TravelStream™ news feed for member wgielen on TravelPod's free travel blogs service http://www.travelpod.com/syndication/rss/wgielen en-us Copyright ©2010 TravelPod.com Tue, 06 Feb 2007 10:40:04 -0500 http://www.travelpod.com http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1170796080/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1170796080/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1170796080/tpod.html Tue, 06 Feb 2007 10:40:04 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Antarctica, Antarctica

Om vrijdag 26 januari om 17.30 uur was het dan zover, na een serie van zeer luide scheepshoorns verliet de AKADEMIK SHOKALSKIY de haven van USHUAIA. De Akademic Shokalskiy is een Russisch schip, bebouwd in 1982 met een totale lengte van 71,6 meter en een totale breedte van 12,8 meter. Het leeggewicht bedraagt 620 ton en het schip had een cruising speed van 10-12 knots. In het totaal waren wij met 78 man aan boord, bestaande uit 43 passagiers, 12 expeditie crewleden en 23 Russische bemanningsleden. De passagiers kwamen uit Australië (16), Groot Brittanië (13), Amerika (8), Nieuw Zeeland (2), Zweden (2), Zuid-Afrika (1) en Nederland (1). Ik was de enige Nederlander aan boord. Heerlijk. Normaal gesproken kom je de Nederlanders overal tegen, nu dus eventjes niet. Wellicht kwam dit doordat er 2 weken eerder een volledig Nederlandse expeditie vanuit Ushuaia was vertrokken. Van de expeditieleider hoorde ik dat normaal gesproken minimaal zo´n 10% van de passagiers Nederlander is.

Na de verplichte evacuatietest en de welkomstborrel van de kapitein kregen we al direct ons 1e dinner voorgeschoteld. Na het diner ging zowat iedereen het dek op om het schip door de BEAGLE CANAL te zien varen. Aan het einde van de Beagle Canal verliet de loods het schip en stuurde de kapitein de Akademic Shokalskiy eigenhandig de DRAKE PASSAGE op. Dit kan een van de ruigste zeeen ter wereld zijn. Gelukkig was de zee relatief rustig. De expeditieleider sprak van een Lake Passage in plaats van een Shake Passage. Maar dit kon de komende 2 dagen natuurlijk nog veranderen. De afgelopen nacht waren er veel kometen te zien geweest. Helaas wist ik dit niet, maar gelukkig zouden deze de komende nacht weer te zien zijn. Jammer genoeg was het erg bewolkt, maar zo rond 00.30 uur kon ik gelukkig toch nog een komeet zien. De komeet zag eruit als een langzaam dalende ster met daarachter een witte sluier. Na dit gade geslagen te hebben ben ik naar mijn hut gegaan om te slapen. Ik deelde mijn hut met Eric (Amerika, 59 jaar) en Graig (Australie, 33 jaar).

Op zaterdag 27 januari werden we zo rond 07.45 uur wakker gemaakt met de mededeling dat het ontbijt tussen 08.00 en 09.00 uur voor ons klaar stond. De rest van de dag zaten we op open zee (Drake Passage) en hebben we een 3-tal lezingen kunnen bijwonen over zeevogels, de historie van expedities naar Antarctica en het ontstaan van ijsbergen. De volgende dag hebben we wederom een 3-tal lezingen kunnen bijwonen en naar een aantal DVD´s kunnen kijken die uiteraard over Antarctica gingen. We vaarden veel sneller dan verwacht over de Drake Passage en dit hield in dat we deze avond al onze eerste landing konden gaan maken. Dit was niet ingecalculeerd en betrof dan ook een extra landing. Iedereen was erg opgetogen toen we voor de eerste keer in de zodiac (klein rubber bootje) stapten dat ons naar AITCHO ISLAND bracht. Aitcho Island maakt onderdeel uit van de SOUTH SHETLAND ISLANDS. Er was direct interactie met de GENTOO PENGUINS. Zeer bijzonder. De jonge penguins kwamen gewoon op je af gelopen en begonnen aan je te snuffelen en speelde met je laarzen en je jas. Op het eiland waren verder ELEPHANT SEALS aanwezig.

In het totaal hebben we zo´n 18 activiteiten in vijf en een halve dag ondernomen. Dit is bijzonder veel voor een expeditie naar Antarctica. Geen enkele activiteit hoefde geannuleerd te worden vanwege het weer. Dit hield dus in dat de weersomstandigheden zeer goed waren. Windstil en een graad of 5 overdag. Helaas de eerste dagen wel bewolking, maar later tijdens de expeditie verdween de bewolking. De passagiers konden tijdens de trip diverse activiteiten ondernemen die normaal gesproken niet allemaal aangeboden worden. Vandaar dat men over een expeditie sprak in plaats van een cruise. De activiteiten die de diverse passagiers ondernomen hebben waren: Sea Kayaking, Ice Climbing, Skiing, Camping en een Polar Plunge. Ik heb alleen maar deelgenomen aan de gratis activiteiten, te weten Ice Climbing, Camping en de Polar Plunge. Met name de Polar Plunge was een unieke ervaring. Dit betrof zwemmen in zeewater van 0 graden celcius in het meest zuidelijke gedeelte (65º 15´ South en 64º 17´ West) dat we tijdens de expeditie bevaarden.

Een opsomming van alle activiteiten die we ondernomen hebben tref je hieronder aan:

(BBQ = Barbeque, SV = Station Visit, SC = Ship Cruise, EW = Extended Walk, ZC = Zodiac Cruise, K = Sea Kayaking, BL = Boat Landing, PP = Polar Plunge, C = Camping, IC = Ice Climbing, SK = Skiing, * = Continental Landing)

26 jan. Ushuaia
27 jan. Drake´s Passage
28 jan. Drake´s Passage, South Shetland Islands: Aitcho Island (BL, EW)
29 jan. Yankee Harbour (BL, K), Deception Island, Neptune´s Bellows (SC), Telefon Bay (BL, EW, K), Bransfield Strait
30 jan. Antarctic Peninsula: Gerlache Strait, Cierva Cove (ZC), Spigot Peak* (IC), Cuverville Island (BL, K), Errera Channel (SC), Neko* (BL, EW, IC, K)
31 jan. Enterprise Island (ZC), Neumayer Channel (SK), Port Lockroy, Goudier Island (BL, K, BBQ), Jougla Point (BL)
1 feb. Lemaire Channel (SC), Hovgaard Island (SK), Petermann Island (BL, K), Vernadski Station, most southerly point (SV, ZC, PP, K), Pléneau Bay (ZC), Hovgaard Island (SK, C)
2 feb. Hovgaard Island (C), Lemaire Channel (SC), Errera Channel (SC), Danco Island (BL, EW, K, IC), Melchior Island (ZC)
3 feb. Drake´s Passage
4 feb. Drake´s Passage
5 feb. Ushuaia

De passagiers waren zeer divers wat betreft hun achtergrond. Er waren naast de diverse dokters, chirurgen, architecten en advokaten ook mensen op huwelijksreis aanwezig. De jongste deelneemster was 20 jaar en de oudste deelneemster was 80 jaar. Gelukkig waren er ook diverse jongeren op het schip aanwezig. Dit hield wel in dat de nachten erg kort waren. Met name de campingnacht was een waar feest. Ondanks dat het verboden was om drank en eten mee te nemen naar het eiland waarop we overnachten werd het toch een waar feest. Het drankverbod werd dan ook door haast alle deelnemers sluw omzeild. Het leek dan ook wel op een schoolreisje waar stiekum alcohol meegesmokkeld werd.

