Plattsburg
Trip Start
May 19, 2006
1
21
27
Trip End
Jun 06, 2006
Plattsburgh,
New York,
United States
Monday, May 29, 2006
Voor diegenen die ooit in België of Nederland klagen over vertragingen bij het openbaar vervoer, zou een weekkuur Amtrak in de States wonderen doen om te leren relativeren. Als je bij ons al slecht gezind wordt van een vertraging van 5 minuten, dan is het in de States heel normaal dat een trein een uur of meer langer over de trip doet. Het is net iets beter in een derde wereld land denk ik. Daar heb je ook 1 trein per dag, je weet alleen niet wanneer hij die dag zal langskomen. In de States weet je het tenminste op een paar uur na wel.
De sporen zijn eigendom van een goederenvervoermaatschappij. En Amtrak huurt die. Goederentreinen gaan echter voor.
Op de tijdstabel die bij onze tickets zat staat dat na 44 mijl zal gestopt worden voor de douanecontrole aan de grens. Normaal gepland van 11u20 tot 11u55 zal het nu duren van 11u45 tot 12u55.
De grenscontrole is vooral op personen gericht. De agent stelt standaardvragen : wat komen we doen, waar gaan we naar toe, wanneer gaan we terug naar België, hebben we een hotel geboekt,..
Ze krijgen hier blijkbaar les in om met deze standaard vragen 'leugenaars' te ontdekken.
Als hij vraagt waar wij naartoe gaan is ons antwoord uiteraard 'Plattsburg'. In zijn 'Why' klinkt veel meer ongeloof dan gewoon zakelijke nieuwsgierigheid. "We'll visit the city' antwoorden we naar waarheid.
Om 12u40 in Plattsburg aankomen is uiteraard onmogelijk. Dat wist ik al op voorhand en dat vertelde ik de dame aan het loket van Amtrak ook toen ze onze vervoersbewijzen gisteren afgaf. Ze vond me nogal vrijpostig toen ik zei dat Amtrak altijd vertraging heeft.
Als om 13u10 wordt omgeroepen dat we over 20 minuten in Plattsburg aankomen begint de spanning te snijden. We hebben immers, voor de eerste keer deze trip, geen idee waar we gaan belanden;
De stad heeft een historic district, heeft een treinstation, en zou een 'grote' stad zijn in de buurt van Burlington.
Het duurt heel lang voor we uit het treinraam huizen zien. Hoogbouw al helemaal niet.
Aan het - onbemande blijkt later - station is er ook geen perron. Men moet op- en afstappen met behulp van trapjes die op de gravel gezet worden.
Het is dat we al een hotel geboekt hebben voor die avond, want zodra ik mijn neus naar buiten stak had ik zin om me om te draaien en te smeken of we aub verder mee mogen naar Albany.
We stappen echter toch af en beklagen ons onze hotelboeking al serieus.
