Copacabana

  Copacabana, Bolivia
Thursday, December 22, 2005

Hola quapies!

Vnauit een zonnig Copacabana groeten wij u. En nee, niet de Copacabana in Brazilie waar Captain Stubing met zijn love boat altijd aanmeerde, maar Copacabana in Bolivia aan het Titicacameer, op ongeveer 3800 m hoogte.

De bus vanuit Cusco (Pony Express) was ondanks de toezegging natuurlijk niet direct en stopte een paar keer midden in de nacht. Enigzins brak kwamen we om half 6 's ochtends in Puno aan. Overstappen op een andere lokale bus = kleinere stoelen, minder (zeg maar geen) beenruimte en alleen maar gringo's in de bus. De twee Finse dames werden overtuigd door een ander busbedrijf dat ze met hen mee moesten en ook maar meteen een ticket naar La Paz moesten kopen want oh wat zat het allemaal al vol. Hoewel dat laatste onzin was gingen ze mooi wel met een luxe bus door naar Copacabana. Misschien moeten we toch wat naiever zijn deze reis....

Na een paar uur aangekomen bij de Boliviaans-Peruaanse grens. Allemaal de bus uitgestuurd om verplicht Sol te wisselen in Bolivianos (zal wel weer een vriendje vna de buschauffeur zijn geweest) want om Bolivia in te komen moet je straks 1 Boliviano betalen. Ja, ja... Vervolgens naar de overkant vna de weg naar de Peruaanse immigratiedienst voor een exit stempel in het paspoort; dan lopend de grens over (in de pissende regen!!) en aansluiten in de rij voor de Boliviaanse immigratiedienst voor een entry stempel. Daartoe eerst een formulier moeten invullen waarvan we de helft van de antwoorden hebben verzonnen of gewoon niet beantwoord (gaat ze niets aan hoeveel we in Peru hebben uitgegeven en hoeveel we in Bolivia denken te gaan uitgeven; en jullie trouwens ook niet :-) ) maar daar wordt ongeveer niet naar gekeken. We mogen dus gelukkig 30 dagen in Bolivia blijven. FIJN! Bus weer in en jawel, daar komt de plaatselijke ambtenaar om de 1 Boliviano (= 10 eurocent) toeristenbelasting te innen. Het zij hem van harte gegund.

Rondje hotels zoeken en uiteindelijk, na lang zeuren van die vent, toch maar in Hostal Centro ingeboekt. Prima kamer met electrische douche. Dat is el iets bijzonders hier in Bolivia: de douchekop is van plastic en steekt een stuk uit de muur, met daar bovenop / daarlangs de electrische draden. Altijd geleerd dat water en electriciteit niet echt samengaan en dat klopt: niet proberen de douchekop te draaien als de kraan openstaat want dat doet pijn. Spreek uit ervaring inderdaad...
Na het incheken het dorpje uitgecheckt. Wat een rust! Wat een omgeving! Wat een natuur! Onder het genot van een Trutcha al la plancha (verse forel uit het Titicacameer) aan het strand genoten van het mensen kijken. Veel Bolivianen zelf die op vakantie zijn en met het hele gezin (en dan bedoelen we dus ook echt het hele gezin) komen kanoen, bootje varen of waterfietsen in Copacabana. Waar in Nederland met dit weer geen stukje zand of kiezel meer te zien zou zijn loopt iedereen hier in lange broek en trui of tshirt met lange mouw en een muts op tegen de zon. Krijg het al benauwd als ik naar ze kijk. Wij hebben ons als goede Hollanders gedragen en dus met korte broek en topje cq blote bast op de steiger gaan liggen zonnen. HEERLIJK!!! Krijgt die buik van Mark ook eindelijk eens wat kleur (rood...). Busreis was toch wel wat vermoeiend en dus maar even een powernap, waardoor we helaas wel door de zonsondergang heengeslapen zijn.

