Sometimes you eat the bar...

• Laura_mathijs's Profile
• About this blog
• Entry from Shenandoah

Trip Start May 15, 2008 Previous
Entry Trip End Jul 15, 2008 Next
Entry

  Shenandoah, Virginia, United States
Monday, June 30, 2008

Terwijl ik dit schrijf kijkt Mathijs, met een zak nacho's en een pot uit 60 smaken geselecteerde salsa, de EK finale, becommentarieerd door een van zijn favoriete Schotse presentatoren (er zijn er een aantal op de Amerikaanse sport-tv zenders) Andy Gray, die Joachim Löw (na verschillende opties geprobeerd te hebben) uitspreekt als Yorkham Love. Dit accent geeft voetbal toch een extra dimensie, wat waarschijnlijk ook de reden is dat ze hier geen voetbal laten becommentariëren door Amerikanen (soccer, gadver). Voetbal is in Amerika trouwens een populairdere sport dan je denkt, met origineel genaamde teams als Houston Dynamo, D.C. United en Real Salt Lake (Spaans Real, niet Engels). 
De afgelopen dagen hebben we eigenlijk voor het eerst wat meer gezien van de Amerikaanse natuur. Donderdagmiddag zijn we erop uit gegaan met dr. Potter. Hij was speciaal in zijn bijkans antieke Volvo naar het werk gekomen (normaal fietst hij altijd, de held) en bracht ons daarmee naar Black Hill Park, een regionaal park in onze county, op zoek naar zijn geliefde bluebirds

Black Bear

. Hoewel wij (nog?) niet echt vogelaars zijn, was er genoeg te zien (naast een adorabele dr. Potter die intens gelukkig verzucht: 'A goose always makes my day').  In het park is een enorm meer, tot onze verbazing vol met snapping turtles, die overal rondzwemmen en zitten. Dat 'snapping' is overigens beslist geen in-je-billen-bijt fabeltje voor kinderen. In het park woonde tot voor kort ook een koppel arends, maar helaas is in een recente storm één van de arenden geëlectrocuteerd (hoe bedenk je het). Een kleine tragedie, want ze hebben jongen en het is nog niet duidelijk of de overgebleven 'single parent' ze genoeg voedsel  kan verschaffen om ze te laten overleven. Er zijn hier trouwens opvallend veel gieren, je ziet ze heel vaak spectaculair boven je cirkelen of genieten van het road-kill buffet dat snelweg heet.
De volgende dag begonnen we onze eerste roadtrip en wel naar de Shenandoah Mountains (deel van de Appalachen) in Virginia. We mochten Marks auto weer lenen, die voor de gelegenheid gevuld was met allerlei kampeer-goodies waar wij natuurlijk nooit aan gedacht hadden (een daadwerkelijk vrij effectieve bugspray, bordjes en bestek, een verrekijker, een zaklamp..). Mathijs heeft inmiddels de kneepjes van het autorijden in Amerika goed door: hij slaat klakkeloos rechtsaf door een rood licht (dat mag) en kijkt niet meer vreemd op als hij rechts wordt ingehaald. Geheel tegen verwachting in was ik een tamelijk goede navigator, die te allen tijden wist waar we waren en zo nu en dan zelfs alternatieve routes opperde

Roadside Bear

. Hoewel de staten schijnbaar naadloos in elkaar overgaan, merkten we toch wel dat we in Virginia waren, meer anti-abortus reclames en een net wat meer opgetogen EO-jongerendagsfeertje.
We zijn het park aan de noordkant binnengegaan, bij het begin van de zogenaamde 'skyline drive', een 105 mijl lange route die je midden over de bergketen leidt, met beurtelings oost- en west uitzichten over de bossen en velden. Heel chill om een beetje bergje op bergje af door een ontzettend mooie omgeving te rijden en bijzonder dat je op zo'n manier een natuurpark bezoekt; ik bedoel, dat hoef je op de Veluwe niet te proberen.
Die avond hebben we overnacht in een mountain cabin: een super schattig houten hutje middenin het bos, dat verrassend comfortabel bleek te zijn. Koken deden we op de grill buiten het huisje, en daarna alle resten in de beer-veilige containers. Want beren, die waren er. Tijdens de skyline drive hadden we er al twee gezien. Op een gegeven moment kwamen we een hoek om en zagen we een bijna stilstaande auto voor ons, dus wij mopperen, van rij nou eens door enzo, blijkt dat hij aan het wachten is op een over-sjokkende zwarte beer. Bizar, zo'n pikzwart bij het asfalt afstekende gestalte. Een eindje verderop zagen we een slang over de weg kronkelen en nog een stuk verder, toen we al een hele tijd niemand waren tegen gekomen zagen we plotseling nog een beer midden op de weg. Gauw gestopt en de motor uit natuurlijk, en het was echt een magisch moment in dat schitterende landschap, een  beer nog geen vijf meter van ons vandaan en als enige geluid de voetstappen van dat logge dier, terwijl hij terug de wildernis in sloft. En Mathijs' gefrustreerde uitroepen natuurlijk, omdat hij geen goede foto had kunnen maken.
De tweede dag stond in het teken van watervallen. We hadden een boekje met tien hikes die naar watervallen leiden, wat me er trouwens op brengt dat het woord 'hike' zo veel aggressiever klinkt dan 'natuurwandeling'..

