De ontbrekende stukken van de puzzel
Trip Start
May 19, 2006
1
16
27
Trip End
Jun 06, 2006
Washington DC,
Virginia,
United States
Wednesday, May 24, 2006
Een tijdelijke bibliotheekkaart kan zonder problemen aangemaakt worden, maar we moeten wel wachten tot er een computer vrijkomt. Dat is pas binnen 35 minuten, en daar willen we niet op wachten.
We nemen dan maar de bus naar het centrum en stappen af als ik aan de overkant het bordje "dinner" zie staan.
"All American Breakfast" voor 7$95. Dat moeten we dus zeker maar eens doen.
Het is het ontbijtbuffet van een hotel dat ook open is voor het grote publiek.
Het is 10u51 als we willen bestellen en blijkbaar begint men met afruimen om 11u00. Doordat we amper 9 minuten hebben om ons eten te nemen - tijd zat om het op te eten - krijgen we korting. Dat is leuk meegenomen. Slechts 11$ voor ontbijt voor ons twee. Een buitenkansje.
Naast de eetzaal staan een hoop computers en als ik vraag of je daarvoor moet betalen is het antwoord neen. Je kan die dus gewoon gratis gebruiken. En er staan er voldoende vrij. Dat moeten ze me dus ook geen twee keer zeggen. Na een half uurtje is de druk van 'ik moet op internet' eraf en kunnen we de ontbrekende stukken van onze Washingtonpuzzel gaan invullen.
We botsen op de Old Post Office building en bezoeken dus heel graag de tower. Een paar meter minder hoog dan het Washington monument, maar wel veel ruimer en veel meer plaats om foto's te nemen.
Beneden in de foodcourt van de Post Office is een Ben & Jerry's. Loop ik die voorbij ?
Het wordt een tripple caramel en voor mijn schat een baklava.
We vervolgen onze weg nadien naar het National Archives Museum en kunnen nog net een saluut meemaken aan het Navy Memorial : 12 witte Navy-mannetjes die majoret spelen met hun geweer op het ritme van voetstappen van de officier. 't is eens iets anders dan meisjes in korte rokjes.
In het National Archives Museum worden de originelen bewaard van de Onafhankelijkheidsverklaring, de bill of rights, een copie van de Magna Carta,...
Er zijn ook nog een paar foto-tentoonstellingen.
Ik wil ook heel graag nog een geleide toer meepikken in het Engraving & Printing bureau. Je hebt er echter tickets voor nodig. Het is 15u30 en de eerstvolgde rondleiding waar nog tickets voor beschikbaar zijn is om 18u15. Toch doen we het.
Het National Building Museum stond ook op mijn verlanglijstje, maar dat sloot al om 16u00
De tussentijd wordt dan maar gespendeerd aan uitrusten in het park en eendjes voeren en een bezoekje aan het American indian Museum.
Terug aan de dollarfactory moeten we door de strengste security tot nu toe. Mijn schat heeft een zakmes bij en dat mag niet binnen. Hij moet het 'wegsmijten' ofwel buiten tussen de struiken verstoppen. Het mag niet mee binnen en de 'bewakers' willen het ook niet bijhouden. met als resultaat dat hij dan maar samen met zijn zakmes buiten blijft staan.
Het was toch voornamelijk voor mij dat we de rondleiding wilden doen, dus staat hij erop dat ik de gids op mijn eentje volg. Het duurt immers maar 20 minuten.
Om 18u30 hebben we nog steeds niets gehoord van Andrea, noch van Ben. We zouden met haar in Georgetown in een restootje genaamd 'Bonaparte' iets gaan eten. Er zou op voorhand nog gebeld worden voor juiste uur en zo.
Als ik zelf probeer om Andrea te bellen, begint haar antwoordapparaat tegen ons te praten : "Hi Anne and Peter. If you hear this message, I'll be at Bonaparte. I had no luck in reaching you, so please try to reach me on my cellphone". Iedereen die haar dus probeerde te bellen hoorde deze boodschap.
Op haar mobiel heb ik haar onmiddelijk te pakken (de dag tevoren had ze gezegd dat haar gsm zelden aanstond, daarom dat ik dus eerst haar thuistelefoon probeerde)
Ze wil op 7u00 afspraken, maar wij moeten om 6u40 eerst nog een metro en een bus nemen naar Georgetown.
Aan de metrohalte bel ik terug om het juiste busnummer te weten te komen. Ik dacht dat we de juiste bus namen, maar tot onze grote verbazing - en ontzetting - rijdt die plots Rosslyn binnen. Rosslyn ligt aan de andere kant van de rivier, en daar moeten we dus absoluut niet zijn !
In tegenstelling tot de metro hebben we voor de bus geen kaart, en moet je de bus met gepast geld betalen. En we waren door al ons kleingeld heen.
Zoals steeds in de States kom je heel makkelijk aan de praat met andere mensen op straat. En gelukig hadden onze gesprekpartners dit ook al eens meegemaakt. Ze wijzen ons in de richting van de juiste bus en kunnen ook zeggen dat er zelfs een busje langskomt binnen 5 minuten.
Dat is echter een andere maatschappij - met andere tickets en andere tarieven - en daarvoor hebben we dus ook geen geld meer.
De mensen die met ons stonden te wachten hebben de chauffeur echter kunnen overtuigen dat we gestrande buitenlanders zijn en hij laat ons gratis en voor niets meerijden naar Georgetown.
Medelijden was gepast in de situatie
Het is dan nog maar enkele blokken stappen tot aan het pannekoekenrestaurant.
We zijn met ons drietjes.
Ben's logé had er een nachtbusrit vanuit Montreal opzitten, en die wilde dus uiteraard slapen - net zoals Ben.
Bonaparte claimt Europees te koken. Ik heb er serieus mijn twijfels over.
Ik bestel een hartige pannenkoek met gerookte zalm en als dessertje een, in mijn ogen, mislukte cake. Bladerdeeg moet crokant zijn en banketbakkersroom moet smeuig zijn. Als je 6$ betaalt voor iets wil ik niet een soort ontdooid stuk karton.
Voor 3 personen met biertje, wijntje, koffie, twee gebakjes en 3 pannekoeken betraagt de rekening 60$.
We zitten te discusieren hoe we nu het makkelijkst en goedkoopst en vlugst tot bij Ben geraken.
De eerste optie Taxi zordt voorlopig aan de kant geschoven wegens te duur.
Maar in alle andere opties zit minstens 20 minuten tevoet gaan, en dat maakt dat we dan minstens anderhalf uur onderweg zouden zijn.
Als we net op dat ogenblik een SMS van Ben krijgen met de vraag wanneer we denken thuis te zijn is de keuze vlug gemaakt.
Gelukkig werken taxi's in Washington DC met zones en weet je dan ook perfect op voorhand hoeveel je zal moeten betalen.
15$ van Georgetown naar Columbia Heights.
Ben doet nog net de deur open en verdwijnt dan naar de slaapkamer.
Ik realiseer me dat als ik de volgende ochtend niet vroeg opsta ik Ben ook niet meer zal zien. Lijkt me heel onbeleefd.
Als ik op voorhand geweten had dat hij niet mee zou gaan naar het restootje had ik dat ook wel afgebeld.
