Bad Trip
Trip Start
Jul 06, 2008
1
5
11
Trip End
Aug 05, 2008
Marcenay,
France
Thursday, July 24, 2008
Vandaag vonden we het wel welletjes in Troyes dus besloten we weer eens van omgeving te veranderen. In Marcenay, 68 km verderop, zou een leuke rustige camping aan een meertje zijn. Op de camping in Troyes werd daar veel reclame voor gemaakt want zelfde eigenaar. Een Nederlander. Volgens de dame aan wie we betaalden was het echt een prachtige camping, heerlijk rustig, "vraiment la campagne". Klonk goed, en klonk vooral naar niet veel schreeuwende Nederlanders, want die houden meestal van meer vertier, "la campagne" is zeker niets voor dat soort types.
Nou hadden we net dinsdagavond nieuwe buren gekregen waar we bepaald niet vrolijker van werden. Hij praatte keihard en zij gaf kwijnend éénlettergrepige antwoorden. Zo van:
(zij, kwijnend) "Ik ga even een toilet zoeken"
(hij, luid) "Eerst even helpen met de caravan"
(zij, kwijnend) "Goed hoor"
(hij, luid) "Ik ga even een halfuurtje fietsen"
(zij, kwijnend) "Goed hoor jongen"
(hij, luid) "Hoelaat wou je eten?"
(zij, kwijnend) "Niet zo laat hoor"
En zo verder. Get the picture? Hij zette een radio aan op loeisterkte, zodat wij noodgedwongen de weerberichten voor heel Europa en het laatste nieuws plus allerlei ge-OH moesten volgen. Totdat het W te bar werd. Hij stak zijn hoofd om ons windschermpje en riep of het ook wat zachter kon. Gelukkig kon dat. Oh ja, hij had bovendien caravan en auto zodanig midden op zijn plek geparkeerd dat er echt helemaal nooit meer iemand langs kon, en wij recht tegen zijn caravan aan konden kijken. Geen leuk uitzicht. Het was wel duidelijk dat zij de volgende dag verder zouden gaan, dus probeerden we ons niet al te zeer te ergeren.
Wij gingen dus lekker eten in het campingrestaurant. Dat wordt gedreven door een Mad Englishman en een Francaise, zijn vrouw? of vriendin? Een aparte ervaring, maar de pizza was lekker. Zo tegen tienen wij weer terug bij de bus, zit de buurman al op de uitkijk naar ons. Wij gaan lekker zitten, en willen nog een beetje lezen enzo. Komt die vent ineens voor onze neus staan en begint te práten! Vervolgens komt zíj er ook nog 'ns bij, en staan ze met zijn tweeën tegen ons aan te wauwelen. Niet meer weg te krijgen, twee pratende lantaarnpalen, hij helemaal: met zijn armen overelkaar en bovendien stelselmatig de andere kant uitkijkend. Hoe bedenk je het! Wij vertikten het natuurlijk om ze een stoel aan te bieden. Pas toen het echt stervenskoud werd en tevens pikkedonker, vonden ze het bedtijd worden. Wij waren vervolgens door al dat geneuzel zo compleet opgefokt dat we nog anderhalf uur moesten bijkomen voordat wíj eindelijk aan slapen konden denken. Níet leuk. Na zo'n avond konden we dus wel wat rust gebruiken.
Op naar Marcenay. Tegen een uur of twee kwamen we daar aan, camping zag er inderdaad wel mooi uit. We zagen gelijk onze oude buren uit Troyes (die wél leuk waren, zij voorzagen ons van DE krant en van sappige roddelbladen). Die keken wat sip en zeiden dat deze camping wel héél erg rustig was, zij gingen morgen weer weg! Wij zeiden nog optimistisch dat dat juist wel lekker was voor een paar dagen. Dachten we ook echt, alleen hadden we toen nog niet door hoeveel Nederlanders daar stonden. En al helemaal niet wát voor Nederlanders. In eerste instantie zagen ze er nog best wel beschaafd uit. Veel tentcampeerders. Maar wel erg veel 'gezinnetjes'. Van die 'tweede leg pappa's' en van die mamma's die kennelijk in twee weken proberen in te halen wat ze hun 'kindjes' de rest van het jaar aan quality time tekort hebben gedaan. En dat zullen we weten ook. De mamma's zijn luidkeels met hoge stemmetjes opvoedkundig bezig. En ze spélen zo leuk met de kindjes. De pappa's doen er nog een schepje bovenop, die redderen ook nog eens met luiers en flesjes. Rond hun tent is het onveranderlijk een teringzooi, binnen zal het wel helemaal een chaos zijn. En wat ze niet meeslepen! Uiteraard alles voor de kindjes: kinderstoelen, aanhangkinderwagens voor achter de fiets, kinderbedjes, een box, en alles in speciale kampeeruitvoering. Niet te geloven, wat moeten die mensen veel geld hebben! Het irritantste is dat ze allemaal, zonder uitzondering, vreselijk onecht overkomen, het is net of ze permanent een toneelstukje opvoeren. En dan nog slecht geacteerd ook. En de kindjes... drenzen, jengelen, gillen, driftaanvallen.... Voeg bij al die herrie ook nog wat radio's, en dan heb je echt een mix waar wíj in ieder geval niet tegen kunnen. En als ze niet met de kindjes zelf bezig zijn staan ze wel met hun buren te praten óver die kindjes, en over al die handige campingspullen. Oh ja, hun auto's: die worden als het even kan op een vrije plek naast hun eigen plek geparkeerd. Leuk als je graag dat plekje had willen hebben. Ze gebruiken de afwasbakken om hun vuile was te doen, en de wasbakken om hun kinderen in te badderen, in het hele sanitair ligt overal viezigheid en van een gootsteen schoon achterlaten hebben ze ook nog nooit gehoord. Niet te harden, dus al na een half uur besluiten we het voorbeeld van de buren te gaan volgen. Morgen gaan we naar Châtillon-sur-Seine.
