Waltham
Loading Map
Waltham,
Massachusetts,
United States
Saturday, June 3, 2006
1 blik op Springfield was voldoende om te beseffen dat we daar zelfs geen 3 uur wilden in doorbrengen. In het station hangt een gele telefoon van Hertz met daarboven een poster met de slogan "We'll even come and get you". Van zodra je de hoorn opneemt word je automatisch met het locale Hertz-kantoor doorgeschakeld.
Het is mogelijk om een one-way te boeken tot Boston. Zonder drop-off fee. De huurprijs is alleen duurder.
Hallo ? Voor wie houden ze mij ?
Als de huurprijs duurder is, dan is dat een verborgen drop-off fee natuurlijk.
125$ zou het zijn. We overleggen woordenloos met elkaar en blijkbaar duurt dat voor de andere kant iets te lang.
Net op het moment dat we dan maar besluiten het aanbod aan te nemen wordt een tegenbod van 100$ gedaan. 2 minuten zwijgen leveren dus 25$ op. Niet slecht ;)
OK, kom ons maar halen. Een donkerblauwe auto (ik ben een vrouw, ik onthou de kleur van de wagen, niet het merk) brengt ons 10 minuten later tot ergens in de buitenwijken waar het Hertz-station gelegen is.
Na het regelen van de paperassen stappen we in onze bolide en willen vertrekken. We weten echter nog niet waarheen.
We worden in ons laatste hotel in Boston immers pas verwacht binnen 24 uur.
Oorspronkelijk waren de plannen immers om tussen Montréal en Boston 3 dagen free-cross-country te doen. Maar een misrekening met Plattsburg stak stokken in de wielen.
Ik besluit dan maar dat ik richting Providence wil gaan. Geen idee of daar iets te beleven is, maar het is in Rhode Island. En dan kan ik tenminste dat nietige staatje ook aankruisen op mijn lijstje van bezochte staten in New England.
Het is een povere reden, maar je moet toch iets verzinnen als je op reis bent ;)
De kaart is echter nergens meer terug te vinden in de auto. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat deze nog in de wachtzaal van het station ligt. We wagen het erop en zonder verloren te rijden - en dus zonder kaart - kan ik de kaart van de bankjes in de wachtzaal gritsen.
Eindelijk kunnen we dan beginnen aan onze laatste rit.
Naar het oosten gaat het. Via de enige deftige weg tussen Springfield en Boston, en dat is toevallig een tollweg.
Ergens halverwege in de buurt van Worchester besluiten we een plaspauze te hauden. Het lijkt tevens de ideale plek om een hotel te boeken. En een geluk dat ik dat ook doe. Er is immers in gans Rodhe Island - laat staat in Providence - nog een hotel vrij.
De ongelooflijke vriendelijke en begripvolle dame van Holiday Inn begrijpt mijn verhaal gelukkig heel goed. Ik moet inderdaad niet perse naar Rode Island. We zijn op vakantie, en alles tussen Worchester en Boston is ok. ALs het maar minder dan 100$ is.
Ze kan zelfs mijn reden van 'nog een staatje aankruisen' heel goed begrijpen.
Na heel lang zoeken en verschillende query's los te laten op haar database vindt ze voor ons nog een plekje bij een Holiday Inn Express in Waltham. Daar hebben we zelfs gratis ontbijt. En uiteraard internet in de lobby.
En omdat ik Priority-Club member ben, krijg ik zelfs nog extra 5$ korting.
Dan levert dat lid zijn zelfs nog meer op dat ik dacht
Eenmaal aangekomen worden we begroet door een plensbui. Alhoewel plensbui de verkeerde benaming is voor regen die al 3 weken duurt.
Het bemoeilijkt onze zoektoch naar eten die avond. Veel zien we immers niet van de markeringen op straat.
De Kentucky Fried Chicken ziet er veel te uitgewoond uit, dus wordt het Sal's Family Restaurant. Een spagetti met home-made balletjes en tomatensaus en gefrituurde garnalen en uiringen. Supergezonde kost dus ;)
