Salt Lake City
Trip Start
Oct 02, 2008
1
20
47
Trip End
Oct 31, 2008
Salt Lake City, Utah, United States
Friday, October 10, 2008
De rit erna toe is weinig spannend. Dat is ook niet verwonderlijk als je bedenkt dat we via de snelweg gaan. Onderweg hebben we wel een pauze ingelast, even naar Starbucks (volgens mij is Susanne hier een redelijke fan van geworden ;) ). Eromheen lagen veel grote winkelketens waaronder Target. Ach, we wilden toch de benen even strekken dus zijn we hier even doorheen gelopen. Maar ja, het probleem is natuurlijk wel dat je Susanne in de gaten moet houden....want ze verkochten ook tassen en kleding ;).
Na een uurtje hadden we het gezien en besloten verder te gaan naar Salt Lake City. We wilden in iedergeval de mormonen tempel zien (feitelijk heten ze Latter Day Saints, maar voor het gemak blijven we ze even mormonen noemen) en dan verder
Even een tussenstop.
. We hadden TomTom opdracht gegeven om naar het centrum van de stad te gaan, dat is ook waar de tempel staat. We parkeerde bij de eerste de beste parkeerplaats die we tegen kwamen. Deze bleek in de buurt van de tempel te liggen. We hoefden slechts een straat over te steken. Het complex bleek iets groter te zijn dan we dachten. We kwamen eerst bij twee gebouwen. Het ene gebouw is een museum waarin het verhaal over het ontstaan van de mormonen wordt verteld en het andere is een gebouw waarna je opzoek kunt gaan naar je stamboom. Voor de mormonen is familie 1 van de belangrijkste dingen en dus erg belangrijk dat je weet wie je familie is. We hebben hier kort gezocht naar onze achternamen. Verrassend genoeg vonden we veel informatie over mensen met dezelfde achternaam en die in de buurt van onze woonplaatsen hebben gewoond. Als we meer preciesere info wilden hebben moesten we verder zoeken in hun boeken op de andere verdiepingen. Hier hadden we niet zo'n trek in en gingen weer naar buiten. Maar goed, bij de uitgang zat een oudere dame (uiteraard mormoon, vrouwen heten sisters, mannen noemen ze elders). Deze sister begon meteen een gesprek aan te knopen. 'T was een aardig dame, maar we wilden toch graag verder...echter ze BLEEF maar praten. Gelukikig konden we na 10 minuten het gesprek netjes afronden. We kregen van haar nog wel een kortings coupon die we in 1 van hun restaurants konden gebruiken. Vervolgens gingen we naar andere gebouw, het museum
De mormonentempel
. METEEN bij binnenkomst kwam een oudere heer naar ons toe (met een enorme grijns op z'n gezicht...toeval dachten we nog) die ons meteen aansprak. Enfin, weer een verhaal hoe fijn hij het vond dat wij hier waren blablabla... Bij Alfred begint die enorme vriendelijkheid al een beetje te jeuken. We bedankten weer vriendelijk en begonnen aan onze rondloop. Na zo'n 5 minuten kwam er alweer een mormoonse dame naar ons toe om te kletsen....weer met zo'n vriendelijke grijns...en weer TE vriendelijk. Een zeer vriendelijke openings-zin van elke Amrikaan begint trouwens altijd maar dan ook altijd met, waar kom je vandaan, wat doe je hier en oohhh dat is leuk ik ken ook iemand in europa. Goed, daaarna snel weer verder. Het museum liet hun hele verhaal zien, daarbij allemaal spullen die daarbij hoorden. Na een half uur hadden we dat ook wel weer gezien. We wilden nog even langs de tempel en dan verder rijden en opzoek naar een slaapplek...DACHTEN we. We staken de straat over en liepen het hek door richting de tempel. Onmiddelijk kwam een oudere heer met weer zo'n vriendelijke grijns naar ons toe en begon met de standaard openings-zin. Hierna begon hij te babbelen en uit te leggen waar we dingen kunnen vinden en vertelde dat we een gratis rondleiding konden krijgen. Die over-vriendelijkheid begon ons nu wel HEEL erg op te vallen. Enfin, toch maar even naar die plek voor de rondleiding. We kwamen het gebouw binnen van waaruit de rondleiding plaatsvind. En wat denk je...METEEN weer zo'n vriendelijke mormoon die meteen tegen ons begon te praten
Zoeken naar je stamboom...
