Een onaangename ontdekking
Trip Start
May 19, 2006
1
13
27
Trip End
Jun 06, 2006
Washington DC,
Virginia,
United States
Sunday, May 21, 2006
Ik besluit op te staan en internet te gaan zoeken. In de hotellobby kan ik met mijn creditkaart aanloggen. 25 dollarcent per minuut. Even mail checken en wat op de blog werken kan niet zo lang duren bedenk ik me.
Gelukkig dat ik inderdaad even op de mail kom, want Andrea, onze toerguide voor maandag in Washington mailde nog haar telefoonnummer.
25 minuten later is de rekening al opgelopen tot 5 dollar en ik besluit te stoppen. Ik ga boven op de hotelkamer even checken of het een 9-uur toer wordt vandaag of toch niet. Er is echter nog steeds niemand wakker. Volgens mij zelfs nog steeds in dromenland.
Ik ga dan maar weer voor een half uurtje naar beneden. In het zonnetje, op een bankje achter het hotel, is een leuk plekje om wat bij te schrijven. Als ik een half uur later, 8u30, boven kom doe ik een onaangename ontdekking : De kamer is leeg.
Ik zoek naar tekenen van leven, naar tekenen van het feit dat dit maar voor even zo zal zijn. Naar een briefje, naar...
Dit is immers zo ongelooflijk niet te geloven. Mijn ventje is weg.
Ik zoek beneden in de lobby, ik vraag aan de baliemedewerkster of er een boodschap achter gelaten is, ik bezoek elke ontbijtplekje in de buurt,...
Ik moet dus tot mijn ontsteltenis besluiten dat hij alleen op stap is. Ik wacht nog een half uurtje in de kamer, lees nog wat kranten. Maar om 9u40 moet ik dan echt wel besluiten dat ik er die dag alleen voor sta. Zijn GSM zit in de kluis, en de sleutel van de kluis heb ik, dus bellen kan ik hem niet.
Uiteindelijk besluit ik dan maar op mijn eentje naar het centrum te trekken.
Een paar Smitsonian musea bezoeken waarvan ik weet dat hij die toch niet zal willen zien. Het nuttige aan het onaangename koppelen.
Ik begin met het Holocaust museum. Dat zou blijkbaar ongelooflijk overweldigend moeten zijn. Ik persoonlijk had echter het gevoel van 'toon of zeg me iets dat ik nog niets weet of nog geen tig keer gezien heb'
Blijkbaar gaan we in Europa/België helemaal anders om met deze dingen. Leren we erover op school, heb je veel meer kans om zo'n TV-programma eens te zien. Na een half uurtje hou ik het dan ook voor bekeken en ga op weg naar het American History Museum.
En tot mijn ontzettende verbazing zie ik aan de andere kant van het plein mijn ridder lopen. In een miljoenenstad komen we elkaar gewoon terug tegen.
We hebben zeker 15 minuten nodig om de brokken te lijmen.
