¡Hola Amigos!
Op 25 januari zijn we met bus vanuit Ushuaia naar Punta Arenas gegaan. In de Lonely Planet reisgids stond een heel verhaal over dit plaatsje dat als straatstenen konden praten blabla maar wij vonden het eigenlijk niet zo´n heel boeiend plaatsje. Misschien zijn we nu al verwend wie zal het zeggen...
Maar ze hadden wel een snel internetcafe vanwaar we dus onze vorige blog over Ushuaia hebben geschreven en vanwaar we ook met skype even onze familie hebben gebeld om bij te kletsen.
Vanuit Punta Arenas zijn we een paar dagen later, 28 januari, naar Puerto Natales gereisd.
Vanuit Puerto Natales vertrekken de meeste reizigers naar het National Park Torres del Paine, zo´n 2,5 uur hier vandaan. Dit park is 181.000 hectare groot en vernoemd naar de 3 torens die naast elkaar staan waarvan de hoogste 3050 meter hoog is. Deze drie torens sieren hier zowat elke ansichtkaart maar het park heeft nog meer natuurschoon, zoals de gletschers, en de vallei.
Dit was dus ook ons reisdoel en eenmaal aangekomen in het plaatsje wilde we dit zo snel mogelijk gaan regelen. We troffen het met ons hostel want deze heeft elke dag om 3 uur ´s middags een informatiebijeenkomst over hoe en wat je moet regelen en wat de mogelijkheden zijn in het national park. Geniaal van dit hostel want voor de rest is het hier een beetje moeilijk om aan nuttige informatie te komen over het national park.
Na wat meer info te hebben gekregen bij de informatiebijeenkomst hebben we bij het hostel een tent gehuurd, slaapmatjes en zogezegd wat potten en pannen om te koken.
Ferry wilde graag de wandeling lopen genaamd de ¨W¨, wat zo ongeveer 80 kilometer is verdeeld over 4 dagen. Jorien vond dit wel een hele uitdaging maar wilde het ook wel gaan proberen. De wandeling word de ¨W ¨genoemd omdat het in de vorm van een ¨W¨ loopt. Verder zijn er ook nog veel andere variaties mogelijk.
Het eten halen in de supermarkt was een hele uitdaging! Je moet natuurlijk zo weinig mogelijk meenemen met zoveel mogelijk calorien en energie, wat je tegenwoordig erg moeilijk gemaakt word met producten waar ¨light¨, ¨nu zonder suiker¨ of ¨calorie-arm¨op staat :-S.
Uiteindelijk hadden we voor de 4 dagen elke ochtend houdbare melk en muesli op het menu, elke avond pasta en een soepie vooraf en tussen de middag broodjes met pindakaas ;-).
Woensdag was de grote dag, we werden ´s ochtends vroeg opgehaald met de bus om naar het park te gaan. Vanuit het park heb je verschillende stops en wij moesten eerst met de boot naar ons beginpunt. Vanuit het beginpunt hebben we op de camping de tent opgezet en onze backpacks achtergelaten en zijn we alleen met een daypack gaan lopen naar Glacier Grey. Dit was een supermooie wandeling met aan het eind een veelbelovend uitzich op de gletscher. Dit was stukken beter dan die in Ushuaia!
Na het hele stuk ook weer te hebben teruggelopen hebben we lekker zelf gekookt met ons campinggasstoofje. Omdat het in het park overal onzettend hard waait was het niet mogelijk om gewoon naast je tentje te kokkerellen. Gelukkig kon dit wel in een soort van blokhutje waar je uit de wind zat. Na het eten zijn we snel in ons veel te kleine claustrofobische tentje gekropen om uit te rusten.
Jorien dacht dat ze na die vermoeiende wandeling overal wel in slaap zou kunnen vallen maar het viel toch niet mee op zo´n milimeters dun matje in een piepklein tentje. Na dus niet helemaal uitgerust te zijn moesten we op dag twee 2,5 uur lopen naar de volgende camping met onze backpacks op met een kilootje of 7 erin. Na onze spieren weer los te hebben gelopen viel het gelukkig wel mee en was het niet een al te zware wandeling.
Voordag we de tweede camping bereikten moesten we over een hele scrappy houten brug over een rivier met ijswater. Was wel beetje scary, er misten een paar planken en er stond een bordje bij dat je er maar met maximaal twee personen overheen mocht.
Met het zekere voor het onzekere genomen een voor een over de brug gegaan en aan de andere kant veilig de camping bereikt.
Na ons tentje weer te hebben opgezet en onze backpacks te hebben achtergelaten, net voor de regen, zijn we vol goede moed aan onze wandeling naar de vallei begonnen. Als we door zouden lopen zouden we nog helemaal naar het uitkijkpunt en terug kunnen lopen voor zonsondergang. Helaas ging het steeds harder en harder regenen en zagen we alleen maar mensen terug richting de camping lopen, waardoor we ons afvroegen of het wel verstandig was om door te lopen. De wandeling liep voornamelijk over door de regen glad geworden stenen en de berg die we eerst op moesten om bij de vallei uit te komen lag helemaal in de wolken dus de vallei was waarschijnlijk ook een pot nat.
Toen hebben we maar besloten om naar de camping terug te gaan waar we geen andere keuze hadden dan om in ons piepkleine minitentje te gaan zitten. Er was wel een soort van houten huisje waar je kon schuilen of koken maar daar pastte uiteraard niet heel de camping in. Tja, daar zat je dan opgesloten...beetje jammer. We hebben daar dan ook de rest van de dag gezeten omdat het niet stopte met regenen.
Dit keer konden we onze backpacks ook niet in de voortent leggen (het was de naam voortent niet eens waard) ,waardoor we helemaal krap lagen (zitten was ook geen mogelijkheid) met onze benen over de backpack heen.
De volgende dag stond er een wandeling van 9 uur op het schema om naar de volgende camping te komen, met alle spullen op de rug dus. Maar toen ons werd verteld dat het de volgende dag weer zou gaan regenen was onze motivatie beetje weg.
Kamperen is leuk als het lekker weer is maar anders is de lol er toch al gauw af! Dus na nog een nacht met weinig slaap omdat het liggen echt te pijn deed en het gebrek aan ruimte hadden we maar besloten om terug te gaan naar Puerto Natales op dezelfde manier als dat we er gekomen waren.
Tja zijn we dan watjes of waren we gewoon iets te ambitieus!?
Er komen nog zat andere mogelijkheden van meerdaagse wandelingen op onze route dus dan proberen we het gewoon nog een keer.
Eenmaal terug gekomen in Puerto Natales waren we helemaal kapot, maar gelukkig konden we wel weer terecht in hetzelfde hostel als waar we eerder al zaten en waar we de rest van onze spullen hadden achtergelaten. Dit was ook een super relaxed hostel, lekker schoon, eigen badkamertje, tv en heerlijk ontbijtje.
Na nog een dag te zijn bijgekomen zijn we wederom met de bus vertrokken (hoe kan het ook anders) naar El Calafate. Het was niet zo´n hele lange zit en tijdens de busreis over een grotendeels onverharde weg pikte de buschauffeur nog een ¨fietsende¨ toerist op. Wij verklaarden hem helemaal voor gek want je kwam op die weg echt geen meter vooruit ten eerste door de keiharde wind en ten tweede doordat je enorm wegzakt in de zandweg.
Toen we in de buurt van El Calafate kwamen waaide het zelfs zo hard dat je in de bus slechts 20 meter zicht had door het opstuivende zand.
We zijn in de hoofdstraat van het plaatsje gelijk het internetcafe ingedoken, maar het is op het eerste gezicht een leuk toeristisch plaatsje.
We zitten alleen in een ontzettend pauperhostel wat we geaccepteerd hebben omdat het heel goedkoop was en we bang waren dat we niks anders zouden kunnen vinden. We gaan straks een dagtour boeken voor morgen naar het National Park Los Glaciares. En daarna willen we hier vanwege het hostel zo snel mogelijk weer vandaan.