Maar niet getreurd want de volgende dag om 8 uur met de boot naar Challapampa, Isla del sol! Voor het strand ligt het vol met allemaal grote houten tourboten waar je bovenop kunt zitten of anders beneden binnen. Iedereen wil natuurlijk bovenop dus lekker indikken. Uitgezwaaid door de lokale band met panfluit en gitaar op weg naar Isla del Sol. Bij het uitvaren eerst langs de marine-douane om de passagierslijst af te geven. Isla del Sol heeft een belangrijke betekenis in de Inkacultuur. Zo heeft daar de geboorte van de eerste twee inka's plaatsgevonden en is de Inka god Tupunac (?) naar de zon gesprongen. In het noorden van het eiland opgevangen door een gids die ons ervan heeft weten te overtuigen en group met hem mee te gaan. Maar niet nadat we ook hier weer 5 BS pp hadden betaald. Inderdaad: tax. Onderweg naar het hogere deel van het eiland, ongeveer 4000 m, twee kettingen gekocht bij een klein meisje. Een zon en een maan ineen. Een voor Luna en een voor mijzelf. Vervolgens aangekomen bij de heilige rots en de offersteen. Terwijl we druk bezigzijn in de heilige rots een puma gezicht te ontcijferen (probeer het zelf maar eens)[FOTO] komen daar Mikeal en Mikeal weer aangewandeld. Ongelovelijk dat je iedereen weer tegekomt. Had nog steeds zijn camera niet dus ook voor hem maar weer wat foto's gemaakt.

Terwijl de meeste mensen haast hadden om op tijd bij de boot aan de zuidkant te zijn hadden wij besloten om een nacht op het eiland te blijven slapen. En dus lekker rustig aan de wandeling van noord naar zuid gemaakt, met af en toe even off the beaten track en naar hogere punten gelopen voor het uitzicht. Zeg nou zelf, zeker de moeite waard toch?!

Het rustig aan doen had ook nog als voordeel dat we niet in de groep Bolivianen mee liepen die hun gettoblaster hadden meegenomen. Echt absurd, in zo'n omgeving keiharde houseachtige beat of wat het dan ook was. Cultuurbarbaren! Onderweg aangeklampt door een jongetje die kwam bedelen om een appel. Niet gegeven omdat hij er zo om zeurde en de appel bijna uit de rugzak trok. Stukje verderop een broer en zus aan te schapenhoeden, die vroegen of we snoepjes bij ons hadden. En ja...die had ik en heb die ook gegeven. Een appel niet, snoep wel...niet echt verantwoord maar de snoepjes vroegen er beleefd om en de appel was te brutaal. Dus beslissing gerechtvaardigd...

Vlak voor het dorpje Yumuni bij de grens van het zuidelijkdeel weer 5 BS pp moeten betalen aan tax. Wordt eerst heel vriendelijk gedag gezegd en een praatje met je gemaakt, maar zodra je wilt doorlopen eerst even betalen. Op de vraag of het verplicht is antwoorden ze met vrijwillig. Ja dag, verplicht vrijwillig zullen ze bedoelen! Maar dit gezeur om geld werd al snel goedgemaakt door het Hostal Intiwasi waar we een kamer met uitzicht op het meer hadden. Stoelen naar buiten, benen omhoog, biertje in de hand: laat die zonsondergang maar komen!

En over tegenkomen gesproken, naast ons zaten, jawel, de Finse dames, waarvan er 1 inmiddels een Amerikaan had opgedoken. Love is in the air....Was wel handig dat ze er waren zodat we de creditcard konden lenen om onze hotelkamer open te maken. Was dichtgevallen en sleutel lag nog binnen. De vrouw des huizes had haar man al geroepen om met hamer en beitel het slot open te breken en kon niet geloven hoe makkelijk de deur open te maken was met de credit card. Was gelijk the talk of the town....mocht je er nog heen gaan, zorg dan dat je je deur dus wat beter dan dit op slot doet nu ze deze truck ook kennen. Sorry...
De dag afgesloten met alweer een heerlijke trutcha en in diepe slaap gevallen.

Na een douche met 3 straaltjes water in onze oh zo mooie badkamer met de vrouw des huizes in een prive boot terug naar Copacabana. Onderweg foto's gemaakt van haar zoontje Ivan (1 jaar) die we beloofd hebben op te sturen (tav Javier Mendoza). Haar oudste zoon Eduardo was ook mee, de middelste van 6 was aan t geitenhoeden. Zij ging boodschappen doen voor de uitbouw van t hostal. Volgens mij doen die goede zaken in t hoogseizoen en terecht, want op de douche na een aanrader! Deze keer geen namenlijst ingevul;d omdat we met een priveboot zijn gegaan....vrees dat we het lokale administratiesysteem door de hutsekluts hebben gegooid nu: volgens dat systeem zitten we nu nog steeds op Isla del Sol!

Terug in Copacabana weer een powernap, waarna we gewekt worden door een optocht. Blijkt de plaatselijke Boliviaanse marine te zijn die hun beschermheilige door het hele dorp sjouwen met als eindpunt de Cathedraal.

