From Las Vegas to Zion National Park - Springdale

  Springdale, Utah, United States
Thursday, October 23, 2008

Las Vegas - Springdale  211 miles (338 km)
 
Eerst ontbijten we nog eens in "The Coffee Bean" en checken we onze mails. Dan checken we uit en vertrekken we richting Zion National Park. Net buiten Las Vegas proberen we te tanken maar dat is nog niet zo eenvoudig. Om te beginnen weten we niet welke benzine we mogen tanken met onze wagen (er zijn 3 verschillende octaangehalten en alles krijgt hier een naam in plaats van de gehalten: regular, medium en premium) Wanneer we dat eindelijk hebben uitgevist, komen we voor het volgende probleem: als we met visa willen tanken, vraagt het machien ons een zip code (postcode?). We proberen het met onze pin code, onze postcode, de veiligheidscode achterop de kaart, ... niets werkt. Dan maar binnen gaan vragen om de pomp op te zetten en daar te betalen. Dat gaat ook niet: je moet op voorhand betalen en dus schatten voor hoeveel. Onze tank is niet helemaal leeg en we hebben geen idee hoeveel erin kan. De verkoopster stelt voor om voor 50$ prepay te doen en als er minder ingaat, dan worden we voor minder aangerekend. Meer dan 50$ tanken zal niet gaan. We tanken vol en komen daarmee op 43$. Dan moeten we terug naar binnen om een nieuw ticketje te laten afprinten. Wat een gedoe! We maken van de gelegenheid gebruik om een goedkope koelbox te kopen (6$) zodat we vanaf nu onze picknick en drank kunnen koel houden  Door onze tankperikelen is het al 11 uur eer we eindelijk goed en wel op weg geraken. 
 

Het enige mooie stuk in het Lost City museum

Onderweg zien we een bordje naar Lost City. Het is een bruin bordje, wat wijst op een bezienswaardigheid. Ik weet dat er in de buurt ergens een ghost town moet zijn dus slaan we af en volgen we het pijltje. Dat blijkt niet zo'n schitterend idee te zijn. Het is vrij ver en wanneer we er aankomen, blijkt het gewoon een klein museum te zijn. We worden er aangesproken door een oude man op een fiets. Hij begint ons het hele verhaal te vertellen over een dorp een eind verderop dat onder water verdwenen is nadat er een stuwdam gebouwd is in de jaren '30. Het is heel interessant maar dan begint hij te vertellen over zijn job vroeger voor de staat waarbij hij moest metingen uitvoeren nadat er nucleaire testen gedaan waren in de woestijn. Tot daar nog erg plausibel maar dan zegt hij dat de staat zijn geheugen heeft uitgewist en dat hij daarna 6 jaar in een verzorgingstehuis heeft doorgebracht. Al heel wat minder plausibel als je het mij vraagt. Maar al bij al was het een aangename vent om mee te praten. We bezoeken het mini museumpje maar dat is weggegooid geld: 3$ ingang per persoon. Het museum is gebouwd in 1935 en volgens mij sindsdien ook nooit meer vernieuwd of geupdate. Er ligt meer brol om te verkopen (namaak aardewerk, indianen juwelen, postkaarten, ... rommel!) dan dat er echte museumstukken tentoongesteld zijn.
Volgens onze kaart zijn we hier vlakbij een rivier en het stuwmeer en het is bijna middag dus willen we daar gaan

We zijn op de maan beland

lunchen. We rijden een eind verder maar de weg voert ons helemaal de bergen in. Het lijkt wel een maanlandschap. Nadat we zo bijna een half uur verder gereden hebben en nog geen druppel water gevonden hebben(zelfs niet van ver te zien, volgens mij zit er net 1 bergkam tussen de weg en de rivier), keren we terug en kopen we in een supermarkt vlakbij het museum onze lunch. Dan keren we verder terug naar de hoofdweg die ons naar Zion voert. Alles samen zijn we ruim 2 uur verloren en hebben we bijna niets gezien. Dat is dus een goede les voor de toekomst: niet zomaar bordjes volgen zonder te weten waar ze naartoe gaan. De Amerikanen hebben zo weinig eigen geschiedenis dat ze van een mug een olifant maken.
 

Onze kamer in Zion Bed & breakfast

We komen pas tegen 16u in Springdale aan en gaan er op zoek naar een bed&breakfast. We vinden er eentje waar we voor 100$ per nacht kunnen blijven (normaal 125$ maar de eerste ochtend zou er dan geen ontbijt zijn en de 2de wel (dat is een deal die ze gemaakt had met een ander koppel en als we daarmee akkoord zijn, wil ze het voor ons ook voor 100$ doen) We vinden 100 nog tamelijk veel en gaan eerst nog wat rondkijken. Bij best western is het 115$ plus tax, dan liever in de b&b voor wat persoonlijk contact. We gaan nog naar een paar andere b&b's maar daar staat allemaal een bordje 'sorry' bij de deur, wat betekent dat ze geen kamers meer vrij hebben. Volgens onze trotter gids, liggen de meeste prijzen hier inderdaad rond de 100$ dus keren we terug naar de eerste b&b en nemen we de kamer daar. Het is een ruime kamer met een king sized bed, een koelkast en een bubbelbad voor 2! Alleen het toilet is belachelijk klein. Als je erop zit, kan de schuifdeur niet dicht tenzij je dwars op het toilet zou gaan zitten. Er ligt een gastenboek in de kamer en het is grappig te lezen hoeveel commentaar er is geschreven over dat toilet. Het toilet in de andere richting plaatsen zodat de deur wel dicht kan, zou bijna zonde zijn want dan komen alle toiletverhalen te vervallen...
 
's Avonds gaan we eten in het restaurant 'the Spotted Dog' op loopafstand van de b&b. Het is er niet goedkoop maar wel erg lekker. De ober die ons komt bedienen is duidelijk geen Amerikaan en wanneer we vragen of hij Fransman is, blijkt dat we juist gegokt hebben. De rest van de bediening verloopt dan in het Frans en we worden extra in de watten gelegd. (dat wordt dus een vette tip want bediening is hier in de VS nooit inbegrepen ...) Na het eten wandelen we terug en gaan we slapen want morgen gaan we een stevige wandeling doen.