. [ZUCHT]Enfin, we moesten even wachten op twee sisters die de rondleiding deden. Dit waren twee jonge meiden van circa 23 jaar. Eentje was amerikaans de andere mexicaans. Ontzettend degelijk gekleed...maar goed dat zou er wel bij horen. Je kon zien uit welk land ze kwamen want ze droegen namelijk een bordje waarop hun naam stond en de vlag van het land waar ze vandaan kwamen. Zij gaven ons en nog zo'n 6 andere de tour. Het bleek dat veel mormoonse meisjes vanuit de hele wereld 18 maanden hier naar toe kwamen om dingen te leren enzo. Ze waren weer OVERVRIENDELIJK. De amerikaanse sister had nogal een piepstemmetje en keek alsof ze elke moment in tranen kon uitbarsten (dus niet echt, alleen ze keek zo). Uiteraard kregen we uitleg over de gebouwen, ze hadden er nog een aantal. Enkele daarvan waren het gebouw waar de kerkdiensten werden gehouden en hun tempel. Het 'kerkgebouw' is door de eerste mormonen gebouwd en heeft onder andere een pijporgel met meer dan 14000 pijpen....erg mooi om te zien. Die avond zou hun koor oefenen om 19:30. We vonden dit interessant om mee te maken...dus als we nog hier waren gingen we even kijken. Na dit gebouw gingen we nog naar een andere gebouw. De tempel gingen we niet in vanwege de privacy van de mormonen en dit is HET heiligdom van hun. Ze bidden hier en er werd deze dag diverse mensen getrouwd. We zagen buiten dan ook zeker zo'n 10 bruidssparen !!
Onze foxy ladies ;)
! Tja, wat bleek...als men wil trouwen moet dat ook in de tempel (ze blijken er meer te hebben dan slecht deze ene hoor...schijnbaar ook in Den Haag). De tempel heeft trouwens zo'n 140 kamertjes waar men terecht kan ALS je dus lid bent van de kerk.Vanuit het gebouw waar we toen naar toe gingen hadden we een mooi uitzicht op hun tempel. Ook hier weer veel meer info en blabla. Aan het eind kregen we dan de uitsmijter, ze gingen samen met twee andere sisters een liedje zingen voor ons. Hmm, laten we zeggen dat Alfred dit gewoon TE veel van het goede vond. Na afloop van dit korte liedje mochten we allen nog even een kaartje invullen over hoe we de tour vonden en hoe we vonden dat zij het hadden gedaan. O ja, als we ook nog even naam, adres en woonplaats wilden invullen....ja, dus niet he...dus Alfred heeft ze vriendelijk bedankt en we gingen alleen verder (Alfred wist toch zeker dat ze geen nee konden zeggen...daar waren ze VEEL te vriendelijk voor ;)).
Tenslotte, zijn we met z'n tweeen even naar hun nieuwe congresgebouw geweest. Dat leek ons interessant aangezien het een hal zou zijn met 22000 zitplekken (2 keer per jaar wordt hier een mis gehouden). Je raad nooit wat er gebeurd zodra je 1 stap in het gebouw zet....een ZEER vriendelijke oudere heer met een enorme grijns komt naar je toe om je een rondleiding te geven met niet te vergeten de mooie orginele openings-zin
Uitzicht vanaf het dak
. Feitelijk zonder te vragen wat je ervan vindt neem hij je mee. Ach, we zullen wel zien. Het gebouw is best bijzonder en de hal met 22000 zitplekken is niet mis. Nadat we alle verdiepingen hadden gezien, gingen we nog even naar het dak. Hier blijkt een compleet park(je) te zijn met waterfontein en geweldig uitzicht. Uiteindelijke gingen we naar de uitgang, daar mochten we in een boek nog even kort opschrijven hoe we de tour vonden...en hee, wat een verrassing ook nog de NAW gegevens en eventuele godsdienst. Hmmm, nee bedankt.Overigens leer je wel een hoop als je iets terloops zegt. Alfred zei op een gegeven moment dat deze hal mooi is voor een popconcert, maar daar werd toch serieus op geantwoord dat men hier alleen GOEDE dingen mee doet...hmm, zet je toch even aan het denken.
