Nadat ik op vrijdag 5 januari om 03.30 uur in SANTIAGO DE CHILI was gearriveerd kon ik niet in slaap komen. Ik ben dus maar gaan internetten om mijn reis verder voor te bereiden. Ik wilde niet te lang in Santiago blijven hangen omdat ik maar 20 dagen had om in Ushuaia te geraken. Daar vandaan vertrekt op vrijdag 26 januari mijn expeditieschip naar Antarctica. Ik had mij totaal niet voorbereid op Chili en het zuidelijker gelegen Patagonië. In het hostel heb ik met diverse mensen gesproken wat de highlight zouden kunnen zijn op mijn weg naar het Zuiden en ik heb diverse mensen een email verstuurd die al in Chili en Argentinië geweest waren. Uiteindelijk heb ik een reisschema opgesteld dat strak gehanteerd diende te worden om optijd in Ushuaia te zijn en om onderweg zoveel mogelijk te kunnen zien.
Dezelfde ochtend stond ik echter al vroeg op om de stad te gaan bezichtigen en om diverse bustickets te boeken. Santiago viel mij voor 100% mee. Ik wist niet wat ik moest verwachten maar het was een mooie en vrij moderne stad. Santiago heeft verder een metrosysteem waardoor je in een relatief korte tijd veel kunt zien van de stad. Alleen het aanbod van restaurants in de binnenstad viel mij zwaar tegen. Later kwam ik er dan ook achter dat je beter in een buitenwijk kon gaan eten. Goedkoper en betere kwaliteit van het eten. ´s Avonds ben ik op tijd gaan slapen want de nachtelijke vlucht van Quito naar Santiago was ik toch wel gaan voelen.
Op zaterdag 6 januari heb ik een dagtocht naar VALPARAISO gemaakt. Een stad zo´n 2 uur van Santiago gelegen die tegen een berghelling is gebouwd. In de stad zijn nog diverse kabelliften aanwezig waarvan je gebruik kunt maken om zonder te zweten de helling op te komen. De meeste kabelliften zijn al ouder dan 100 jaar maar werken nog steeds. Vooral het oude stadshart was de moeite meer dan waard om te bezichtigen. Met een bovengrondse metro ben ik die dag nog naar het strand in VIÑA DEL MAR geweest. Eventjes lekker uitgewaaid en daarna met de bus weer terug naar Santiago. De volgende dag heb ik een wandeling gemaakt door de buitenwijken van het stadscentrum van Santiago. Om 22.00 uur nam ik de nachtbus richting Pucon, daar had ik een hostelletje geboekt bij een Nederlander die daar samenwoont met een Chileense. Om 09.00 uur arriveerde ik in PUCON. Het hostelletje kon maar maximaal 12 gasten huisvesten en Peter en zijn Chileense vrouw woonde gewoon zelf ook in het hostel. De gasten verbleven dus gewoon in hun huiskamer en maakte gebruik van alle voorzieningen waar de eigenaars ook van gebruik maken. Een echt huiskamer gevoel dus. De backpackers waren dan ook erg close met elkaar en het was er een gezellige boel.
PUCON ligt in het LAKE DISTRICT van Chili. Waar je ook loopt in Pucon, indien het onbewolkt is kun je vanuit alle hoeken de VILLARRICA VULKAAN zien liggen. Hij steekt als een grote witte bergtop overal boevnuit. Ik had dus al snel besloten om de volgende dag deze vulkaan te gaan beklimmen. Dit was echter alleen mogelijk als de weersomstandigheden het toe zouden laten. De volgende ochtend, dinsdag 9 januari , stonden we om 7 uur ´s ochtends al klaar om met een busje naar de voet van de vulkaan gebracht te worden. De vulkaan was echter niet zichtbaar doordat het te bewolkt was. Er werd dan ook besloten om een half uur te wachten met het vertrek. Zodra de bus zou rijden zouden we al geld kwijt zijn voor transport. Indien we besloten om ook nog te starten met de beklimming van de vulkaan waren we al het geld kwijt. Indien we besloten om niet te vertrekken konden we de beklimming met een dag uitstellen of on geld terugkrijgen. Allemaal prima geregeld dus. Gelukkig kregen we na eventjes gewacht te hebben het groene licht dat we die dag de vulkaan konden beklimmen. Normaal gesproken kun je de eerste 5oo meter van de beklimming overslaan en een stoeltjeslift nemen. "Helaas" was de stoeltjeslift buiten werking en moesten we de bijna 1500 meter die we moesten klimmen geheel te voet afleggen voordat we bij de op 2840 meter hoog gelegen top zouden bereiken. Totaal was het 4 uur klimmen. Behoorlijk afzien maar werkelijk een schitterend uitzicht vanaf de top. Op de top was tevens actieve lava aanwezig die een zwalachtige rook met zich meebracht. De rook kun je ook erg goed zien als je in Pucon naar de vulkaan kijkt, er stijgt dan een prachtige rookpluim boven de vulkaan uit. Deze rook werkte echter zeer verstikkend en na zo´n 20 minuten besloten we dan ook maar om de afdaling in te zetten. Na zo´n 5 minuten dalen sloeg het weer om en kwamen we in een mistvlaag terecht. Gelukkig hadden wij de top al bereikt, maar onderweg waren nog vele tientallen mensen onderweg naar de top. Op weg naar beneden hebben we diverse keren kunnen glijden. Op je achterste naar beneden glijden was erg leuk en het ging nog behoorlijk snel ook. We waren dan ook in minder dan een uur weer beneden. Een hele mooie maar vermoeiende dag die afgeloten werd door een bezoek te brengen aan TERMAS COÑARIPE. Heerlijk lekker gerelaxed van 21.00 uur tot 23.00 uur in de hotsprings van het complex.
