Santiago Hotels
|
  | |  |
Arrival parents
Entry 23 of 78 | show all | print this entry |
|
It may seem somewhat strange, but as from this date until November 7 I enter here the comments written down by my parents during their stay. These comments, unfortunately, were made in Flemish, my mother tongue.
For a proper understanding : Old Sukkelhand = my father; Mamatou = my mother. That's what they call themselves when travelling.
So here we go :
Na een alles bij mekaar nogal voorspoedige nachtvlucht landen we na een behoorlijk bochtig manoeuver boven de laatste uitlopers van de Andes op de luchthaven Benitez in Santiago de Chile. Het is 9.18 uur op zondag 29 oktober. Voor Old Sukkelhand de tweede landing op Zuid-Amerikaanse bodem. Voor de Mamatou een absolute primeur. Maar... we zijn allebei in verwachting.. Nuestro hijo esta esperándonos ! Onze A340-300 rijdt nog 10 minuten tot aan de terminal (una eternidad !). Pak en zak bijeengeraapt en hop, de eerste stappen op Chileense bodem. Het duurt eindeloos lang eer we (oef!) onze koffers op de band zien verschijnen. Het wachten wordt verzacht door Esbjörn, die we al zien staan achter het glas.
Met een soort mislukt morse beginnen we al de eerste conversatie : alles goed ? Ja alles ok,en nog van dat. Nog vlug een appel verorberen (mag je niet binnenbrengen in Chili) en een klokhuistrofee achterlaten in de buurt van de douane en voilà, we zijn officieel in Chili. Esbjörn ziet er goed uit en in volle vorm. Fijn zo ! Veel gepalaber, ditjes en datjes terwijl we naar de Alamo-desk stappen voor onze huurauto. We zien de 4x4 illustraties en vragen een Suzuki Jeep en dus krijgen we een Nissan Pathfinder. De Chileense logica, denken we dan maar. "Hoe nieuw is de wagen ?". Año 2005. Aha, goed zo ! Op de Rent-a-Car parking zien we onze wagen : 94.000 km op de teller ! Nieuw ??? Even de wagen rondlopen om al de krassen op te tekenen. Redelijk belachelijk,want de wagen is compleet bekrast ! De vijfde deur sluit niet goed. Het slot met afstandsbediening staat chique, maar... marcheert niet zo goed. Deze wagen heeft duidelijk al wat meegemaakt....! Maar hij ziet er wel stoer uit. Hoog op zijn poten en veel power; Está lleno ? euhm... niet echt. Even kijken, niet vol, niet leeg : un octavo! OK dan maar.
Wij naar Santiago, 15 km verder. Esbjorn rijdt, slaat op een gegeven moment in naar links en dan.... "pare", zegt een Carabinero. "Su permiso señor". Oesje ! Ingedraaid waar we niet mochten. De Mamatou, bij de pinken zijnde, gebiedt ons onmiddellijk "van de domme te doen en geen spaans te spreken" . Dus de man zegt "Permiso". Esbjörn zegt "Qué" en Mamatou buigt naar voor en zegt "rijbewijs?". Meer is er niet nodig om een carabinero te ontmoedigen, blijkbaar. Esbjörn toont hem het papier van de verhuurfirma. Hij ziet 'Belgica', draait zijn ogen naar boven weg en doet teken "zorgt dat ge weg zijt!". Eerste adrenalinestoot achter de rug !
We zoeken een almuerzo nabij de zoo, op een gezellig binnenpleintje met terrasjes. Mooi weer. Warm.. echt terrasjesweer. We gaan onze eerste vino zoeken. Niet zo simpel,want het is ondertussen middag. En wie drinkt er nu wijn over de middag... ! Enfin, met geduld en trial en error geraken we toch aan onze eerste slok, vergezeld van een pizza en wat pasta..