Rond 18:00 waren we het cocertgebouw uit en wilden even iets gaan eten Aangezien we die kortingsbon hadden en geen zin hadden in een zoektocht besloten we toch in 1 van hun restaurants te eten ....hopenlijk niet TE veel vriendelijkheid. De restaurants zaten op de 10e verdieping van het Joseph Smith herdenkingsgebouw (hij is de oprichter van de kerk). Er bleken uiteraard een paar bruidsparen rond te lopen. We gingen naar de 10e verdieping, waar weer een keurig heer ons opving...met een grijns en een orginele openings-zin. We gaven te kennen dat we iets wilden eten en dat we ons verder wel zouden redden
Uitzicht vanuit het restaurant
. We besloten voor het betere restaurant te kiezen, 35 dollar/persoon opzicht niet goedkoop.Maar ach voor een keer. En aan de andere kant hoopten we ook wel weer eens op een echte maaltijd. Het uitzicht was geweldig, je keek uit over Salt Lake City en de tempel. We hebben zelf van de zonsondergang kunnen genieten. En het eten was SUPER !!! Een beetje raar was dat het overkwam als een echt sjiek restaurant, maar het eten was in de buffetvorm. Maar desalniettemin ERG lekker en heel veel keus. Over de toetjes zullen we maar niet eens beginnen. Het schijnt dat ze een prijs hebben gekregen voor de toetjes. Na het geproeft te hebben weten we nu waarom...ZOOOOOO LEKKER !!! We hebben ons trouwens netjes inghouden, wetende dat het toetjes-buffet 2 keer zo gewoon was als het warme buffet.Ondertussen was het 19:15 en gingen we naar het koor kijken en luisteren. Zij begonnen om 19:30. Om die tijd gingen ook precies de deuren open. Voordat iemand naar binnen mocht werden z'n tassen gecontrolleerd. We dachten dat het wellicht met opname apparatuur te maken zou hebben, maar nee, ze controlleren op wapens ?!?!?! Erg raar vonden we...waar zijn ze bang voor? Het koor enzo klonk wel leuk, maar na 20 minuten hadden we genoeg gehoord en we waren bovendien bekaf...dus we wilden gewoon pitten.
We zaten vlak bij het vliegveld en daar zitten vast en zeker hotels
Het koor en de orgel.
. We reden dus richting het vliegveld en hebben uiteindelijk gewoon iets gekozen, we hebben nog even TV gekeken maar waarschijnlijk sliepen we al rond 21:30.Maar goed, wat vinden we nu van die mormomen ? (Tja, iemand zei eens dat Alfred overal wel een mening over heeft, dus ook hier vast een zeker wel :D). Alfred vindt ze griezelig. Tja, als hun godsdienst hun helpt prima, maar het hele verhaal erachter, het verschil dat ze maken tussen mannen en vrouwen, de meer dan overdreven vriendelijkheid waar je jeuk van krijgt. Echter 't is hun leven en zolang zij andere respecteren dan maakt het verder niks uit. 'T was een interessante en leerzame dag...leuk om eens mee te maken...en voor de rest mag je zelf eens op internet zoeken naar hun geschiedenis. Susanne deelt dezelfde mening als Alfted behalve vond zij ze niet griezellig. Behalve dan dat de OVER-vriendelijkheid en de standaard openingszins haar ook echt de keel uithangden.