Lopen erachter aan en als de band een lekker nummer inzet wordt Mark gesommeerd zijn pet af te doen; bleek het nationale volkslied te zijn. Na de optocht op het pleintje neergestreken en net aan t relaxen toen Dieuwertje aan kwam lopen. Waren haar en Geertje al tijdens de Colca Canyon trek tegengekomen. Het blijft een kleine wereld van de reizende gringo's. Maar wel een gezellige! Samen het zegenen van de auto's,

de cathedraal en Capilla de venta's bekeken. Net op het moment dat wij de Virgen de Copacabana met een bezoek vereren, komt daar ook een oud vrouwtje binnen die het hele gangpad op haar knieen naar voren schuifelt, haar handen gevouwen en onderwijl mompelend. Aangekomen bij het altaar van de Virgen barst ze in huilen uit en vraagt pardon voor haarzelf, haar familie en bescherming. Het ging ons door merg en been en hadden kippevel op de armen. Ook omdat ik me afvraag waarom mensen zich dit zo aandoen, jezelf zo pijnigen voor een geloof. Ik vind dat moeilijk om te begrijpen en aan te zien. Maar goed, ieder zijn eigen keus.

Van de avondzon genoten in een hangmat bij Hotel La Cupula en vervolgens omhoog naar de Mirador. Onderweg onszelf laten zegenen voor 2006: met onze liefde, gezondheid en geluk kan het straks niet meer stuk! Eerst nog even de laatste dgen van dit jaar heelhuids doorkomen... Op de MIrador aangekomen gingen Dieuw en Geer net naar beneden. Wij ook, maar via de andere kant: iets steiler maar wel spannend. Besloten in De straat van Copacabana iets te gaan eten en jawel, maar meteen aangesloten bij Dieuw en Geer. Erg gezellig en voor t eerst een lekker wijntje gedronken. Zowaar pas na elven in bed!

En zometeen met de bus naar La Paz. Tot nu toe bevalt Bolivia prima, rustiger en minder opdringerig dan Peru. To be continued!


Hola quapies!

We greet you from sunny Copacabana. Uhm, no, that is not Copacabana, Brazil where captain Stubing with his Love Boat visited, but Copacabana in Bolivia on lake Titicaca, at about 3,800 m high.

The bus from Cusco (wonderfully named Pony Express) was, despite all promises ofcourse not a direct service (Lonely Planet warned us about this already...) but stopped on several minute places during the middle of the night. Somewhat tired we arrived at 05.30 in Puno, where we had to change to a local (smaller) bus - smaller seats, (almost) no leg room and only gringos on the bus. Two Finnish ladies were persuaded to change their bus tickets for another bus company and told them to buy a ticket for La Paz at the same time because there was almost no space left anywhere... Although that last part was a clear lie, they did take the nicer bus to Copacabana. Maybe we need to be more naïve on our journeys...

After a few cramped hours we arrived at the Peru-Bolivian border.We were all ordered off the bus to exchange our Peruvian Sol into Bolivian Bolivianos (must have been a friend of the bus driver where he got lots of commission for sending us gringos their...but we did not know any better and everyone did the same...) We were told we had to because we would have to pay 1 Boliviano lateron.... Yeah right!
We then had to cross the road by foot to the Peruvian customs where we got an exit stamp in our passport, walk across the border (while it was raining cats&dogs) and join the queue for the Bolivian customs entry stamp. We are allowed to stay 30 days in Bolivia. Great! We climbed back on board the bus and when we reached Copacabana, the door opened and some local came to collect 1 whole Boliviano from everyone (we got a piece of paper to confirm that we had just paid the Copacabana tax) - 1 Boliviano is equivalent to 10 Eurocent! We have done our bit to support the local community!!!

We circled around town a little to find a decent hostal and, after much nagging, accepted an offer of 25 Bolivianos for Hostal Centro (that is about 2 Euro 50 a night for a double room with shower...!) The room was fine and had the usual electric shower. This is apparently something typical Bolivian - a plastic shower head with lots of electrical wires sticking out. I have been told water and electricity do not mix very well, but hey, this is Bolivia.
Do not touch the shower head - it does hurt.

We then had time to check out the local village. What a piece and quiet. We enjoyed a Trutcha al la plancha (fresh trout from lake Titicaca) on the beach and watched the people walking past. Many Bolivians are on holiday themselves with the entire family (average family size here is 3.3 kids and most have more it seems). In Holland people would be barely covered with a piece of cloth, here they all walk around in long trousers, jumpers, etc. We ofcourse behaved like proper Dutch people and put on our shorts, t-shirts and caught some rays!!! After the bus trip a quick power nap was quite welcome, so we returned to the hostal - missing the famour Copacabana sunset.....