De middag wordt goed gevuld met onze eerste tocht. We gaan richting Andes om de Baños de Colina te ontdekken. Met anderen woorden we verkennen de Cajon del Maipo. Daarvoor moeten we de Rio Maipo volgen, voorbij San José de Maipo tot San Gabriel. We worden enkele mooie zichten op de rivier voorgeschoteld over een afstand van zo'n 50km. Net voorbij San Gabriel wordt het duidelijk dat onze Nissan voor het eerst op de proef zal worden gesteld : onverharde brousseweg, met putten, groeven, tôle ondulé, stenen en af en toe waden door een half meterke water. Het Andesgevoel nadert zienderogen. Voorbij El Volcan gaat het in flink stijgende lijn verder. Af en toe zien we toch een "gewone" wagen die ook dit traject probeert. En dat lukt nog aardig ook, hoewel er hier en daar wel eentje zijn kar keert. We komen aan in Baños Morales en dachten hier logement te vinden, want het is ondertussen voorbij 17.00 uur. We hebben twee residenciales bezocht, : very basic ! We zien het niet helemaal zitten en besluiten toch nog door te rijden naar Baños de Colina, want volgens de reisgidsen staat daar nabij de Termen een knap hotel. We kijken er al naar uit ! Je moet er blijkbaar toch wat voor over hebben om zo'n luxeoord te bereiken, want de weg wordt nog veel en veel slechter. We rijden op den duur gewoonweg over de keien in de rivierbedding. Onze Nissan kan zijn kunsten volop demonstreren ! Uiteindelijk bereiken we het diepste punt van de vallei. Een slagboom geeft de start van het termengebied aan. We zien niet echt een ... luxehotel staan.... "Waar is het hotel ?" No hay habitaciones aqui...". Enkel was er tot voor kort een restaurant, "pero tuvimos un accidente".
Als we naar rechts kijken zien we inderdaad een hoop verwrongen golfplaten, die ooit dit 'restaurant' moeten betekend hebben. "Iets fout gelopen met de brochetten", zegt Mamatou. De man staat daar met een bedremmeld gezicht, maar toch liggen we plat bij het idee van de 'brochetten'.
We betalen onze entrada en kunnen door naar de 'Termas equipadas'.
Dit blijken enkele onder elkaar liggende kleine warmwaterpoelen te zijn (pozos), waarin het hete water van de ene naar de andere poel overloopt. Het 'erquipado' betekent dat er een hut met kleedkamers en een toilet is. Het is zo'n 15° C hier, maar Esbjörn staat in de kortste keren in zwembroek en laat zich in de hoogste poel glijden, die een modderbodem blijkt te hebben. Het water dat uit de bergwand in de poel stroomt is echt heet. Het is dus heerlijk toeven in dit water en je kunt meteen ook een echt modderbad nemen. De wanden van de poel zijn grijs/geel/groenachtig : zwavel.
Dit bad blijkt echt verkwikkend te zijn. Esbjörn voelt zich kiplekker achteraf. Nu terug dus om logement te zoeken, want het is ondertussen na 19.00 uur. Bij de rit terug zijn we al gewend aan het moeilijke traject, en dat gaat dus heel wat vlotter en sneller. Omstreeks 20.00 uur bereiken we San Alfonso, waar we hopen op het beste. En we worden beloond (hoewel het in tijd close was) want we vinden de Posadas los Ciervos (via ons Reishandboek Chili), een leuke hostal langs de Rio Maipo. De uitbaters stapten net buiten om naar Santiago te gaan. Ze keren op hun stappen terug en bieden ons een cabaña aan. Niet overdreven veel luxe, maar toch ok en netjes en gelegen in een knap decor. We vragen om een cena en dat kan eerst niet, maar na 10 minuten trekken de dames hun schort aan en bieden ze ons toch een volledige maaltijd aan, met alles erop en eraan. Knap hoor ! Nadien vertrekken ze alsnog naar Santiago. De gastheer brengt hen weg en laat 20 minuten zijn hostal aan ons over. Het vertrouwen is toch blijkbaar groot ! Fijne Chileense gastvrijheid !
|
|
If you like this entry, search for other entries by esbjorn, from Chile or try a new search. |
| |
Back to Entry - Back to Home
|
17 votes 
This is a top pick!