Op woensdag 10 januari ben ik naar het HUERQUEHUE NATIONAL PARC geweest. Daar heb ik een 1-daagse wandeling gemaakt van zo´n 18 kilometer. Behoorlijk veel geklommen, maar de uitzichten waren geweldig. Het Huerquehue NP ligt midden in het Lake District. Tijdens de tocht bezocht ik dan ook een 3-tal meren. Adembenemend mooi. Ik had eigenlijk spijt dat ik er niet en meerdaagse track van gemaakt had. Maar ja, mijn reistijd richting het zuiden is beperkt en later zou ik nog een meerdaagse wandeling gaan maken in het Torres del Paine NP. ´s Avonds hebben we met alle gasten in het hostel een BBQ gehad. De volgende ochten heb ik diverse vluchten geboekt die de reistijd naar Ushuaia zouden verkorten. Hierdoor kon ik onderweg wat meer bezichtigen. Binnenlandse vluchten in Chili en Argentinië zijn vaak maar zo´n 30 dollar duurder dan een busrit en het bespaart dan ook nog eens 20 tot 30 uur, oftewel 1 à 2 dagen. ´s avonds heb ik de bus naar PUERTO VARAS genomen waar ik om 23.00 uur arriveerde. De volgende dag heb ik heerlijk uitgeslapen en verder lekker rustig aangedaan. Een korte wandeling naar een plaatselijk meertje waar je een uitzicht had op 2 vulkanen was eigenlijk het enige dat ik die dag in Puerto Varas gedaan heb. Puerto Varas is een erg Duits plaatsje. De bouwstijl van de woningen en de hotels doet erg Duits aan en veel restaurants hanteren een Duitse menukaart. Er waren dan ook opvallnd veel Oosterburen in Puerto Varas aanwezig.
De volgende ochtend, zaterdag 13 januari, moest ik al vroeg opstaan om eerst een shuttlebusje te nemen naar PUERTO MONTT om aldaar het vliegtuig naar PUNTA ARENAS te nemen. Nadat ik in Punta Arenas geland was heb ik direct en bus genomen naar PUERTO NATALES, deze stad wordt gebruikt als uitvalsbasis naar het TORRES DEL PAINE NATIONAL PARC. Vanaf nu zat ik in PATAGONIE. Ik heb in Puerto Natales ingechecked in een hostelletje dat volgens de Lonely Planet bekend stond om het feit dat daar veel backpackers zouden zijn die een meerdaagse hike willen maken in het Torres del Paine NP. Dit klopte inderdaad. Op mijn kamer lag een Francaise, Louise, 28 jaar, afkomstig uit Parijs, die ook een meerdaagse hike wilde maken in het NP. Zij wilde echter een 4-daagse hike maken en ik een 5-daagse. Ze wist me schter te overtuigen dat de W-track ook in 4 dagen te doen was. Op deze manier bespaarde ik tevens een dag die ik later goed kon gebruiken in El Calafate. De W-track in het Torres del Paine NP is 76 kilometer lang. Dit betekende dat we dagelijks aardig wat kilometers voor de kiezen zouden gaan krijgen. Gelukkig had ik net een hike in het Huerquehue NP en de beklimming naar de vulkaantop erop zitten. Enigszins getraind kon ik beginnen aan de W-track.