No worries, because the next day we departed at 8.00 by boat to Challapampa, Isla del sol! The beach was covered with tourist boats where you can sit on the roof to catch some more sun. Sent off by the local Bolivian band (who would only let us go after we paid them several Bolivianos), passing by the local customs officer giving them a list of all passengers (why? Do lots of boats get missing?)

Isla del Sol has an important place in Inka history. This is the birth place of the first 2 Inkas and the Inka God Tupunac (?) jumped to the sun from here. In the North of the island we were caught by a guide who convinced us to join a tour to the northern point of the island. Here we were "robbed" off another 5 Bolivianos, yep - tax.
On the way to the top of the island, about 4,000 metres Hylda bought a necklace from a little girl (many locals are selling small things along the way). We then arrived at the holy rocl and the offer rock. Yet again if you look closely you can see an animal in the rock shape - have a look for yourself in the below picture

While most people had to hurry across the island to reach the Southern part in time to catch the boat back to Copacabana we took it easy as we were going to stay the night here. We even had time to walk off the beaten track to the highest point for a Kodak moment

Taking it easy also meant we did not have to follow the group of Bolivians who where walking around this quiet island with a ghetto blaster! Absurd, culture barbarians! Along the way we met a girl and her brother who were guardign a flock of sheep. They asked if we had some sweets they could have, so we did. (A small boy earlier asked us less politely if we could give him our apple, which we did not as he was a bit rude.... So giving a sweet is better than giving an apple.... Sorry...) Anyway, we took the opportunity to take a picture of them, paying 1 boliviano each...

Just before we arrived to the Southern village of Yumuni we crossed the "border" (someone decided to make a hut in the middle of no-where and called it a border (ofcourse recognised by the United Nations and shown on the map...) Yet some more Bolivianos lost (5 Bolivianos tax).
All this loss of Bolivianos was quickly forgotten when we reached our Hostal - hostal Intiwasi (thanks Miek and Wouter for the tip!). With a view on the lake where the sun would set in a short while and a beer in the hand, what more do you want.
And it was worth it[FOTO]

And talking about meeting the same people all over, we bumped into the same Finnish ladies we met in Puno earlier. One of them had met an American along the way, who was kind enough to lend us his credit card.... Yep, Hylda had locked us out of the hostal room and the owner did not have a spare key anymore. A quick swipe with the credit card and hey presto!
The place might be less safe now they have heard of this old trick of the trade...We ended the day with a traditional Trucha.

The next morning the shower looked a lot nicer than it was... 3 drops of water in all directions is not very useful... But, the day was saved when the owner of the hostal offered us a lift in a Barca Privado (private boat) back to Copacabana (instead of waiting another 2 hours for the busy tourist boat).
On the way we took some pictures of her with her 1 year old son Ivan and promised to send her the picture. Her eldest son also joined us, her other son was busy herding goats! She went shopping in Copacabana for some building materials. They were doing good business and are now expanding. It is a recommendable place, as long as they fix the shower!
By taking the Barca privado we messed up the entire Bolivian administration system, as we did not fill in a form for customs that we returned from the island... so if you hear of 2 Dutch people being lost on Isla Del Sol, do not worry!

Back in Copacabana we had another powernap, to be rudely awoken by lots of music outside. The local marine corps were walking their holy Maria through the village, ending at the cathedral. We quickly followed and took some pictures. One marine started waving at me, and it took me a while to realise I had to take of my cap for the national anthem.
When they ended this with a long and boring speech, we bumped into 2 Dutch girls we had met earlier in Colca Canyon - Diewertje and Geertje.

Together we witnessed the amazing blessing of cars FOTO, visited the cathedral and lit a candle in Capilla de Venta. Just when we honoured the Virgen de Copacabana with a visit, an old lady came shuffling from the back of the church on her knees, crossed her hands at the front and started crying and praying loudly. Begging forgiveness for herself and her family - it almost made you ask what had happened to her...
Walking back to the exit I found my own icon - a large analog clock with a big Casio logo on it. I almost could not resist going on my knees, praying, etc.

We wandered through town to Hotel La Cupula (thanks Dennis for the tip) and continued along to the Mirador. En route we got a guy to do several prayers for us for 2006, so all love, health and luck should be well in 2006. Now we just need to make sure we survive the last few days in 2005... After the big hike up the hill, we took the short cut down, a bit steeper, but worth it (no tourists here...). We took a while deciding which restaurant to visit and ended up in the same place as Diew and Geer. An amazing dinner for only a few Bolivianos!

Shortly we have to catch the bus to La Paz. So far, Bolivia seems better than Peru, although less history to visit, it is more quiet and people hassle you much less. Wordt vervolgd!