De totale expeditie was een onbeschrijfelijke belevenis. Je moet het ervaren om het onder woorden te kunnen brengen. Het gevoel dat je hebt tijdens de expeditie is zo speciaal, nauwelijks te beschrijven. Ik ben dit dan ook niet van plan en verwijs liever naar de foto´s. Deze keer heb ik dan ook extra veel foto´s geuploaded. Wel wil ik nog enkele feiten over Antarctica vermelden, te weten:

- Het bevat 10% van de aardoppervlakte
- In de zomer is het ruwweg 2x de grootte van Australië, 1,5 keer zo groot als de USA
- Gedurende de Austral winter, de formatie van zeeijs doet Antarctica in grootte verdubbelen
- 99% van Antarctica bestaat uit een permanente ijskap
- De gemiddelde dikte van het ijs is zo´n 1600 meter
- Op sommige plaatsen is het ijs zelfs 4800 meter dik, zowat half de hoogte van Mt. Everest
- Het ijs is geformeerd door samenpakking van zo´n 100.000 jaar of sneeuw
- Antarctica bevat zo´n 90% van de totale wereld ijsoppervlakte
- De volume van de Antarctic ijskap is zo´n 30 miljoen km3
- De Antarctic ijskap bevat 70% van werelds vers water
- Als al het ijs van de Antarctic zou smelten zal het zeeniveau met 60 à 65 meter stijgen


Koudste: Antarctica is de koudste plaats ter wereld. De laagste temperatuur is gemeten op 21 juli 1983 in het Russische Vostok Station en bedroeg min 89,6 graden celcius.
Droogste: Antarctica is het droogste continent, de gemiddelde neerslag is 5 cm per jaar, wat betekend dat Antarctica bestempeld kan worden als een ware woestijn.
Hoogste: Antarctica is het gemiddels hoogste continent. Dit komt door het de dikke lagen of ijs. De gemiddelde hoogte is zo´n 2300 meter bover de zeespiegel. Het hoogste punt betreft de Vinson Massief, 4897 meter.
Gletsjer: De grootste Antarctic gletsjer is 400 km lang en 64 km breed.
IJsberg: De grootste ijsberg was 335 km x 97 km, dit is groter dan België.
Oudste ijs: Het eerste Antarctic ijs is 30 miljoen jaar gelden geformeerd.
Penguins: Er leven zo ongeveer 75 miljoen penguins op Antarctica
Populatie: Antarctia is het minst bevolkte werelddeel. De officiele populatie is nul.
Zon: 80% van de zonnestralen worden teruggereflecteerd in de ruimte.
Verdragen: 7 landen claimen territories in Antarctica, te weten: Argentinië, Australië, Chili, Frankrijk, Groot Brittanië, Nieuw Zeeland en Noorwegen. Deze claims betreffen allemaal in de naam van wetenschappelijk onderzoek. Al deze landen hebben het Antarctic verdrag in 1961 getekend.
Breedte: Antarctica is op zijn breedste punt 5500 km.
Wind: Antarctica is het continent met de meeste wind. De maximum gemeten windsnelheid bedroeg 320 km per uur. Dit record is gemeten op het Franse station in juli 1972.
Winter: Er is geen zon gedurende 182 dagen, dit betekend dat de winter een half jaar duurt.

]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1170709260/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1170709260/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1170709260/tpod.html Tue, 06 Feb 2007 09:34:04 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Ushuaia, Argentina

Op maandag 22 januari heb ik vanuit El Calafate het vliegtuig genomen naar USHUAIA. Vanuit Ushuai zou op 26 januari mijn schip naar ANTARCTICA vertrekken. In de tussenliggende periode heb ik zeer weinig gedaan. Behalve dat ik met Devlin op stap ben geweest heb ik eigenlijk alleen maar geluierd. Dat was ook wel nodig na de lange en zware dagen in Patagonië. Ik wilde dan ook uitgerust aan mijn Antarctica Expeditie beginnen.

Het enige noemenswaardige dat ik vanuit Ushuaia ondernomen heb is een guided tour naar het TIERRA DEL FUEGO NATIOL PARC. Deze guided tour was een onderdeel van mijn totaalpakket dat ik vanuit Nederland geboekt had om naar Antarctica te kunnen gaan. Tijdens de tour leerde ik al de mensen kennen met wie ik de expeditie zou gaan ondernemen. Het Tierra del Fuego NP maakte niet al te veel indruk op mij. Wellicht kwam dit doordat ik me meer bezig hield met wat me te verwachten stond voor de expeditie naar Antarctica.

Na het bezoek aan het Tierra del Fuego NP hebben we nog genoten van een Argentijnse BBQ. Hierna konden we nog en laatste uurtje in het centrum van Ushuaia doorbrengen alvorens we met de bus naar ons schip gebracht werden. Nu ging het eindelijk beginnen. Hier had ik bijna 6 maanden naar toegeleefd, ik voelde mij zo blij als een kind.
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1169510640/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1169510640/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1169510640/tpod.html Tue, 23 Jan 2007 21:38:44 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

El Calafate, Argentina

Nadat ik op vrijdag 5 januari om 03.30 uur in SANTIAGO DE CHILI was gearriveerd kon ik niet in slaap komen. Ik ben dus maar gaan internetten om mijn reis verder voor te bereiden. Ik wilde niet te lang in Santiago blijven hangen omdat ik maar 20 dagen had om in Ushuaia te geraken. Daar vandaan vertrekt op vrijdag 26 januari mijn expeditieschip naar Antarctica. Ik had mij totaal niet voorbereid op Chili en het zuidelijker gelegen Patagonië. In het hostel heb ik met diverse mensen gesproken wat de highlight zouden kunnen zijn op mijn weg naar het Zuiden en ik heb diverse mensen een email verstuurd die al in Chili en Argentinië geweest waren. Uiteindelijk heb ik een reisschema opgesteld dat strak gehanteerd diende te worden om optijd in Ushuaia te zijn en om onderweg zoveel mogelijk te kunnen zien.

Dezelfde ochtend stond ik echter al vroeg op om de stad te gaan bezichtigen en om diverse bustickets te boeken. Santiago viel mij voor 100% mee. Ik wist niet wat ik moest verwachten maar het was een mooie en vrij moderne stad. Santiago heeft verder een metrosysteem waardoor je in een relatief korte tijd veel kunt zien van de stad. Alleen het aanbod van restaurants in de binnenstad viel mij zwaar tegen. Later kwam ik er dan ook achter dat je beter in een buitenwijk kon gaan eten. Goedkoper en betere kwaliteit van het eten. ´s Avonds ben ik op tijd gaan slapen want de nachtelijke vlucht van Quito naar Santiago was ik toch wel gaan voelen.

Op zaterdag 6 januari heb ik een dagtocht naar VALPARAISO gemaakt. Een stad zo´n 2 uur van Santiago gelegen die tegen een berghelling is gebouwd. In de stad zijn nog diverse kabelliften aanwezig waarvan je gebruik kunt maken om zonder te zweten de helling op te komen. De meeste kabelliften zijn al ouder dan 100 jaar maar werken nog steeds. Vooral het oude stadshart was de moeite meer dan waard om te bezichtigen. Met een bovengrondse metro ben ik die dag nog naar het strand in VIÑA DEL MAR geweest. Eventjes lekker uitgewaaid en daarna met de bus weer terug naar Santiago. De volgende dag heb ik een wandeling gemaakt door de buitenwijken van het stadscentrum van Santiago. Om 22.00 uur nam ik de nachtbus richting Pucon, daar had ik een hostelletje geboekt bij een Nederlander die daar samenwoont met een Chileense. Om 09.00 uur arriveerde ik in PUCON. Het hostelletje kon maar maximaal 12 gasten huisvesten en Peter en zijn Chileense vrouw woonde gewoon zelf ook in het hostel. De gasten verbleven dus gewoon in hun huiskamer en maakte gebruik van alle voorzieningen waar de eigenaars ook van gebruik maken. Een echt huiskamer gevoel dus. De backpackers waren dan ook erg close met elkaar en het was er een gezellige boel.

PUCON ligt in het LAKE DISTRICT van Chili. Waar je ook loopt in Pucon, indien het onbewolkt is kun je vanuit alle hoeken de VILLARRICA VULKAAN zien liggen. Hij steekt als een grote witte bergtop overal boevnuit. Ik had dus al snel besloten om de volgende dag deze vulkaan te gaan beklimmen. Dit was echter alleen mogelijk als de weersomstandigheden het toe zouden laten. De volgende ochtend, dinsdag 9 januari , stonden we om 7 uur ´s ochtends al klaar om met een busje naar de voet van de vulkaan gebracht te worden. De vulkaan was echter niet zichtbaar doordat het te bewolkt was. Er werd dan ook besloten om een half uur te wachten met het vertrek. Zodra de bus zou rijden zouden we al geld kwijt zijn voor transport. Indien we besloten om ook nog te starten met de beklimming van de vulkaan waren we al het geld kwijt. Indien we besloten om niet te vertrekken konden we de beklimming met een dag uitstellen of on geld terugkrijgen. Allemaal prima geregeld dus. Gelukkig kregen we na eventjes gewacht te hebben het groene licht dat we die dag de vulkaan konden beklimmen. Normaal gesproken kun je de eerste 5oo meter van de beklimming overslaan en een stoeltjeslift nemen. "Helaas" was de stoeltjeslift buiten werking en moesten we de bijna 1500 meter die we moesten klimmen geheel te voet afleggen voordat we bij de op 2840 meter hoog gelegen top zouden bereiken. Totaal was het 4 uur klimmen. Behoorlijk afzien maar werkelijk een schitterend uitzicht vanaf de top. Op de top was tevens actieve lava aanwezig die een zwalachtige rook met zich meebracht. De rook kun je ook erg goed zien als je in Pucon naar de vulkaan kijkt, er stijgt dan een prachtige rookpluim boven de vulkaan uit. Deze rook werkte echter zeer verstikkend en na zo´n 20 minuten besloten we dan ook maar om de afdaling in te zetten. Na zo´n 5 minuten dalen sloeg het weer om en kwamen we in een mistvlaag terecht. Gelukkig hadden wij de top al bereikt, maar onderweg waren nog vele tientallen mensen onderweg naar de top. Op weg naar beneden hebben we diverse keren kunnen glijden. Op je achterste naar beneden glijden was erg leuk en het ging nog behoorlijk snel ook. We waren dan ook in minder dan een uur weer beneden. Een hele mooie maar vermoeiende dag die afgeloten werd door een bezoek te brengen aan TERMAS COÑARIPE. Heerlijk lekker gerelaxed van 21.00 uur tot 23.00 uur in de hotsprings van het complex.

Op woensdag 10 januari ben ik naar het HUERQUEHUE NATIONAL PARC geweest. Daar heb ik een 1-daagse wandeling gemaakt van zo´n 18 kilometer. Behoorlijk veel geklommen, maar de uitzichten waren geweldig. Het Huerquehue NP ligt midden in het Lake District. Tijdens de tocht bezocht ik dan ook een 3-tal meren. Adembenemend mooi. Ik had eigenlijk spijt dat ik er niet en meerdaagse track van gemaakt had. Maar ja, mijn reistijd richting het zuiden is beperkt en later zou ik nog een meerdaagse wandeling gaan maken in het Torres del Paine NP. ´s Avonds hebben we met alle gasten in het hostel een BBQ gehad. De volgende ochten heb ik diverse vluchten geboekt die de reistijd naar Ushuaia zouden verkorten. Hierdoor kon ik onderweg wat meer bezichtigen. Binnenlandse vluchten in Chili en Argentinië zijn vaak maar zo´n 30 dollar duurder dan een busrit en het bespaart dan ook nog eens 20 tot 30 uur, oftewel 1 à 2 dagen. ´s avonds heb ik de bus naar PUERTO VARAS genomen waar ik om 23.00 uur arriveerde. De volgende dag heb ik heerlijk uitgeslapen en verder lekker rustig aangedaan. Een korte wandeling naar een plaatselijk meertje waar je een uitzicht had op 2 vulkanen was eigenlijk het enige dat ik die dag in Puerto Varas gedaan heb. Puerto Varas is een erg Duits plaatsje. De bouwstijl van de woningen en de hotels doet erg Duits aan en veel restaurants hanteren een Duitse menukaart. Er waren dan ook opvallnd veel Oosterburen in Puerto Varas aanwezig.

De volgende ochtend, zaterdag 13 januari, moest ik al vroeg opstaan om eerst een shuttlebusje te nemen naar PUERTO MONTT om aldaar het vliegtuig naar PUNTA ARENAS te nemen. Nadat ik in Punta Arenas geland was heb ik direct en bus genomen naar PUERTO NATALES, deze stad wordt gebruikt als uitvalsbasis naar het TORRES DEL PAINE NATIONAL PARC. Vanaf nu zat ik in PATAGONIE. Ik heb in Puerto Natales ingechecked in een hostelletje dat volgens de Lonely Planet bekend stond om het feit dat daar veel backpackers zouden zijn die een meerdaagse hike willen maken in het Torres del Paine NP. Dit klopte inderdaad. Op mijn kamer lag een Francaise, Louise, 28 jaar, afkomstig uit Parijs, die ook een meerdaagse hike wilde maken in het NP. Zij wilde echter een 4-daagse hike maken en ik een 5-daagse. Ze wist me schter te overtuigen dat de W-track ook in 4 dagen te doen was. Op deze manier bespaarde ik tevens een dag die ik later goed kon gebruiken in El Calafate. De W-track in het Torres del Paine NP is 76 kilometer lang. Dit betekende dat we dagelijks aardig wat kilometers voor de kiezen zouden gaan krijgen. Gelukkig had ik net een hike in het Huerquehue NP en de beklimming naar de vulkaantop erop zitten. Enigszins getraind kon ik beginnen aan de W-track.

Echter niet voordat we de volgende dag de nodige inkopen gedaan hebben. Veel eten, gedroogd fruit, 1,5 liter wijn en de nodige zaken gehuurd hadden, zoals een tent, slaapmatjes en kookgerei. De rugzakken zaten dan ook goed vol (ik denk dat mijn rugzak zo'n 17 à 18 kilo woog) toen we op maandag 15 januari de bus namen naar het Torres del Paine NP om de hike te kunnen starten. Na aankomst in het NP namen we een catamaran om een lake over te kunnen steken. Aan de overkant van het meer lag direct een camping waar we de eerste overnachting zouden hebben. Daar aangekomen hebben we direct de tent opgezet en om 13.30 uur kunnen we beginnen aan de eerste etappe van 22 km. Dit betrof een retourtje naar de GREY GLACIER. Een mooie etappe en zo rond 21.30 uur, net voordat het zou gaan regenen kwamen we terug op de camping. Gelukkig stond de tent al op en konden we vrij snel daarna naar bed.

De volgende dag moesten we namelijk extra vroeg opstaan omdat dit de zwaarste dag zou gaan worden. In het totaal zouden we de 2e dag zo´n 9,5 uur moeten wandelen, exclusief pauzes. Toen we opstonden regende het echter. Het was geen pretje om de tent in de regen en in de vroege kou te moeten afbreken. Later dan gepland vertrokken we dan ook. Het weer werd echter alsmaar slechter en de kou werd steeds heviger. Halverwege de etappe lag een sidetrack. Vol goede moed wilde we deze ondanks het slechte weer toch gaan lopen. We werden echter tegengehouden door een ranger. We mochten niet verder daar het water in een rivier te hoog stond. We konden wel een half uurtje de sidetrack oplopen totdat we bij de rivier aankwamen. Dit hebben we dan ook gedaan, door de dikke wolken heen konden we nog net een gletsjer zien liggen. In de stromende regen hebben we een pasta maaltijd gekookt om toch de nodige brandstof en energie te krijgen om het restant van de dagetappe te kunnen volbrengen. Zo'n uur voor het einde van de dagetappe moesten we nog een waterval oversteken. Door de overvloedige regen was het waterpeil echter veel hoger dan normaal. Het water was vrieskoud en stond zo'n 80 centimer hoog. Teruggaan was geen optie, dus dan maar doorbijten en de waterval doorkruizen. Onze tent hebben we in de ijskoude regen moeten opzetten. Hoewel "we" niet het juiste woord is daar Louise geen energie meer overhad en snel een warme douche ging pakken in de refugio (blokhut) die op het campterrein stond. Ik kwam tot mijn verbijstering erachter dat mijn slaapzak natte plekken had. Shit, ook dat nog! Ondanks alles toch nog een paar uurtjes kunnen slapen.

Toen we de 3e dag ´s ochtend wakker werden scheen de zon en was de lucht strak blauw. Snel opgestaan en de tent ingepakt. De tent was zelfs droog. Nu pas zagen we mooi het gebied was waar we waren. Strak blauwe meren en mooie besneeuwde bergtoppen. De dag ging erg voorspoedig en eerder dan gepland kwamen we aan op de 3e campsite. Direct de tent opgezet en daarna een paar uurtjes gaan slapen. Deze extra slaapuurtjes hadden we hard nodig want de volgende ochtend zouden we al om 04.00 uur moeten opstaan om de zonsopkomst boven de TORRES DEL PAINE te kunnen aanschouwen. ´s Avonds kunnen koken in een schuilhut waar nog meer hikers aanwezig waren. Erg gezellig, maar toch optijd naar bed gegaan. Wel hadden we besloten dat wanneer het weer de volgende ochtend niet goed zou zijn dat we dan niet naar de zonsopkomst zouden gaan maar een paar uurtjes langer in bed zouden blijven liggen.

De volgende ochtend schoot ik om 04.15 uur wakker en zag dat er sterren aan de hemel stonden. Dit betekende dus dat het onbewolkt was en dat we op moesten schieten om de zonsopkomst boven de Torres del Paine te kunnen aanschouwen. Na de zonsopkomst schijnen de rotsen rood te kleuren. Het mooiste is dit echter in de winter, maar met een beetje geluk moest er nu een gedeeltelijke rode gloed te zien zijn. De laatste dag begon dus erg vroeg. Niets gegeten of gedronken vertrokken we. Daar hadden we ons lelijk op verkeken. Zonder eten of drinken geen energie, en zonder energie liepen slaapdronken over grote rotsen heen. Er stabiel waren we neit en we hadden er langer over gedaan dan dat we verwachten. Gelukkig kwamen we net op tijd aan op de top van de berg om de zonsopkomst te kunnen aanschouwen. Geweldig, hier hadden we het allemaal voor gedaan. Vier dagen afzien was zeker de moeite waard. Na de zonsopkomst hebben we de tent afgebroken en hebben we de laatste 3 uurtjes mogen wandelen. Moe maar voldaan stapte we de bus in die ons terug zou brengen naar Puerto Natales. ´s Avonds hebben we een goede fles wijn bij de maaltijd genomen om nogmaals op de geslaagde trip te kunnen proosten.

De volgende ochtend, vrijdag 19 januari, hebben we vroeg de bus naar EL CALAFATE genomen. El Calafate ligt in ARGENTINIE. Daar vandaan hebben we op zaterdag en zondag een 2-tal trips gemaakt naar LOS GLACIARES NATIONAL PARC. De eerste trip, op zaterdag, was een fullday boattrip naar over LAGO ARGENTINO om de GLACIAR UPSALA te kunnen bekijken. De gledsjermond was zo'n 80 meter hoog. Als er ijs afbrokkeld dan levert dit schitterende ijsbergen op die blauw opkleuren. Het Argentino meer is zo´n 700 meter diep. Dit betekend dat de gledsjer erg diep in het water ligt. Dit levert dan ook zeer grote ijsbergen op. Zo´n 85% van een ijsberg bevindt zich onder water. Erg indrukwekkend allemaal. In Alaska had ik dit al eerder kunnen aanschouwen, maar toen was het weer erg slecht en was ik zeeziek gedurende de trip. Dit was vele malen beter. De volgende dag zijn we met de bus naar de PERITO MORENO GLACIAR gegaan. De gletsjermond is zo'n 2,5 kilometer breed. Dit leverde uiteraard weer de nodige mooie foto's op. Heel erg speciaal is de CANAL DE LOS TEMPANOS die ontstaat in de gletsjermond doordat een riviertje zijn weg door de gletsjer baant. Uiteindelijk holt de gletsjer uit en ontstaat er een zogenaamde brug. Deze brug stort vervolgens in wat een zeer bijzonder spectacel is. Hier komen duizenden toeristen op af om dit te kunnen aanschouwen. Wanneer de brug instort is echter moeilijk te voorspellen. Na terugkomst in El Calafate heb ik afscheid genomen van Louise. Samen hebben we 8 dagen in PATAGONIE doorgebracht. Een leuke periode, maar ik veel aan Lina moeten denken. Ik miste haar erg, en zij mij ook.

Gisteren, maandag 22 januari heb ik een vlucht genomen van El Calafate naar USHUAIA, de meest zuidelijke stad van Zuid-Amerika. In El Calafate had ik via MSN contact met Devlin, de Schot waar ik eerder in Colombia een dag of 10 mee heb rondgereisd. Hij was ook in Ushuaia en we spraken dus af om samen ´s avonds wat te eten en drinken. Een Nederlander en een Schot samen "wat" drinken gaat natuurlijk niet. We gingen naar bed toen het alweer licht werd. Dat is eigenlijk niet zo heel moeilijk, want het wordt hier pas rond 23.00 uur donker en om 04.00 uur is het alweer licht. Devlin moest echter vandaag weer verder reizen, maar ik zal hem in Buenos Aires weer 2 dagen tegenkomen. We hebben al afgesproken om hetzelfde hostel te boeken. Wordt dus weer feesten. Zover is het echter nog niet. eerst ga ik nog naar ANTARCTICA. Mijn excursie begint donderdag 25 januari. We hebben dan een laatste briefing. De volgende dag bezoeken we eerst TIERRA DEL FUEGO NATIONAL PARC (Vuurland) alvorens we inklaren op ons schip.

De reis zit er daarna weer bijna op, zij het niet dat ik besloten heb om mijn reis met 9 dagen te verlengen. Ik kom nu niet op 15 februari terug maar op zaterdagochtend 24 februari. Ik heb namelijk een retourtje Buenos Aires - Medellin gekocht om samen met Lina 2 weekenden te kunnen doorbrengen. Lina heeft met zeer veel moeite onbetaald verlof kunnen krijgen op vrijdag 9 en maandag 12 februari zodat we een lang weekend en een gewoon weekend samen kunnen doorbrengen. In het totaal ga ik voor 12 dagen terug naar Colombia (8 t/m 19 februari). Dit houdt in dat ik niet tijdens de Carnaval in Eindhoven zal zijn. Ook zal ik PSV-Arsenal aan mijn neus voorbij moeten laten gaan. Ach ja, er zijn ergere dingen ...........................
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1166995740/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1166995740/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1166995740/tpod.html Sat, 06 Jan 2007 17:25:16 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Quito, Ecuador

Op vrijdag 22 december arriveerde Lina 's avonds laat met een dag vertraging in QUITO. Een dag eerder was ik al gearriveerd in hetzelfde hostel, de Secret Garden. Deze keer heb ik gelukkig geen last gehad van de hoogte. Lina daarentegen had erg veel problemen gehad tijdens de busrit naar Quito. Voor mij zeer herkenbaar, rustig aan doen dus. De volgende dag hebben we dus gerelaxed.
 
Op zondag 24 december zijn we samen naar de EVENAAR gegaan. Volgens de reisboeken betreft een zeer toeristische plek waar het altijd erg druk is. Toeristisch was het in ieder geval maar druk zeer zeker niet. Wellicht kwam dit doordat het een dag voor Kerst was. Kerst wordt zowiezo op andere dagen gevierd dan in Nederland. Tweede Kerstdag bestaat niet eens in Zuid-Amerika. De dag voor Kerst is dus eigenlijk al een soort van feestdag in Zuid-Amerika. Uiteraard vonden wij het helamaal niet erg dat het lekker rustig was op de Evenaar. Hoewel "op de evenaar" eigenlijk niet klopt. Het momument is vele jaren terug door Frankrijk geschonken aan Ecuador. Op dat moment werd de Evenaar berekend aan de hand van de stand van de zon. Zo'n 10 jaar geleden is de plaats van de Evenaar opnieuw berekend maar nu door middel van GPS. De werkelijke Evenaar blijkt zo'n 200 meter verderop te liggen. Uiteraard is de commercie daar onmiddelijk op af gesprongen en op deze plaats ligt nu een interactief museum. Eigenlijk veel leuker dan de oorspronkelijke Evenaar. Zo kun je onder andere water zien wegstromen in een putje, links om, rechtsom en exact op de Evenaar zonder draaikolk. Verder was er nog een test met een ei. Precies op de Evenaar kon men deze laten balanceren op een spijker.
 
De volgende dag, maandag 25 december, 1e Kerstdag, zijn Lina en ik samen met 2 Nederlandse piloten van Martinair naar COTOPAXI gegaan. De hoogste bergtop (5897 meter) van Ecuador. Cotopaxi is eigenlijk een vulkaan. De meeste toeristen beklimmen Cotopaxi vanaf de noordzijde. De 2 piloten hadden dit al eens gedaan, vandaar dat we naar het moeilijkere zuidelijke gedeelte van Cotapaxi gegaan zijn. De reis werd georganisserd door een Nederlander, Arie, die al ruim 18 jaar in Quito woont ( www.ariesbikecompany.com ). Eerst met een Jeep omhoog tot zo´n 4000 meter en vrvolgens te voet verder gegaan tot 4300 meter. Hoger was niet verantwoord omdat het weer omsloeg. Net optijd waren we terug bij de Jeep voordat er een hagelbui op ons neerviel. Na deze korte mar hevige hagelbui zijn we per mountenbike de stijle berghelling afgedaald. Voor een Colombiaanse (Lina) was dit in het begin te gevaarlijk. Het was dan ook erg stijl, zelfs voor mij. Lina besloot de auto op te zoeken en het eerste gedeelte over te slaan. Ik ben 3 keer onderuit gegaan, waarvan 1 keer vrij hard. Na de eerste 5 kilometer sloot Lina weer aan, het was inmiddels minder stijl. Na 20 kilometer kwam de afdaling tot een einde. Het zandpad kwam uit op de Panamericana Highway. In het totaal hebben we zo'n 1000 meter gedaald.
 
Op 2e Kerstdag, dinsdag 26 december, hebben we de bus naar BAÑOS genomen. Baños ligt zo'n 4 uur zuidelijk van Quito te midden van een schitterend berglandschap. Baños valt eigenlijk wel te vergelijken met Valkenburg, erg toeristisch en vele mogelijkheden tot outdoor activiteiten. We hadden een reservering gemaakt voor 2 nachten in hostal Plantas y Blanco. Het hostel was dan ook makkelijk herkenbaar. De volgende dag zijn we gaan raften op een klasse 3 rivier. Een werkelijk schitterende tocht met een hele gezellige boot. 's Avonds zijn we met de voltallige boot wezen uiteten. Een dag later is Lina samen met Sarah (een Oostenrijkse die ook mee was wezen raften) gaan paardrijden. Ik was wijzenlijk in het hostal achtergebleven na mijn 2 mindere ervaringen met paardrijden. Een paar uurtjes rust kon overigens ook geen kwaad. Het paardrijden bleek uiteindelijk geen succes daar de paden te glad waren. Lina en Sarah hebben daardoor meer naast het paard gelopen dan dat ze daadwerlijk erop gezeten hebben.
 
's Middags hebben Lina en ik de bus naar RIOBAMBA genomen. Vanuit Riobamba vertrekt 3x per week een trein naar ALAUSI. Vanuit Alausi gaat de trein verder naar de DEVILS NOSE, een werkelijk schitterende treinreis. Toeristen kunnen plaats nemen op het dak van de wagons waardoor het uitzicht nog adembenemender wordt. Helaas was er een kleine teleurstelling toen we in Riobamba arriveerde. De trein die de volgende dag zou vertrekken was namelijk al volgeboekt. De trein zou namelijk niet zo lang zijn doordat er werkzaamheden aan het spoor plaats vonden en het weer niet al te best was. Er was echter een alternatief: De bus naar Alausi nemen en vandaar de trein naar de Devils Nose. Om geen risico te lopen moesten we wel vroeg in Alausi zijn om daar een kaartje te kunnen bemachtigen. De volgende dag, vrijdag 29 december, hebben we dan ook om 06.15 uur de bus naar Alausi genomen. We bleken daar niet de enige toeristen te zijn, maar gelukkig konden we kaartjes voor de trein bemachtigen. De trein vertrok echter pas om 13.00 uur. Enkele uurtjes doorbrengen in het pitoreske Alausi was echter geen straf. Alle moeite werd uiteindelijk dik beloond door een van de mooiste treinritten die ik ooit beleefd heb. Na een lange vermoeiende dag keerden we 's avonds per bus terug in Riobamba.
 
De volgende middag zijn we teruggekeerd naar BAÑOS. Daar hadden we met Sarah afgesproken om Nieuwjaar samen te vieren. Op oudjaarsdag zijn we met zijn drieën wezen mountainbiken naar de diverse watervallen die in de buurt van Baños liggen. Gelukkig was zo'n 90% van de rit bergafwaarts. Het hoogtepunt, de DIABLO WATERFALL lag zo'n 20 km van Baños. Onderweg zijn Lina en ik nog van een brug 30 meter de diepte ingesprongen. Het was een soort van bungyjump, alleen in plaats van aan een elastiek zaten we vast aan een touw. Uiteraard ging het gepaard met de nodige adrealine. We keerden terug naar Baños achter op een open truck, in ieder geval beter dan 20 km bergop fietsen. Op deze manier konden we ook nog wat rust nemen voordat het feest los zou barsten in verband met Nieuwjaar. Nieuwjaar wordt overigens heel anders gevierd dan in Nederland. Nauwelijks vuurwerk, maar wel veel poppen die om 00.00 uur verbrand worden. Deze poppen moeten geluk brengen voor het nieuwe jaar. iedere winkel, woning, auto of wat dan ook heeft een pop om hen te beschermen. Op oudjaarsdag trekt de mannelijke jeugd verkleed als vrouw door de straten. Ze omsingelen dan voorbijgangers en laten je pas gaan als je een kleine financiele bijdrage levert. Ook worden wegen geblokkeerd. Je kunt pas verder rijden na een bijdrage. Van deze bijdrage wordt 's nachts de alcohol betaald. Helaas worden zeer kleine kinderen (met name de indianen kinderen) door hun ouders misbruikt om ook geld te schooien. Ik vermoed dat dit geld niet gebruikt zal worden om hun kinderen goed onderwijs te kunnen geven. Helaas. Na de nodige alcoholische versnaperingen zijn Lina en ik zo rond 02.30 uur naar bed gedaan. Moe maar voldaan.
 
Op nieuwjaarsdag hebben we lekker uitgeslapen en de rest van de dag lekker gerelaxed. Eevntjes wat bekenden in Nederland, Colombia en Amerika gebeld en 's avonds optijd naar bed gegaan. De volgende dag hebben we afscheid genomen van Sarah en zijn Lina en ik wezen Canopyen, oftewel abseilen door- en vanaf watervallen. De hoogste waterval die we geabseild hebben was 45 meter. Gaaf!!!!! Nadat we ons omgekleed hadden hebben we de bus terug naar Quito genomen. 's Avonds rond 19.00 uur kwamen we in Quito aan en hebben we ingecheckt in een ander hostal dan daar waar we eerder gezeten hadden. Het hotel zat nu meer in het nieuwe centrum van Quito in plaats van in het oude gedeelte van Quito. De volgende dag, 3 januari, was de laatse hele dag die Lina en ik samen zouden doorbrengen. We hebben het lekker rustig aan gedaan en zijn samen naar een shoppingmall geweest. Wat nieuwe kleding gekocht en lekker wezen lunchen.
 
Op donderdag 4 januari kwam het onvermijdelijke afscheidnemen. Lina nam om 11.00 uur de bus terug naar Medellin en ik om 18.00 uur het vliegtuig naar SANTIAGO DE CHILI. Samen hebben we 2 schitterende weken in Ecuador beleefd en hebben we elkaar beter leren kennen. Helaas zijn deze 2 weken te snel voorbij gegaan. Of we elkaar in de toekomst nog eens zullen ontmoeten ....... wie weet?!?!?!? We zullen in ieder geval in contact met elkaar blijven. Ik mis Lina nu al, maar mijn reis gaat verder. Peru en Bolivia heb ik door mijn vlucht van Quito naar Santiago de Chili overgeslagen. Gelukkig had ik deze 2 landen in 1997 al bezocht. Mijn langere verblijf in Colombia en Ecuador had ik voor geen goud willen missen!!!!!
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1165793400/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1165793400/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1165793400/tpod.html Fri, 22 Dec 2006 17:24:05 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Galapagos Islands, Ecuador

Op zaterdag 9 december arriveerde ik na een lange en vermoeiende reis in QUITO, de hoofdstad van ECUADOR. Nadat ik direct een reis geboekt had naar DE GALAPAGOS ISLANDS ben ik nog eventjes het oude gedeelte van de stad gaan bekijken. Hierna ben ik teruggelopen naar het hostel waarna ik mij opeens niet zo lekker voelde. Ik had een barstende hoofdpijn en voelde mij zeer duizelig. Duidelijke symptonen van hoogteziekte. Hier kun je maar 1 ding tegen doen en dat is rust nemen. Dit heb ik dan ook de gehele zondag gedaan voordat ik op maandag 11 december naar de Galapagos Islands zou vliegen.

Samen met John, een Amerikaan uit San Fransisco, vertrok ik om 05.30 uur ´s ochtends naar het vliegveld. John en ik hadden samen de reis geboekt. We hadden dezelfde ideeën over de reis naar de Galapagos Islands dus konden we net zo goed samen gaan. Om 11.00 uur arriveerden we op ISLA BALTRA, een klein eiland dat gebruikt wordt als vliegveld. Een gids stond ons al op te wachten om ons naar ISLA SANTA CRUZ te brengen. Daar hebben we gelunched en vervolgens hebben we een watertaxi genomen naar ISLA ISABELA, daar zouden we de eerste drie dagen van onze trip doorbrengen. De watertaxi was alles behalve comfortabel. We hebben 2 uur en 15 minuten gestuiterd over het water. In de haven van Isla Isabela stond de eigenaar van het hotel waar we 3 nachten zouden slapen al op ons te wachten. Alles prima geregeld dus. dezelfde dag zijn we nog naar een opvangcentrum voor landschilpadden geweest en hebben we nog een lagoon bezocht. Moe maar voldaan ging ik die avond vroeg naar bed.

De volgende heb hebben we (John, Sigrid uit België, Maria uit Ecuador, een Zwitserse, de gids en WJ) ´s ochtends eerst per mountainbike de WALL OF TEARS bezocht. Dit is een muur gebouwd door gevangenen. De stenen moesten over grote afstand te voet door de snikhete zon vervoerd worden door de gevangenen. Er zijn dan ook diverse gevangenen gesneuveld. De doden werden vervolgens in de muur "gemetseld". Hoeveel doden er in de muur begraven zijn is onbekend. Na het mountainbiken zijn we gaan kanoën op een lagoon. Helaas was de waterstand erg laag en liep de kano dus regelmatig vast. Vroeg in de avond zijn we nog naar ISLA TORTUGA gegaan. Daar kwamen we voor het eerst in contact met het wildlife van de Galapagos Islands. Met name de zeeleguanen en de zeeleeuwen waren talrijk vertegenwoordigd. Hierna hebben we nog een uurtje gesnorkeld tussen de zeeleeuwen. Echt een geweldige belevenis. De zeeleeuwen speelde met je flippers en weken geen moment uit je buurt. Helaas is het niet toegestaan om het wildlife op de Galapagos Islands aan te raken. De verleiding was echter zeer groot, maar uiteraard heb ik het niet gedaan. ´s Avonds nog een paar uurtjes met zijn allen op stap geweest en wederom niet te laat naar bed gegaan.

Tijdens de 3e dag op Isla Isabela zijn we met dezelfde groep als de vorige dag, aangevuld met 4 Basken, met ee pickuptruck naarde voet van de VULCAN SIERRA NEGRA gereisd. Daar stonden paarden op ons te wachten om ons naar de top van de vulkaan te brengen. Dit was na Costa Rica de tweede keer dat ik heb paardgereden en ik kan je verzekeren dat het tevens de laatste keer is geweest. Bont en blauw (op de meest vervelende plaatsen) stapte ik na 2x 1,5 uur van mijn paard. Een helse tocht bergop, mijn paard gleed zelfs nog uit en ik mocht van geluk spreken dat ik er niet onder terecht ben gekomen. Op de top van de vulkaan waren wel mooie uitzichten te zien, maar de rit naar de top hebben we door dichte mist afgelegd. Na het bezoeken van de vulkaan hebben we wederom een klein eilandje bezocht met het nodige wildlife. Met name de Bluefooted Booby maakte een grote indruk op mij. Hoe is het mogelijk dat een vogel blauwe voeten heeft? Waar in de evolutie is dit ergens bepaald? GEORGE DARWIN heeft in het verleden niet voor niets 5 weken op de Galapagos Isdlands doorgebracht. Na het eilandbezoek hebben we ons daaglijkse snorkeluurtje gehad. Eventjes bijbruinen dus.

Tijdens de 4e dag zijn John en ik al om 06.00 uur ´s ochtends met de watertaxi teruggegaan naar ISLA SANTA CRUZ. Daar hebben we na het nuttigen van een ontbijtje ingecheched in het Red Booby Hotel. Normaal gesproken zou ik nooit in zo´n luxe hotel gezeten hebben, maar we hadden een all-in package geboekt. Drie nachten dus in een luxieus hotel met zwembad en een uitgebreid ontbijt. Na het inchecken zijn we naar de duikschool gegaan waarmee we 2 dagen later zouden gaan duiken nabij de GORDON ROCKS. Dit is de beste duiklokatie van de Galapagos Islands. Onder andere de hammerhead shawks kunnen daar gezien worden. Er is echter een zeer sterke stroming aanwezig en alleen zeer ervaren duikers mogen daar duiken. De duikschool vroeg dan ook aan ons hoeveel duiken we al gemaakt hadden. John, een divemaster, had almeer dan 250 duiken gemaakt, geen probleem dus. Maar voor mij was er wel een probleem, ondanks mijn 2 duikcursussen had ik pas 12 geregistreerde duiken gemaakt. Er waren echter minimaal 30 duiken noodzakelijk om mee te mogen gaan. Hier had het reisburo waar we alles geboekt hadden echter geen rekening mee gehouden. Zij vroegen alleen aan mij wat voor soort certificaat ik had. Op mijn antwoord dat ik een advanced open water diver was reageerde zij dat dit ruim voldoende was om te duiken nabij de Gordon Rocks. De duikschool wilde mij echter niet mee laten gaan en een alternatief was er ook niet. Het geld zou ik ook niet terug krijgen daar de plaatsen al geboekt waren. Na anderhalf uur heen en weer gebel met het reisburo in Quito hadden we eindelijk een oplossing. De volgende dag zou ik 2 proefduiken (op kosten van het reisburo) in de ACADEMIC BAY maken en zou de duikschool bepalen of ik mee kon gaan naar de Gordon Rocks. Hier kon ik wel mee instemmen. ´s Middags hebben we nog een excursie gemaakt naar een klein eilandje en wederom het nodige wildlife gezien en gefotografeerd. Het blijft indrukwekkend dat je op slechts 50 centimeter van het wildlife kunt komen zonder dat deze weglopen of wegvliegen.

Op vrijdag 15 december moest ik al om 8 uur ´s ochtend bij de duikschool zijn voor de 2 proefduiken. Samen met 3 Zweden die een introductieduik maakten ben ik gaan duiken in de Academic Bay. Het wildlife onder water was net zo mooi als boven water. Divese soorten roggen (oa. Eagle Ray, Sting Ray), zeeleeuwen, sharks en tropische vissen waren er te bewonderen. Na de proefduiken bleek dat ik over voldoende vaardigheden beschikte om de volgende dag mee te mogen gaan naar de Gordon Rocks. Uiteindelijk heb ik dus mooi 2 gratis duiken kunnen maken. ´s Middags heb ik het programma dat gepland stond overgeslagen en ben ik lekker aan het zwembad bij het hotel gaan liggen. Af en toe een rustmoment inbouwen blijft belangrijk.

Op zaterdag moesten John en ik al om 7 uur ´s ochtends bij de duikschool zijn. In het totaal zijn we met 10 man naar de Gordon Rock gegaan. De groep werd in tweeën gesplitst zodat er in iedere groep een instructeur en 4 fundivers aanwezig waren. Ik werd ingedeeld in de meest onervaren groep. De overige 3 duikers hadden echter minimaal 50 duiken achter hun naam staan. in de andere groep zaten echter duikers met al meer dan 1500 duiken achter hun naam. Ik was dan ook erg benieuwd hoe ik het er vanaf zou gaan brengen. Onze groep ging als 2e groep te water en al snel merkte ik dat er een zeer sterke stroom aanwezig was. Dit had ik nog nooit eerder meegemaakt. Nu begreep ik direct waarom er alleen maar ervaren duikers naar deze plek mee mochten. We grepen ons vast aan een klif en bleven daar op zo´n 20 meter diepte wachten totdat de haaien voorbij kwamen zwemmen. We hadden diverse White Tip Reef Sharks gezien maar de Hammerhead Sharks helaas niet. Mijn zuurstof was echter eerder op dan mijn groepsgenoten en ik ben zo´n 54 minuten eerder samen met de 1e groep die net passeerde naar boven gegaan. De 1e groep had een stuk of 7 Hammerhead Sharks gezien, dit was als zout in de wond voor ons. Hopenlijk zouden er tijdens de 2e duik wel Hammerhead Sharks te zien zijn. Gelukkig was dit ook het geval. Het blijven merkwaardige haaien. De ogen steken wel 20 cm buiten de kop. Buiten de Hammerhead Sharks zagen we tijdens de 2e duik ook zeeschildpadden, diverse roggen en andere soorten haaien. Al met al een zeer geslaagde duik. Na het duiken kregen we een uitgebreide lunch aan boord en rond 3 uur keerde we terug in Puerto Ayora, Isla Santa Cruz. ´s Avonds kwamen we Sigrid en Maria nog tegen en zijn we samen gaan uiteten en op stap gegaan.

Op zondag 17 december werden we om 10 uur ´s ochtends verwacht op het vliegveld van Isla Baltra. Daar zouden de overige 14 toeristen op ons wachten om samen de 5-daagse cruise op de Pacific Ocean rondom de Galapagos Islands te maken. Helaas hadden 10 personen een vertraging van 3 uur en gingen we dus pas om 1 uur ´s middags aan boord van de DARWIN YACHT. Buiten de 16 passagiers waren er ook 6 bemanningsleden en 1 gids aanwezig op de boot. De passagiers kwamen uit Nederland (4), Italië (4), Amerika (3), Australië (2), Canada (2) en Engeland (1). Een zeer divers gezelschap dat goed samenklikte. de service en het eten waren voortreffelijk op de boot. Alleen de zeetochten waren ruw. Gelukkig had ik een medicijn (mareol) gekocht dat uitstekend werkte tegen zeeziekte. We hebben diverse eilanden bezocht, waarvan ISLA ESPAÑOLA het mooiste was. Daar zagen we namelijk de Bluefooted Booby een paringsdans maken. Het schijnt dat je dit niet zo snel van dichtbij mee kunt maken. Op het zuidelijke ISLA PLAZA heb ik nog gesnorkeld met zeeschildpadden die de liefde aan het bedrijven waren. Het vrouwtje is groter dan het mannetje, dit komt mede doortdat zij het gewicht van het mannetje moet dragen tijdens de vrijpartij. Tijdens de laatste dag hebben we op ISLA SEYMOUR nog de mannelijke Frigate Bird zijn rode borst zien opzetten. Het lijkt dan net of er een ballon wordt opgeblazen, wat hij allemaal wel niet moet doen om indruk te maken op de vrouwtjes. Al met al was het een zeer geslaagde cruise die iedere Dollar meer dan waard was. Een aanrader voor iedereen.

Inmiddels ben ik weer in Quito. Over een paar uurtjes arriveert Lina met een dag vertraging in het hostel. Zij werd aan de grens tegengewerkt door de Ecuadoriaanse douane. Haar papieren bleken niet in orde en ze bleek niet over het juiste identiteitsbewijs te beschikken. Allemaal pesterijen van de authoriteiten daar Ecuador en Colombia momenteel in een diplomatieke crisis verkeren. We zullen in ieder geval de Kerstdagen in Quito doorbrengen en daarna zien we wel weer.
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1164830280/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1164830280/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1164830280/tpod.html Sun, 10 Dec 2006 17:25:26 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Medellin, Colombia

Op maandag 27 november zijn Develin en ik samen met de nachtbus naar CARTAGENA vertrokken. Cartagena is een oude coloniale stad in het noorden van Colombia. De stadsmuur staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. In Cartagena was het een leuk weerzien met diverse mensen die ik eerder al in Panama City en Taganga ontmoet had. ´s Avonds zijn we dan ook weze uiteten met 2 meiden uit Ierland in een Argentijnse Bistro. De mixgrill die ik besteld had was niet bepaald binnen het budget van een backpacker maar de 800 gram vlees die er tegenover stond maakte dit meer dan goed.

Cartagena was een mooie coloniale stad, maar voor mij de zoveelste in een rij tijdens mijn reis. Het fort dat Cartagena in de vroegere jaren moest bewaken maakte wel veel indruk op mij. Het is dan ook het grootste fort dat in Centraal- dan wel Zuid-Amerika gebouwd is. Anderhalve dag in Cartagene was echter voldoende voor ons om een goede indruk te krijgen. Uiteraard hadden we langer kunnen blijven en nog naar de Caribbische kust kunnen gaan om te zwemmen. Maar dat hadden we de afgelopen periode voldoende gedaan in Taganga en Tayrona NP. We besloten dan ook om de nachtbus naar Medellin te nemen.

Op donderdag 30 november arriveerden we ´s ochtends om 10.00 uur in MEDELLIN. We hadden goede verhalen gehoord over ´The Blacksheep Hostal¨. Om 10.30 uur stonden we daar dan ook op de stoep. De eigenaar, Kelvin, een Kiwi die inmiddels 4 jaar in Colombia woont, heette ons van harte welkom. We kregen meteen een flesje bier in onze hand gedrukt. Hoezo gastvrijheid om half elf ´s morgens! ´s Middags zijn we naar MUSEO DE ANTIOQUIA gegaan. Daar was een tentoonstelling ingericht over kunststukken van BOTERO. Botero is denk ik de bekendste kunstenaar uit Colombia. Hij is vooral bekend geworden door zijn bronzen beeldwerken. Deze beeldwerken tref je overigens ook aan door de gehele binnenstad van Medellin. In het museum waren echter ook schilderwerken en beelden gemaakt van andere materialen dan brons van Botero te zien. Na het bezoeken van het museum zijn we nog eventjes door de binnenstad gaan slenteren. Medellin gaf ons direct een warm gevoel. Zeer vriendelijke mensen en een zeer mooie, moderne en schone stad. Er zijn tevens 2 metrolijnen die de stad heel erg makkelijk bereikbaar maakt. Verder is Medellin omringd door een 4-tal bergen. In het dal van de deze bergen is de binnenstad die uitermate veilig is. tegen de berghellingen aan zijn de buitenwijken gebouwd. Hier is veel armoede en heb je als toerist weinig te zoeken.

Een goed overzicht van Medellin kregen we de volgende dag toen we zijn gaan PARAGLIDEN. Uiteraard een tandemsprong met een instructeur. Het mooiste van het paragliden vond ik het starten, oftewel zo hard mogelijk een berg afrennen totdat er voldoende wind onder de parachute kwam zodat onze voeten vrij kwamen van de grond. In het totaal hebben we zo´n 30 minuten in de lucht gezweefd, en dit voor maar 25 dollar! Ik had het echter spectaculairder verwacht. Maar het viel absoluut niet te vergelijken met het parachutespringen of bungiejumpen in New Zealand. De uitzichten daarentegen waren subliem. Helaas was mijn batterij van mijn fototoestel na 5 foto´s al leeg en was ik vergeten een reserve batterij mee te nemen.

Teruggekomen in het hostal bleken er diverse nieuwe gasten gearriveerd te zijn. De meeste van het was ik eerder tegen gekomen in Panama City. Partytime dus. Onder de nieuwe gasten was ook Jelle, een Eindhovenaar, Rasmus, een Deen, Simon, een Engelsman en 2 andere Nederlanders. ´s Avonds zijn we met een grote groep op stap gegaan. Medellin heeft een bruisend uitgaansleven. We belanden in Club Blue, een gezellige bar met veel lokale schoonheden. Medellin is dan ook de hoofdstad van de wereld wat betreft de plastische chirurgie. Net voordat Club Blue ging sluiten kwam ik in contact met Lina, een Colombiaanse uit Medellin. Er volgde een leuk gesprek dat echter abrupt afgebroken werd doordat we de bar moesten verlaten. Buiten hebben we nog eventjes verder gekletst en hebben we onze emailadressen en telefoonnummers uitgewisseld. Ik had haar tevens beloofd om haar de volgende morgen om 10.00 uur te bellen om eventueel wat af te spreken. Toen wist ik echter nog niet dat ik uiteindelijk pas om 07.30 uur in mijn bed zou belanden. Na Club Blue zijn we namelijk nog naar een andere tent (Club Wild) buiten de stad gegaan. Een rare, wellicht illegale, club op een achteraf gelegen industrieterrein. Veel drugs (1 gram cocaine voor € 3,00) en mooie ´foute´ vrouwen. Beide verleidingen kon ik echter zonder moeite weerstaan.

Om 09.45 uur liep mijn wekker af. ´s Avonds een vent, ´s morgens een vent. Met een enorme kater een een brak gevoel belde ik Lina volgens afspraak om 10.00 uur op. We spraken af om elkaar om 12.00 uur te treffen op een metrostation om samen naar Guatapé te gaan. Liever had ik wat later afgesproken maar de plaatselijke voetbalclub Club de National Medellin zou die avond voetballen en zowat iedereen van het hostal zou daarheen gaan. Om 12.00 uur trof ik Lina inderdaad aan op het metrostation en samen pakten we de bus naar Guatapé. De busrit zou zo´n 2 uur duren, een mooie mogelijkheid om elkaar wat beter te leren kennen. Ik wist inmiddels al dat Lina advokaat was. Haar moeder blijkt een professor in de Colombiaanse literatuur te zijn en haar vader een klinisch patholoog. Verder wilt Lina graag verder gaan studeren in het buitenland. Ze wil een masterprogramma gaan volgen in Internatiol Relations and International Organizations. Deze opleiding wilt ze graag gaan volgen in Londen, Amserdam of Groningen. Inmiddels was mijn kater vervangen door vlinders in mijn buik.

In GUATAPE aangekomen bleek al snel wat de belangrijkste toeristische atractie zou zijn. Al van verren zag je een grote rots te liggen. Vanaf de top van deze rots zou je geweldige uitzichten hebben. De klim naar boven duurde bijna een half uur, maar de uitzichten waren inderdaad geweldig. Inmiddels was duidelijk dat mijn vlindertjes hun vleugels uitgeslagen hadden en waren overgevlogen naar Lina. De voetbalwedstrijd heb ik ´s avonds dan ook niet gezien. Het live geluid vanuit het stadion echter wel daat haar appartement op slechts 200 meter van het stadion lag. We spraken af dat we de volgende dag elkaar weer zouden zien. Echter niet zo vroeg als de vorige dag. Die nacht heb ik maar weinig geslapen.

De volgende dag zijn we samen naar het graf van PABLO EMILIO ESCOBAR GAVIRIA gegaan. Pablo Emilio Escobar Gaviria (1 dec.1949 - 2 dec.1993) was de beruchtste Colombiaanse drugsbaron die een van de rijkste mensen ter wereld werd door zijn wereldwijde handel in cocaine. (Lees meer over Pablo Escobar op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Pablo_Escobar). Voor een groot persoonlijkheid en een van de rijkste mensen ter wereld heeft Pablo Escobar eigenlijk maar een klein graf. Naast hem liggen zijn vader en moeder. Na het bezoeken van het graf zijn we nog wezen winkelen voordat we om 7 uur ´s avonds aansloten bij de BBQ die wekelijks door Kelvin in het hostal gehouden wordt. Het werd nog een heel gezellige avond, mede door de 3 flessen wijn die samen meester hadden gemaakt. Ik kon echter de volgende dag uitslapen, Lina moest echter gaan werken. En met de wetenschap dat zij ´s maandags van 08.00 tot 21.00 moet werken en de rest van de week van 08.00 tot 17.00 uur (totaal 44 uur, heel gwoon in Colombia) was dit geen prettig vooruitzicht voor haar. Helaas ook niet voor mij, ik was haar aanwezigheid inmiddels aardig gewend en zou haar dan ook de volgende dag enorm missen. Gelukkig hadden we de avonden nog en ´s middag konden we samen lunchen.