Echter niet voordat we de volgende dag de nodige inkopen gedaan hebben. Veel eten, gedroogd fruit, 1,5 liter wijn en de nodige zaken gehuurd hadden, zoals een tent, slaapmatjes en kookgerei. De rugzakken zaten dan ook goed vol (ik denk dat mijn rugzak zo'n 17 à 18 kilo woog) toen we op maandag 15 januari de bus namen naar het Torres del Paine NP om de hike te kunnen starten. Na aankomst in het NP namen we een catamaran om een lake over te kunnen steken. Aan de overkant van het meer lag direct een camping waar we de eerste overnachting zouden hebben. Daar aangekomen hebben we direct de tent opgezet en om 13.30 uur kunnen we beginnen aan de eerste etappe van 22 km. Dit betrof een retourtje naar de GREY GLACIER. Een mooie etappe en zo rond 21.30 uur, net voordat het zou gaan regenen kwamen we terug op de camping. Gelukkig stond de tent al op en konden we vrij snel daarna naar bed.
De volgende dag moesten we namelijk extra vroeg opstaan omdat dit de zwaarste dag zou gaan worden. In het totaal zouden we de 2e dag zo´n 9,5 uur moeten wandelen, exclusief pauzes. Toen we opstonden regende het echter. Het was geen pretje om de tent in de regen en in de vroege kou te moeten afbreken. Later dan gepland vertrokken we dan ook. Het weer werd echter alsmaar slechter en de kou werd steeds heviger. Halverwege de etappe lag een sidetrack. Vol goede moed wilde we deze ondanks het slechte weer toch gaan lopen. We werden echter tegengehouden door een ranger. We mochten niet verder daar het water in een rivier te hoog stond. We konden wel een half uurtje de sidetrack oplopen totdat we bij de rivier aankwamen. Dit hebben we dan ook gedaan, door de dikke wolken heen konden we nog net een gletsjer zien liggen. In de stromende regen hebben we een pasta maaltijd gekookt om toch de nodige brandstof en energie te krijgen om het restant van de dagetappe te kunnen volbrengen. Zo'n uur voor het einde van de dagetappe moesten we nog een waterval oversteken. Door de overvloedige regen was het waterpeil echter veel hoger dan normaal. Het water was vrieskoud en stond zo'n 80 centimer hoog. Teruggaan was geen optie, dus dan maar doorbijten en de waterval doorkruizen. Onze tent hebben we in de ijskoude regen moeten opzetten. Hoewel "we" niet het juiste woord is daar Louise geen energie meer overhad en snel een warme douche ging pakken in de refugio (blokhut) die op het campterrein stond. Ik kwam tot mijn verbijstering erachter dat mijn slaapzak natte plekken had. Shit, ook dat nog! Ondanks alles toch nog een paar uurtjes kunnen slapen.
Toen we de 3e dag ´s ochtend wakker werden scheen de zon en was de lucht strak blauw. Snel opgestaan en de tent ingepakt. De tent was zelfs droog. Nu pas zagen we mooi het gebied was waar we waren. Strak blauwe meren en mooie besneeuwde bergtoppen. De dag ging erg voorspoedig en eerder dan gepland kwamen we aan op de 3e campsite. Direct de tent opgezet en daarna een paar uurtjes gaan slapen. Deze extra slaapuurtjes hadden we hard nodig want de volgende ochtend zouden we al om 04.00 uur moeten opstaan om de zonsopkomst boven de TORRES DEL PAINE te kunnen aanschouwen. ´s Avonds kunnen koken in een schuilhut waar nog meer hikers aanwezig waren. Erg gezellig, maar toch optijd naar bed gegaan. Wel hadden we besloten dat wanneer het weer de volgende ochtend niet goed zou zijn dat we dan niet naar de zonsopkomst zouden gaan maar een paar uurtjes langer in bed zouden blijven liggen.
De volgende ochtend schoot ik om 04.15 uur wakker en zag dat er sterren aan de hemel stonden. Dit betekende dus dat het onbewolkt was en dat we op moesten schieten om de zonsopkomst boven de Torres del Paine te kunnen aanschouwen. Na de zonsopkomst schijnen de rotsen rood te kleuren. Het mooiste is dit echter in de winter, maar met een beetje geluk moest er nu een gedeeltelijke rode gloed te zien zijn. De laatste dag begon dus erg vroeg. Niets gegeten of gedronken vertrokken we. Daar hadden we ons lelijk op verkeken. Zonder eten of drinken geen energie, en zonder energie liepen slaapdronken over grote rotsen heen. Er stabiel waren we neit en we hadden er langer over gedaan dan dat we verwachten. Gelukkig kwamen we net op tijd aan op de top van de berg om de zonsopkomst te kunnen aanschouwen. Geweldig, hier hadden we het allemaal voor gedaan. Vier dagen afzien was zeker de moeite waard. Na de zonsopkomst hebben we de tent afgebroken en hebben we de laatste 3 uurtjes mogen wandelen. Moe maar voldaan stapte we de bus in die ons terug zou brengen naar Puerto Natales. ´s Avonds hebben we een goede fles wijn bij de maaltijd genomen om nogmaals op de geslaagde trip te kunnen proosten.
