Dollen in de woestijn
Trip Start
Oct 02, 2005
1
16
24
Trip End
Oct 08, 2006
Huaraz,
Peru
Friday, April 28, 2006
Dat de Inca's van wanten wisten, is goed te zien als je heel vroeg in de ochtend aankomt bij de best bewaarde Inca-stad ter wereld (en waarschijnlijk de beroemdste bezienswaardigheid van Zuid-Amerika): Machu Picchu. Machu Picchu betekent ´oude berg' en ligt onbeschrijflijk mooi tegen een grote heuvel in de Sacred Valley van Peru. De stad is een mysterieuze wirwar van huisjes, irrigatiesystemen, tempels en zonnewijzers, die niet alleen exacter zijn dan een kompas, maar die ook heel ingenieus verwijzen naar allerlei omringende heilige bergen en waterbronnen
A. Paasprocessie In Cusco
. Helicopter-platform
Voor de als nogal corrupt bekend staande Peruaanse overheid is Machu Picchu bovendien een lucratieve inkomstenbron om haar eigen privé-zwembaden te bekostigen. Een paar decennia geleden besloot de toenmalige regering dat Machu Picchu ook toegankelijk moest zijn voor luie ambtenaren. En wat doe je dan? Dan bouw je een helicopter-platform in de oude Inca-stad. In het midden van Machu Picchu ligt een uitstekende locatie voor zo'n landingsbaan; een grasveld waar de Inca's allerlei religieuze processies hielden. In het midden van dat veld stond een heilige obelisk, en die stond een beetje in de weg voor de landende helicopters. Daarom hebben de Peruanen geprobeerd om het ding met een grote hamer de grond in te timmeren. Helaas, de heilige steen viel in gruzelementen en vandaag de dag is alleen nog een restje van de obelisk te zien. Het is een van de bizarre voorbeelden van de manier waarop de lokale autoriteiten met Machu Picchu omgaan. Zo brak er onlangs een stuk van een zonnewijzer af tijdens de opnames van een biercommercial, waarbij de zonnewijzer als bar fungeerde.
Nasca-lijnen
Over landingsbanen gesproken, de voorgangers van de Inca's bouwden ze niet voor helicopters, maar voor UFO's. Dat is althans een van de theorieën rond het ontstaan van de Nasca-lijnen, een bizar netwerk van gigantische lijnen, figuren en tekeningen op een 500 km2 grote rotsachtige vlakte in de buurt van het stadje Nasca. Niemand weet precies wie deze figuren heeft gemaakt, hoe, wanneer en waarom. (De meest gangbare theorie is dat de figuren in een kurkdroge periode zijn gemaakt, een eeuw of negen voor Christus, om de aandacht van de goden te vragen en ze te smeken om regen.)
Wij zijn in een klein vliegtuigje geklommen om de Nasca-lijnen vanuit de lucht aan een nadere inspectie te onderwerpen
B. Een van de dragers
. En wis en waarachtig, terwijl onze piloot de Cessna zo'n beetje verticaal door het luchtruim manoeuvreerde, waren alle tekeningen en figuren perfect te zien. Wij sluiten niet uit dat ze destijds gewoon uit verveling zijn gemaakt (veel was er in die dagen immers niet te beleven in de woestijn), maar indrukwekkend was het niettemin. Vuilnisbelt
Nasca zelf is een werkelijk foeilelijk stadje, en eigenlijk geldt dat voor de meeste steden die we tot nu toe in Peru hebben gezien. Arequipa en Cusco waren prachtig en (zeer) positieve uitzonderingen, maar over het algemeen zijn de steden hier een ratjetoe van onafgemaakte huizen, slingerende electriciteitskabels, blaffende honden en continu toeterende taxi's. Bovendien is het in Peru de gewoonste zaak van de wereld om plastic flessen, open vuilniszakken, dode beesten en etensresten uit het raam te flikkeren, waardoor het langs wegen en aan de randen van de stad één grote vuilnisbelt is. Echt onvoorstelbaar - en zonde, want Peru is een mooi land met een zeer afwisselend landschap. Wij hadden er bijvoorbeeld geen idee van dat Peru voor een groot deel uit woestijn bestaat. En wie woestijn zegt, zegt oase (of zand, dat kan ook). Het plaatsje Huacachina ligt aan zo'n oase, middenin de Ica-woestijn. Huacachina bestaat uit een paar hotelletjes en restaurantjes rond een soort vijvertje met palmbomen eromheen, en verder zie je eigenlijk alleen maar zand en zandduinen
C. Even op de tanden bijten
. Die zandduinen zijn behoorlijk hoog, en de lokale sport is om er met een soort buggy met 1 miljoen pk-motor over, door en onderdoor te scheuren. Echt wáánzinnig. Ook leuk is het om met een snowboard van de zandduinen af te roetsjen. Het leukst is om op je buik naar beneden te racen, dat gaat namelijk echt snoeihard. Suite
Enfin, een paar dagen dollen in de woestijn en een week later komt er nog steeds zand uit je oren. Gelukkig konden we onze oren uitstekend wassen in onze hotelkamer in Lima. We hadden namelijk een jaccuzi. Er was iets misgegaan met de reservering, en het hotel had alleen nog een superdeluxe suite voor ons in de aanbieding, voor de prijs vaan een gewone kamer en met excuses voor het ongemak. De suite was zo groot als een doorsnee appartement, had een jaccuzi, een zithoek, een kingsize-bed en een balkon met uitzicht over Lima. Dat dit uitzicht enigszins werd belemmerd door de gele, papdikke smog boven de stad, mocht de pret niet drukken.
Hasta luego,
Eduard & Nicole
Comments
1.000.000 pks & superior suites
Mooie verhalen weer, bikkels. Zwerfafval hebben wij dan misschien weer wat beter geregeld maar voor de rest lijkt het me daar prachtig. Ik ga nu op internet een speedbootje met 1.000.000 pk zoeken...
Gr. Jeroen