Butterfly

. alsof er beitels en legerkisten aan te pas komen. Ik voelde me daar niet echt geschikt voor, in mijn zomerjurkje met enkellaarsjes, dus overtuigde ik Mathijs om een matig moeilijke wandeling te doen, in plaats van de stoere klim die hij in gedachten had. En het moet gezegd worden, het was een leuke boswandeling met overal kleurige vlinders, langs een rivier en uiteindelijk een waterval. Maar aangezien het ons best makkelijk af ging, waren we toch wel benieuwd naar de meer spectaculaire tocht. Na dat we fried chicken geluncht hadden in een bergrestaurant, dat wel. De tweede tocht waren we nog niet begonnen, toen een wat verwilderd stel uit het bos op ons afliep en ons op het hart drukte om een grote stok mee te nemen, aangezien zij een kwartier geleden twee beren waren tegengekomen. Nu zijn deze zwarte beren op zich niet heel aggressief, meestal komen ze niet heel dichtbij en gaan ze wel weg als je in je handen klapt, maar in een diep donker bos voelt het toch wel fijn om iets aan potentiële barrière te hebben tussen jou en de beer. Zo gezegd, zo gedaan. Deze wandeling was inderdaad wat steiler met veel stenen op de smalle paadjes (ook stabiliteit was een voordeel aan de berenstok), maar wel erg mooi, langs rotswanden waar raven huisden, door dichte wolken muggen (die allemaal besloten in mijn ogen te vliegen) en uiteindelijk bij een schitterende waterval, die uitkwam in een helderblauw meertje. Daar zijn we gaan zwemmen natuurlijk! Het enige doordachte kledingstuk dat ik aan had, kwam van pas (de bikini)! Echt idyllisch. Toen we weer opgedroogd en aangekleed waren kwamen er twee jongens, met hun hond. Zij hadden het plan opgevat om van de waterval af te glijden, wat echt net zo leuk is als het klinkt. De hond had blijkbaar een avontuurlijke bui, want zonder enige aanmoediging ging hij ook! Erg America's Funniest Home Videos (of AFV, voor frequente kijkers zoals wij). De weg terug was wederom mooi, maar best taai (want bergop) en geen beer te bekennen. Hoe durfden ze, terwijl Mathijs nog geen goede foto had

Deer

. Toen we weer bij de auto waren, begon het al bijna te schemeren en moesten we de terugweg beginnen. Een paar bochten verder op de Skyline drive was echter weer een opstopping. Ditmaal greep Mathijs geroutineerd naar zijn camera, en inderdaad, in de berm was een kleine beer rustig aan het grazen(?), omringd door een stuk of zeven auto's met driftig foto's schietende mensen, zo ook wij. Een tandeloze (detail) vrouw naast me vertelde dat ze dit elk weekend deed en dat ze al duizenden foto's van beren had (dat interesseerde me eigenlijk weinig). De beer deerde het allemaal niets, hij graasde wat rond en draaide zo nu en dan eens een steen om om te kijken wat eronder zat. Hoe dan ook, uiteindelijk werden we weggestuurd door rangers, maar we hadden wél goede foto's.  
De rit terug naar Rockville was ongelooflijk sfeervol. In het donker rijden op de wegen van Virginia, vóór ons een enorm onweer met om de paar seconden een fel verlichte lucht met bliksemschichten, achter ons de bergen, Hank Williams, Jr. op de radio... het kon niet op.
We hadden ons voorgenomen om in Amerika in de auto louter naar onvervalste country te luisteren, en inderdaad vonden we een zender die hedendaagse country afwisselt met gouden ouden. Nu is moderne country over het algemeen op geen enkele manier te harden, maar af en toe zitten er juweeltjes bij. Deze wilden we jullie niet onthouden: 'Have You Forgotten' van Darryl Worley (een real life versie van 'Freedom isn't Free' van Team America):

I hear people saying we don't need this war
I say there's some things worth fighting for
What about our freedom and this piece of ground?
We didn't get to keep 'em by backing down
They say we don't realize the mess we're getting in
Before you start preaching
Let me ask you this my friend
 
Have you forgotten how it felt that day
To see your homeland under fire
And her people blown away?
Have you forgotten when those towers fell?
We had neighbors still inside
Going through a living hell
And you say we shouldn't worry 'bout Bin Laden
Have you forgotten?

They took all the footage off my T.V.
Said it's too disturbing for you and me
It'll just breed anger that's what the experts say
If it was up to me I'd show it every day
Some say this country's just out looking for a fight
After 9/11 man I'd have to say that's right

Have you forgotten?
etc.

Post your own travel photos for friends and family More Pictures

Driving	Fireflies in Glass	Meadows	Lau and Deer
Butterfly Accessory	Rugged Terrain	Skyline Drive	No Smoke without Fire
Totally Spies	Swimming	Hills of Virginia	Anti Bear Stick

Slideshow Print this entry Share Cambridge hotels

Previous Entry Next Entry