Jeroenlievens's travel blogs:
|
|
  | |  |
Tweedaagse door de rijstvelden
Entry 32 of 35 | show all | print this entry |
Vandaag en morgen weer zo'n belevenis van "tiens, die postkaarten en national geographic beelden bestaan dus echt". Twee dagen diep in de bergen tussen de rijstterassen trekken.
Om te beginnen ontbijten we een laatste keer in "Lisa's guesthouse". We zijn een beetje opgelucht dat we dit terug achter ons kunnen laten. Enerzijds is het dorp Yangshuo te toeristisch naar onze zin, anderzijds is het personeel in ons hotel te commercieel en listig ingesteld. Upselling methodes, tarieven en duur van openbare bussen overdrijven om eigen vervoer te verkopen, luidop complementjes geven op het lekker bordje eten dat ze ons net verkocht hebben, tot zelfs wat fliterig omgaan met ons. De oprechtheid van het charmante is hier wat zoek.
Vijf uur lang nemen we een aaneenschakeling van drie bussen om uiteindelijk in het bergdorpje Pingan toe te komen. Het dorp is 600 jaar oud en heeft 700 inwonders. Het is hier werkelijk the middle of nowhere. Je kan er enkel geraken via een steile weg vol haarspeldbochten. Vanaf het einde van de weg is het nog een halfuur te voet over een wandelpad tot het dorpje. Gaandeweg rijs je uit boven de prachtige rijstterassen. Het is een wonderlijk zicht.
Ook deze charme dreigt zwaar te verminderen de komende jaren ; het dorpje wordt momenteel volgebouwd met houten hotelletjes.
We hebben slechts twee kleine rugzakjes mee ; het is dan ook geen probleem om de rest van de namiddag te wandelen. Het hotel zoeken en inchecken kunnen we laten voor de avond.
We bezoeken de twee bekendste viewpoints uit de omgeving van het dorp, en blazen wat uit aan een chiliterras. Ja, blijkbaar worden de straffe pepertjes hier ook in terrasjes gekweekt. Even proeven, is onze eerste reactie. Welnu, het weer is hier heel zweterig, maar nog niets in vergelijking met zo'n pepertje.
Tegen de avond nemen we het hoogste hotelletje in het dorp. Redelijk nieuw ; propere kamers ; niet te duur.
Alle andere gasten zijn chinezen. De grote familie die naast ons op het terras (geen rijstterras, maar een terras-terras) zit te dineren proeven de lokale rijstlikeur. Het duurt niet lang voor ze met 'ne zatte nonkel' zitten. Een half uur na zijn kunstjes flessen balanceren op chopsticks tussen de tanden, geeft hij een braakconcert van jewelste. De hele familie vlucht naar binnen ; wij blijven het gerochel en gegorgel relativeren door het feit hier buiten te zitten tussen de zalige rijstterrassen.
Mijn vier reisgezellen gaan vroeg slapen. Morgen moeten we fris zijn voor de staptocht naar dazhai, een ander rijstterrassen dorp dat minder toeristisch uitgebaat is. Van daaruit zullen we een aaneenschakeling van vijf busritten aanvatten die ons over 24 uur brengt tot... "On the rice field ? On the rice field ? No..... in Hong Kong !" *
Ik blijf nog even op. Ik heb namelijk een ultramoderne internetcomputer in een hoekje van het hotel gezien. Het voelt redelijk absurd aan om eens lekker mijn foto's te kunnen uploaden hier op 2000m hoogte, in een dorp enkel te voet bereikbaar terwijl de zatte chinees zijn vrouw als was het een hond beveelt zijn plasje op te kuisen en hem water te brengen.
Technologie evolueert duizenden malen sneller dan haar uitvinder, de mens.
Het is niet meer in verhouding.
* : 'C in China' - The Confettis
|
|
If you like this entry, search for other entries by jeroenlievens, from China or try a new search. |
| |
Back to Entry - Back to Home
|
9 votes 
