zalig geslapen
10, Iliniza Sur y Norte, Ecuador
. Ik ontbijt nog samen met Christophe, Stephane en Rico, alvorens ik van hun afscheid neem (zij doen de Chimbo morgen) en met Fransisco richting Chimborazo vertrek. In de hut aangekomen krijgen we te horen dat de Ruta Normal ook hier te gevaarlijk is geworden, waardoor we een andere route zullen moeten nemen, die 200 meter lager begint, en gedeeltelijk rond de Chimbo gaat, om dan langs de achterkant naar Castillo te klimmen, waar we terug op het hogere gedeelte van de Ruta Normal kunnen aansluiten. Slechts 1 van de aanwezige gidsen kent deze route, dus we besluiten om het eerste stuk tot Castillo morgen samen te klimmen.Dat "samen" wil zeggen: ik en de vijf nederlanders die ik een paar dagen op de Ilinizas ben tegengekomen, voor de rest zit er (buiten de gebruikelijke dagjestouristen) niemand in de hut. Ik kan eindelijk nog eens nederlands praten, welliswaar met hier en daar de meest gebruikte spaanse woorden ertussen (y, pero, tambien, claro,...), maar het doet toch deugd!! En zo brengen we de rest van de namiddag door met, inderdaad, alweer straffe verhalen...
Als avondeten krijg ik iets rijstachtigs, dat volgens mij al een paar keer is opnieuw opgewarmd. Echt smakelijk ziet het er niet uit, maar ik heb de energie nodig voor morgen, en ik heb daarenboven al veel onsmakelijker dingen gegeten (remember: cuy?), dus speel ik het goedje snel naar binnen alvorens te gaan slapen
11, Iliniza Sur, Ecuador
. Verkeerde keuze echter, want een paar uur later, net voor het vertrek, kwam het er allemaal weer uit....Chimborazo, dag 7: Chimborazo, 6310m
Daar gaat dus mijn energie voor de beklimming! Niet veel aan te doen, en dus gewoon om 22.30 op dag 6 mee opgestaan met de rest, om om 23.00 te vertrekken. Ontbijten om half elf 's nachts lukt ook niet echt goed, zeker niet met de overschot van het avondeten nog rommelend in mijn maag, dus vertrek ik met een wat rommelende buik (door een combinatie van honger en ziek) richting top....
Het zoeken van het alternatieve pad verloopt een stuk minder vlot dan gehoopt, en zo hebben we op drie uur tijd nog maar 100 meter geklommen, en vooral veel tijd verloren. Mij hoor je niet klagen, dat gaf mij genoeg kansen om hier en daar achter een steen te duiken om de overschot van het avondeten te droppen... Tegen 2.30 bereiken we dan toch het juiste pad onderaan een eerste gletsjer, de stijgijzers gaan aan en de groep wordt weer opgesplitst. René en ik gaan elk met onze gids voorop, de rest volgt wat verder. Al gauw beginnen we onze voorsprong te vergroten, en tegen 5 uur bereiken we Castillo, 3 uur te laten volgens het geplande schema.... Er staat hier een heel strakke en ijskoude zijwind, die ons probeert dan de smalle kam af te duwen, en we twijfelen dan ook even om verder door te gaan.
