Een eerste verkenning van Washington
Trip Start
May 19, 2006
1
12
27
Trip End
Jun 06, 2006
Washington DC,
Virginia,
United States
Sunday, May 21, 2006
Aan het Willard house komen we een groep Segway's tegen. Voetgangers op wielen. Dat zegt ons wel iets, al was het maar dat we dat in België nog nooit waren tegengekomen, en we gaan informatie vragen. Het is 70$ voor een tocht van vier uur, inclusief een half uurtje er leren mee rijden Ze hebben ook avond-toeren.
Het nu reeds 14u20, dus de toer van 14u00 halen we niet meer. Voor die avond hebben we al iets afgesproken, de dag nadien gaat het regenen - en om nu een ganse tijd in de regen recht te staan... Maandag zouden we dan met Andrea gaan fietsen
70$ is uiteraard een heel pak geld - schandalig veel - maar het lijkt zo leuk, dat we de informatie toch heel goed wegsteken, want misschien een van de volgende dagen...
We zien een rode bus voorbijrijden van het type Hop-on Hop-off. Je ticket is de ganse dag geldig en de bussen stoppen aan de leuke locaties.
De kaartjes daarvoor worden echter aan Union Station verkocht. Dus dat wordt onze eerste bestemming.
Maar de metro heeft wat vertraging en daardoor komen we daar pas aan om 15u00.
De laatste volledig ronde is al om 16u00, dus dat zou zonde zijn van het geld.
Wat we daar echter wel zien staan aan Union Station, zijn City Ducs. Bussen die eruitzien als boten, en ook effectief een duikje gaan maken in de rivier. Het zijn opgeknapte legervoertuigen uit de tijd van WOII. Het concept is in ieder geval heel origineel.
We kopen tickets voor een duck - een toer van een uurtje door de stad en een half uurtje op de Potomac-rivier. De tickets zijn voor de toer van 16u30 - het is een heel populair transportmiddel en daardoor heel vlug uitverkocht.
De tussentijd probeer ik dan maar te overbruggen met op zoek te gaan naar een Ben en Jerry's. De shop is echter closed wegens machinedefect. Een Caramel Sundae van Mc Donnalds moet het leed maar helpen verzachten. Mierzoet is het ijsje uiteraard.
Doordat onze gids van de Duck hilarisch was - en dus heel tof om naar te luisteren - werd het een onvergetelijke trip. Want veel van de stad zie je er niet mee. Als souvenir krijgen we een soort fluitje in de vorm van een eendebek dat 'kwaak' zegt
Via een SMSje laat Ben ons weten dat hij ons om 19u30 zal oppikken aan het metrostation van U-street. Ook hier is de uitgang die hij bedoelde een halve blok verder dan de plaats waar wij uit de metro komen.
Het African American War Memorial is in de buurt. Volgens mij is dat een memorial ter ere van de zwarte Amerikanen die gesneuveld zijn in de oorlogen. Maar geen enkele zwarte Amerikaan kan ons zeggen waar het is. Ze hebben er blijkbaar nog nooit van gehoord. De eerste blanke Amerikanen die we aanspreken wijzen ons de goede weg.
Ben komt ons per fiets tegemoet en Adela en haar ouders staan ons daar ook al op te wachten. Het Etyopisch restaurant dat we bezoeken, Abiti - 1909 9th Street Washington 20001 - is Bens favoriet.
We laten hem maar bestellen - hij is er al geweest en weet hoe je een maaltijd voor 7 mensen moet samenstellen. Er wordt uiteindelijk een reuze reuze pannekoekachtig iets - Ingera - op tafel gezet waarop allerlei lam, kip, vlees, en veggie gerechtjes worden geschept. Daarnaast 2 schotels met rolletjes Ingera. Het is de bedoeling dat je een stukje van die Ingera afscheurt en dat gebruikt al 'doekje' om het eten mee vast te nemen en in je mond te steken. Je eet dus met je handen, maar je hebt het eten zelf niet vast. Je zit op krukjes aan lage tafels. Een belevenis op zich. De vers gebrande koffie toe was van het huis. En als ik zeg versgebrand, dan is het ook daar ter plaatse terwijl wij de maaltijd nuttigen in de hoek van het restaurant gebrand op een klein vuurtje door een familielid.
Voor we er erg in hadden had Adela's vader de rekening al onderschept en betaald. Dat deed ons dan maar besluiten om de dag nadien bij Ben te koken voor Ben en Adela's familie. Dan konden wij ook iets terugdoen.
We zouden normaal die dag echter een volledige dag op de bus zitten, dus tijd voor boodschappen was er niet. We gaven ons boodschappenlijstje dan maar aan Ben mee. Hij deed de boodschappen, maar wij zouden koken en de rekening betalen. Hij kon er mee leven
Het was 23u00 toen we buitenkwamen uit het restaurant en we voelden dat het bedtijd werd. We vertrokken dan ook richting hotel. Gelukkig dat er iemand naast mij zat om me wakker te maken op het moment dat ik moest overstappen.
De volgende dag wilden we de 9 uur toer doen, maar dat wilde immers ook zeggen dat we om 8u30 aan Union Station dienden te vertrekken. Dat wilde dus ook zeggen om 7u45 vertrekken aan het hotel.
We zetten geen wekker, want het blijft vakantie. Halen we de toer niet, dan is het maar zo en doen we wel iets anders op onze eigen manier.
Er staan 2 dubbele bedden in de kamer en we kruipen elk in een ander bed zodat we heel rustig gaan kunnen slapen.
De laatste 'Als ik niet wakker ben, dan doe je de toer maar op je eentje' laat ik aan me voorbij gaan.
