Jongensdroom

Trip Start Dec 11, 2016
1
23
55
Trip End Jun 03, 2017


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
What I did
Reindeer on top of the Dundret while riding a snowmobile

Flag of Sweden  , Norrbotten,
Wednesday, January 11, 2017

Vandaag is weer een jongensdroom in vervulling gegaan: met een sneeuwscooter rijden! Het behoort tot de absolute hoogtepunten van deze reis, een schitterende tocht van drie uur op een razendsnelle sneeuwscooter door de bossen, naar de top van de berg en weer terug over een bevroren meer. Als kers op de taart zien we rendieren bovenop de top van de Dundret die in de sneeuw verdwijnen als we dichterbij komen. We hebben onze aankomst dan ook wel goed aangekondigd want de sneeuwscooters maken een geweldig lawaai.

Bij de receptie van de camping heb ik geïnformeerd waar ik een snowmobile kan huren en ik krijg het telefoonnummer van Claus. Hij is eigenaar van Hyr & Adventyr en verhuurt auto’s en sneeuwscooters en blijkt daarnaast brandweerman te zijn. Hij stelt voor om ons te gidsen en dat we één sneeuwscooter twee uurtjes huren. Dat worden uiteindelijk ruim drie uur waarbij
we ook regelmatig even stoppen en praten over de omgeving, zijn en ons werk en zijn passie voor jagen en er met de sneeuwscooters op uit gaan. Het is hier heel gewoon om een sneeuwscooter te hebben, op elke twee inwoners in Gällivare hebben ze één sneeuwscooter. Het is 7 maanden per jaar het vervoersmiddel om er op uit te gaan, te gaan picknicken met het gezin of te gaan ijsvissen op een meer. Omdat het vervoermiddel zo populair is neemt de discussie over het gebruik er van in de natuur en de wetgeving toe. Claus legt uit dat we goed moeten opletten dat we de cross country skiërs niet hinderen en ook moeten uitkijken naar andere sneeuwscooters en auto’s. We komen echter tijdens de ruim drie uur durende tocht door de wildernis alleen één vrouw met hond tegen…

Claus heeft ons ’s ochtends opgehaald bij de camping met een imposante toyota pickup en een trailer met twee sneeuwscooters. Hij brengt ons naar de parkeerplaats van het Dundret hotel vanwaar we onze tocht beginnen. Met Claus voorop en Marieke en ik samen op één sneeuwscooter rijden we een route door maagdelijke sneeuw dwars door het bos. Het eerste half uur is wennen aan het zware sturen door de diepe sneeuw en het in balans houden van het gevaarte. Marieke zit achterop en moet mee leunen in de bochten en op de heel stijl aflopende paden. Na ruim een uur wanen we ons een geoefend duo en voelen we aan wanneer we samen moeten hangen op de juiste momenten. Claus heeft een schitterende route bedacht die ons naar de witte top van de Dundret brengt waar normaal de skiërs uit de liften stappen. Op het moment dat wij daar aankomen is er echter geen ziel te bekennen en waait er een flinke sneeuwstorm. Ik moet vlak achter Claus blijven rijden anders ben ik hem kwijt in de white-out. Plotseling houdt hij in en gebaard naar rechts waar we tussen de windvlagen door een kudde rendieren zien staan. Als we dichterbij komen gaan ze er vandoor en verdwijnen in de sneeuw. Bovenop de top stappen we even af en waait het zo hard dat we moeite hebben om recht te blijven staan. Claus vertelt dat alleen Sami rendieren mogen hebben en hun familienaam in het oormerk zetten zodat iedereen weet van wie welk rendier is. Op het schieten van een rendier in Zweden staat een hoge straf: het wordt niet als stropen maar als diefstal gezien. Helaas komen er regelmatig rendieren om door ongelukken met auto’s maar vooral met treinen die er soms meerdere tegelijk aanrijden. De Zweedse overheid vergoedt dan de schade aan de Sami rendierherder. Als je zelf een rendier aanrijdt en het komt om kun je de oren afsnijden en aan de politie overhandigen. Zij zorgen dan dat de herder een schade vergoeding krijgt uitgekeerd.

We vervolgen onze weg en gaan naar beneden door het bos naar een bevroren meer. Op het meer kan het gashendel helemaal open en blazen we met 70 kilometer per uur over de witte vlakte. Ik voel hoe Marieke haar grip rond mijn middel verstevigd en hoor regelmatig kreetjes van de spanning. Het geeft een ongelofelijke kick om met zoveel vrijheid en ruimte om je heen door de wildernis te rijden. Op mijn vraag of de politie hier ook op sneeuwscooters rijdt, antwoordt hij dat ze die ook hebben maar hij komt ze er nooit op tegen. Ze zijn zeer onderbemand en het kan zomaar zijn dat er maar twee agenten dienst hebben in een gebied met een doorsnede van 100 kilometer, van Kiruna naar Gällivare. De jonge agenten worden hier weleens tijdens de opleiding geplaatst maar ze willen na afronding van de opleiding allemaal naar de stad, daar waar het gebeurt. Het lijkt mij juist fantastisch om in zo’n uitgestrekt gebied, met echte wildernis, in een kleine gemeenschap politieman te zijn. Even zie ik mijzelf als veldwachter op de sneeuwscooter achter de stropers aan gaan…

Slideshow Report as Spam
  • Your comment has been posted. Click here or reload this page to see it below.

  • You must enter a comment
  • You must enter your name
  • You must enter a valid name (" & < > \ / are not accepted).
  • Please enter your email address to receive notification
  • Please enter a valid email address

Comments

kop van kampen on

Ongelooflijk! Wat een avontuur, wat een verhaal en wat een foto's/video's!
Een jongensdroom...en stiekem ook een meisjesdroom...
Super leuk om verhaal te lezen..... achteraf :)
Goede reis morgen en weer veel plezier xx

Jan en Anneke on

Dit ziet er allemaal super uit. Volgens mij leeft Edo in een droom dat hij daar even politieagentje gaat spelen op een sneeuwscooter.
Marieke breng hem weer terug op aarde en haal hem uit zijn droom!
Dat lukt jou wel.
Groet Jan

Use this image in your site

Copy and paste this html: