Na een eerst vermoeiende week uitblazen op bootje in het zalig rustige landschap van de backwaters.
Om 9u00 werden we gewekt door de geur van koffie. Lieve was de gelukkigste vrouw van de wereld: een boot vol niet-koffieliefhebbers dus een hele thermos voor haar alleen. We kregen een uitgebreid ontbijt met toast, ei, vers fruit en confituur terwijl we ondertussen genoten van de omgeving. Het werd een rustige dag met enkele stops o.a. een katholieke kerk waarrond enkele winkeltjes waren waar wonder boven wonder heek makkelijk en goedkoop naar België gebeld kon worden. De boot legde aan voor lunch. Een van de boatmen ving ondertussen ons avondmaal met pijl en boog; We zetten onze tocht verder naar een open meer waar we een frisse duik namen. Enkele stoere meiden zwommen van boot naar boot. Dit gebeurde om 16u40 volgens de reliable Q-max time van Jeroen. Duidelijk niet waterproof! Toen iedereen weer op de juiste boot was beland werden we getrakteerd op gebakken banaan. Mmmmm ... Op de partyboot werden de eerste flessen ontkurkt. Na enkele aperitieven werd het diner bij kaarslicht opgediend. De avond werd gezellig verdergezet met enkele diepgaande gesprekken over reality-tv en Marco Polo.
Na 5 uur waagde dr. Jeroen zich samen met verpleegster Lieve aan een ultieme reanimatiepoging van de verdronken patiënt. De verpleegster verloor zowaar het hartje van de patiënt. Om 23u14 werd officieel de dood van de reliable Q-max time vastgesteld. Na deze dramatische ervaring, was het tijd voor een ontspannend moment; We spoelden onze zorgen weg met een verfrissende duik. Door de schreeuwende schipper werden we weer op de boot geroepen wat echter niet zo simpel was; We moesten al onze spierkracht samenbundelen om alle passagiers opnieuw aan boord te krijgen; Na deze zware inspanning vielen onze oogjes toe en onze snaveltjes dicht.