De volgende ochtend, vrijdag 19 januari, hebben we vroeg de bus naar EL CALAFATE genomen. El Calafate ligt in ARGENTINIE. Daar vandaan hebben we op zaterdag en zondag een 2-tal trips gemaakt naar LOS GLACIARES NATIONAL PARC. De eerste trip, op zaterdag, was een fullday boattrip naar over LAGO ARGENTINO om de GLACIAR UPSALA te kunnen bekijken. De gledsjermond was zo'n 80 meter hoog. Als er ijs afbrokkeld dan levert dit schitterende ijsbergen op die blauw opkleuren. Het Argentino meer is zo´n 700 meter diep. Dit betekend dat de gledsjer erg diep in het water ligt. Dit levert dan ook zeer grote ijsbergen op. Zo´n 85% van een ijsberg bevindt zich onder water. Erg indrukwekkend allemaal. In Alaska had ik dit al eerder kunnen aanschouwen, maar toen was het weer erg slecht en was ik zeeziek gedurende de trip. Dit was vele malen beter. De volgende dag zijn we met de bus naar de PERITO MORENO GLACIAR gegaan. De gletsjermond is zo'n 2,5 kilometer breed. Dit leverde uiteraard weer de nodige mooie foto's op. Heel erg speciaal is de CANAL DE LOS TEMPANOS die ontstaat in de gletsjermond doordat een riviertje zijn weg door de gletsjer baant. Uiteindelijk holt de gletsjer uit en ontstaat er een zogenaamde brug. Deze brug stort vervolgens in wat een zeer bijzonder spectacel is. Hier komen duizenden toeristen op af om dit te kunnen aanschouwen. Wanneer de brug instort is echter moeilijk te voorspellen. Na terugkomst in El Calafate heb ik afscheid genomen van Louise. Samen hebben we 8 dagen in PATAGONIE doorgebracht. Een leuke periode, maar ik veel aan Lina moeten denken. Ik miste haar erg, en zij mij ook.
Gisteren, maandag 22 januari heb ik een vlucht genomen van El Calafate naar USHUAIA, de meest zuidelijke stad van Zuid-Amerika. In El Calafate had ik via MSN contact met Devlin, de Schot waar ik eerder in Colombia een dag of 10 mee heb rondgereisd. Hij was ook in Ushuaia en we spraken dus af om samen ´s avonds wat te eten en drinken. Een Nederlander en een Schot samen "wat" drinken gaat natuurlijk niet. We gingen naar bed toen het alweer licht werd. Dat is eigenlijk niet zo heel moeilijk, want het wordt hier pas rond 23.00 uur donker en om 04.00 uur is het alweer licht. Devlin moest echter vandaag weer verder reizen, maar ik zal hem in Buenos Aires weer 2 dagen tegenkomen. We hebben al afgesproken om hetzelfde hostel te boeken. Wordt dus weer feesten. Zover is het echter nog niet. eerst ga ik nog naar ANTARCTICA. Mijn excursie begint donderdag 25 januari. We hebben dan een laatste briefing. De volgende dag bezoeken we eerst TIERRA DEL FUEGO NATIONAL PARC (Vuurland) alvorens we inklaren op ons schip.
De reis zit er daarna weer bijna op, zij het niet dat ik besloten heb om mijn reis met 9 dagen te verlengen. Ik kom nu niet op 15 februari terug maar op zaterdagochtend 24 februari. Ik heb namelijk een retourtje Buenos Aires - Medellin gekocht om samen met Lina 2 weekenden te kunnen doorbrengen. Lina heeft met zeer veel moeite onbetaald verlof kunnen krijgen op vrijdag 9 en maandag 12 februari zodat we een lang weekend en een gewoon weekend samen kunnen doorbrengen. In het totaal ga ik voor 12 dagen terug naar Colombia (8 t/m 19 februari). Dit houdt in dat ik niet tijdens de Carnaval in Eindhoven zal zijn. Ook zal ik PSV-Arsenal aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Ach ja, er zijn ergere dingen ...........................
More thumbnails ...
2 votes 