Uiteindelijk besluiten we dan toch om verder te gaan, de 45-60 graden steile gletsjer op. We weten op voorhand dat deze klim ongeveer drie uur gaat duren, en geleidelijk aan enkel steiler wordt
12, Ilinizas, Refuge, 4800m, Ecuador
. Er zal geen enkel vlakker stuk komen onderweg: geen lokale maxima hier, enkel de top op 6310 meter als we het drie uur volhouden. De klim op deze hoogte en in deze weersomstandigheden wordt loodzwaar, en het feit dat ik nog altijd geen krachtvoer kan binnenhouden verbetert de situatie er niet op. Daarenboven is ondertussen ook al het water bevroren, dus drinken zit er ook niet in. Het stapritme vertraagt geleidelijk aan, en René en ik moeten elk ons eigen ritme aannemen, wat mij raar genoeg de leiding geeft. De zon komt op, maar dat zorgt alleen maar voor een nog strakkere wind, en tegen zeven uur is het tempo gezakt tot 6 keer in en uit ademen voor elke stap die ik zet, en dit een half uur volhouden. Het alternatief is 2 keer per stap, maar dan moet ik elke 10 minuten een half uur rusten, wat neerkomt op vastvriezen....7.52, donderdag 3 november 2005: ineens staan mijn voeten vlak, ik herinner mijn economielessen, dus wat betekent dat? Ik sta op de top van de Chimborazo, 6310m!!! En wat betekent dat eigenlijk? Veel, want de Chimbo is:
- met 6310m mijn persoonlijk hoogterecord !!!
- mijn eerste keer boven de 6000m, nog net iets magischer dan de 5000m grens !!!
- de hoogste berg van Ecuador !!
13, Ilinizas, op weg naar El Norte, Ecuador
!- het hoogste punt ter wereld !!! Als je rekent vanaf het centrum van de aarde (de aarde is wat dikker rond de evenaar, remember)
- bijgevolg het punt op aarde dat zich het dichtste bij de zon bevindt !!!
Maar op dat moment kon het mij allemaal niet veel schelen, op dat moment was de Chimbo voor mij:
- het punt waar mijn voeten vlak staan!!!
Althans, voor even, want de wind blies zo hard dat we al gauw moesten gaan zitten voor de wind dat taakje voor ons op zich nam. Binnen een paar minuten begon dan ook alles vast te vriezen, we hadden het hier wel gezien, dus begonnen we aan de afdaling, die technisch gezien weinig inhield, gewoon proberen recht te blijven staan. Onderweg naar beneden kom ik ook René tegen, hij zal de laatste klimmer zijn die vandaag de top haalt!
Het laatste stuk van de afdaling doen we over de Ruta Normal, tussen de naar beneden rollende rotsblokken door dus, inderdaad niet iets wat ik 's nachts naar boven had willen doen... Twee uur later kom ik tenslotte als een rare combinatie van halve zombi door uitputting en halve hyperkineet door enthousiasme, de hut terug binnen, waar de nederlanders die teleurgesteld moesten terugkeren vol spanning op de, inderdaad, straffe verhalen zitten te wachten. In ruil voor chocolade zou ik op dat moment alles gedaan hebben, dus eten en vertellen maar!!!
Comments
Foto's
Yo.. heb wat fotootjes van m'n motorreis door Noord-Italiê en Corsica gepost. Check it out op http://spaces.msn.com/members/maartenfranssens/
Trouwens, waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men mensen tegen die naarstig op zoek zijn naar Berghausrugzakken... op advies van dezelfde 'ervaringsdeskundige' natuurlijk. By the way : slaapzak, matje, rugzak 1 en 2, fleece, wanten, ... $$$ !!
Ola gringo
kleine vraag : ik sta op het punt om een spoedcursus Spaans te volgen : 1 maand, 36u, 220 ballen. Vraag : opportuun of beetje overbodig voor wat we gaan doen ?
Nta bene : op die link in mijn vorige 'comment' staan natuurlijk ook foto's van de Kilimanjaro en mount Kenya. Naar die laatste trekken de twee vrienden van jou die ik in de Karibu tegenkwam. van d eKaribu gesproken : heb jij zo'n Karibukaart thuis liggen, of schaf ik mezelf er één aan ?
Nog 48 dagen en aan het aftellen....
Je terugvlucht....
In de Brusselse Joker waren ze er zeker van dat ze ook de vluchten die via Boundless geboekt waren, konden checken. En daar vonden ze dus geen spoor van ene Wouter Franssens, laat staan van een vlucht vanuit Zuid-Amerika. Ze hebben toen mij maar een leuk plaatsje op het vliegtuig gegeven, en dan moest ik zelf maar zorgen dat jouw ticket, als je er één had, aan het mijne werd gekoppeld.
Dan op internet gezocht naar Boundless, maar op die website kom je alleen in als je een bedrijf of organisatie bent, met bijhorend paswoord en login. Dus dan maar naar Joker Leuven gebeld, en daar zeiden ze dat ze hoegenaamd ni kunnen zien wat Boundless uitspookt. Dat was enigszins een geruststelling, want dat verklaarde waarom die Brusselse pipo met zijn grote mond niks terug vond. Ze konden me daar gelukkig wel het telefoonnummer van Boundless België geven.
Ikke dus direct naar Boundless gebeld, vriendelijke pee aan de lijn, situatie uitgelegd; die gast : 'Geen probleem, ik tokkel hier wat op mijn toetsenbord, en daar een beetje .. tokkeltokkel.. ha hier sè : Wouter Franssens, Santiago-Brussel. En daar sè Maarten Franssens, zelfde vlucht. Nu een beetje tokkelen... tokkeltokkel.. voilà sè meneer, van Santiago naar Madrid hebben jullie zeteltjes naast elkaar (raampje en gangpad) en van Madrid-Brussel kan ik nog geen plaatsen vastleggen, maa rik heb een nota toegevoegd aan beide tickets dat jullie samen reizen, dus no problem !' Dank U wel meneer Boundless 'Geere gedaan..'.
Om maar te zeggen : 't is in orde ! 'k Ken er een paar die er niet mee zouden kunnen lachen als er iets mis zou zijn met jouw terugvlucht :-/
Mijn baas, PhS, heeft inmiddels ook zijn zegen gegeven over mijn maand vakantie, zij het met enkele vette vraagtekens bij mijn schriftelijk verzoek... 't Wordt een beetje een sport op het bureau om te raden wat die '???' kunnen betekenen... 'Goe zot om die berg op te willen' ???
verkeerd gepost!
Whoeps!!Foutje....de comment: 'Adembenemend en apetrots' moet dus hier komen te staan...(ik was precies nog niet goed wakker ;-) ik ben ook zo'n ochtendmens hé) Allé, het kan eigenlijk overal bijstaan natuurlijk, maar toch vooral hierbij, bij de avontuurlijke bergbeklimmingsfoto's hé... dus bij deze een nieuwe poging:
Amaai, wat een SPECTACULAIRE foto's!!!! Precies of ze uit de national geographic gids komen! Echt adembenemend..!! Die steile bergen, die gevaren, die koude, die hoogte, die sneeuw.. Ik moet toegeven dat ik apetrots ben dat mijn ventje dat kan verwezelijken! Echt supersjiek!
Kusjes van je Ilseke
xxxxxxxxx
Voila, dit is dan weer effie rechtgezet se!
Spinnewyn
Prof Spinnewyn zal blij zijn dat je na al die jaren en zo ver van huis aan zijn lessen denkt :-) !! Lang leve maxima, optima, pareto efficiënties...
En, ja, ik moet toegeven! Ook hier in België maken uw straffe verhalen indruk! Toch al zeker op mij...nog meer apetrots ikke ben ;-) (''hrmrmrm' the little green man says, if you know what mean I' ;-) )
Dikke warme knuffel
van je Ilseke
xxxxxx
La proxima vez..
Hey klimmerke,
volgende keer moete mij duidelijk maken dat ik niet op mijn gat in België kan blijven zitten he :-) Ziet er té neig uit. Zijt ge nog geen Amerikaanse madammekes tegen gekomen dat hun gids voor de rechter gaan sleuren wegens onverklaarbare ziektes en het niet halen van de top?
Tamusement verder (alsof dat gezegd moet worden)
Babaai,
PJ