Op woensdagavond 6 december kwam dan toch het onvermijdelijke: Ik ging verder met mijn reis richting Antarctica. In het totaal ben ik een week in Medellin gebleven. Het hadden het er wel 10 mogen zijn van mij. Ik nam die avond de nachtbus richting Popayan. Lina kwam mij uitzwaaien. Toen de bus bijna vertrok realiseerde ik mij dat ik nog een souvenir uit Nederland in mijn tas had zitten. Mijn collega´s van Woonbedrijf hadden mij allemaal kleine kadootjes gegeven waar ik onderweg wellicht nog wel iets aan zou hebben. Zo kreeg ik van een collega (volgens mij Hedwig, sorry als ik het mis heb) een paar Delftsblauwe klompjes met daarop een molen geschilderd. Deze klompjes heb ik mijn hele reis bewaard om ze aan iemand speciaals te kunnen geven. Ik denk dat de klompjes inmiddels op de juiste plaats zijn aanbeland. Thanks! Het afscheid was heel erg zwaar. Hopenlijk zullen we elkaar in de toekomst nog eens ontmoeten.

Na een lange busreis arriveerde ik om 13.00 uur in POPAYAN, een coloniale stad die halverwege Medellin en de grens met Ecuador ligt. In Popayan werd alles in gereedstelling gebracht voor een groot feest dat die avond gehouden zou worden. Het bleek een katholiek feest te zijn waarin kaarsen een belangrijke rol spelen. Het hele dorp was ´s avonds uitgelopen naar het park gelegen in het centrum van de stad. Heel gezellig. Maar ik was aardig vermoeid en ben dan ook vroeg naar bed gegaan, mede omdat ik de volgende dag al om 7 uur de bus richting de grens wilde pakken, en indien mogelijk zelf Quito wilde bereiken. De volgende ochtend was ik echter zeer beroerd. Ik wist niet of het liefdesverdriet was of wat anders. De busreis was dan ook een regelrechte ramp. Mede door een vrachtwagen die de weg blokkeerde nadat hij geschaard was bereikte ik Quito na 17 uur reizen. Totaal gebroken en een barstende hoofdpijn. Uiteindelijk bleek de oorzaak de hoogte te zijn. Ik had hier nog nooit eerder last van gehad.

Sinds gisteren, zaterdag 9 december, ben ik in QUITO, de hoofdstad van ECUADOR. Ik heb nog weinig gezien daar ik gisteren een reis ben wezen boeken naar de Galapalos Eilanden en vandaag de hele dag op bed gelegen heb. Gelukkig gaat het nu weer. Morgen (maandag) vertrek ik voor 11 dagen naar de Galapalos Eilanden. eerst ga ik een georganiseerde track maken van 5 dagen overland, daarna een dag duiken en vervolgens 5 dagen varen naar diverse eilanden. Dit moet een van de hoogtepunten van mijn reis worden. Het volgende hoogtepunt van reis staat te wachten bij terugkeer van de Galapalos Eilanden: Lina heeft een maand zomervakantie en komt voor een paar weken naar Ecuador om samen met mij de kerstdagen en oud op nieuw te vieren!!!
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1164746340/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1164746340/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1164746340/tpod.html Tue, 28 Nov 2006 19:10:13 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Taganga, Colombia

Na het concert van Shakira bezocht te hebben ben ik verder gereisd naar TAGANGA, gelegen in het Noorsoosten van Colombia aan de Caribbische Zee. Zoals in mijn vorig reisverslag vermeld wilde ik eens een aantal zaken op een rijtje zetten voor mijzelf. Hieronder onder andere de vraag hoe nu verder te reizen. In Centraal Amerika heb ik heel veel gezien en gedaan in een relatief korte periode. Veel in de bus gezeten, hoewel de afstanden er relatief kort waren. Inmiddels ben ik alweer ruim 2 weken in Colombia en heb dus min of meer besloten om het lekker rustig aan te doen. Dit houdt wellicht in dat ik later tijdens mijn reis landen of grote gedeeltes moet overslaan door een vlucht per vliegtuig te boeken. Het zij dan zo.

Stilgezten heb ik zeker niet de afgelopen periode. Na eerst een paar dagen rust genomen te hebben in Taganga en niet meer gedaan te hebben dan te relaxen in een hangmat op een van de vele binnenplaatsjes van het hostel (La Casa de Felipe) of lekker naar het strand te gaan ben ik op zondag 19 november samen met een Fransman (Janick) en een Deense (Nina) naar het TAYRONA NATIONAL PARK gegaan. We vertrokken pas om 2 uur ´s middags omdat de nacht ervoor erg kort was na het bezoeken van een plaatselijk bar in Santa Martha. Net voor het donker werd (6 uur) arriveerde we na een busreis van 1 uur en een wandeling van zo´n 2 uur op de plaats van bestemming. Een werkelijk schitterend strand met vele palmbomen en een campsite waar je alleen in een tent of hangmat kon overnachten. Op deze campsite kwamen we vele bekenden (Waaronder Dave en Paula ui Nieuw Zeeland en Australië) tegen die we de afgelopen dagen in het hostel in Taganga al ontmoet hadden. De nacht werd wederom kort maar de slaapuurtjes hebben we een dag later op het strand ingehaald.

Op dinsdag 21 november ben ik samen met Dave en Paula teruggegaan naar Taganga. Nina en Janick bleven nog een dag langer in Tayrona NP. Ik had echter besloten om een 6-daagse jungletocht te maken naar CIUDAD PERDIDA ("The Lost City"). Deze tocht vertrok namelijk al op woensdag 22 november. Na terugkomst in Taganga ben ik dan ook direct inkopen (candybars, chocolade en noten) gaan doen voor de tocht en heb ik mijn daypack klaar gemaakt voor de tocht. Zo min mogelijk kleding meenemen, deze zouden toch nat worden en blijven. Het paste allemaal net in mijn 25 liter daypack. In het hostel waren meerdere personen die de track zouden gaan lopen, maar met hoeveel personen we precies zouden gaan zou de volgende dag pas blijken.

Uiteindelijk zijn we met 6 personen, een gids en een kok op pad gegaan. De gids (Edwin Reyes) en de kok (Nicolas) kwamen uiteraard uit Colombia, de overige deelnemers kwamen uit Australië (Peter), Amerika (Alen), Frankrijk (Eric en Urelian) en Nederland (Annika en WJ). De 1e dag was alleen maar bergop door modderplassen waar paarden en ezels grote gaten in veroorzaakt hadden. Gruwelijk afzien dus. De 1e dag was verder in een open gebied, nog niet in de jungle, de uitzichten waren overigens wel geweldig. Net voordat het donker werd kwamen we aan in een boerderij van een familie die koffie en katoen verbouwden. Doordat we te laat vertrokken waren konden we namelijk niet meer Casa no.1 bereiken voordat het donker werd. Gelukkig had de kok alle spullen bij zich (op het muildier) om toch een maaltijd voor ons te bereiden. Het aggregaat ging om 20.00 uur uit, dit betekende dan ook meteen dat het donker was, vroeg naar bed dus, nou ja de hangmat dus.

De volgende dag bereikte we na zo'n uurtje de eigenlijke overnachtingsplaats, Casa no.1. Hierna werden de paden mooier en de rivieren die we over moesten steken dieper. Soms liepen we tot aan ons middel door het water. Gelukkig was het 37 graden en zorgde de jungle voor de nodige schaduw en dus verkoeling. Na zo'n 5,5 uur afzien bereikte we net voor een gigantische bui Casa no.2. Nicolas de kok was vooruit gereisd en het eten stond dus op ons te wachten. Geweldig! Zelfs rijst en bonen smaakt opeens lekker! Tot onze verrassing konden we zelfs wat blikjes bier kopen van een plaatselijke indiaan. Uiteraard hebben we hier enorm van genoten.

Tijdens de 3e dag zouden we Ciudad Perdida, oftewel The Lost City, bereiken. Dit bleek uiteindelijk de mooiste dag te zijn. We hebben in het totaal wel een keer of acht een rivier moeten oversteken en de jungle werd steeds dichtbegroeider. Uiteindelijk kwamen we bij een trap aan die ons naar Ciudad Perdida zou leiden (of was het lijden?). Een 3 kwartier later en met enorme spierpijn kwamen we eindelijk boven. Hier hadden we het voor gedaan. Wat een adembenemend mooi uitzicht en zeer mooie ruines van The Lost City. We waren de enige groep op de top. Eendaagse trips bleken alleen mogelijk per helicopter ($ 750,00 pp), geen massatoerisme dus, heerlijk, precies zoals ik het wil hebben. Na een half uurtje genieten in stilte zijn we verder gelopen naar Casa no.3. Het eten was wederom voortreffelijk. Na het eten heeft onze gids, Edwin Reyes, zijn verhaal verteld over de ontvoering van 8 toeristen zo'n 3 jaar geleden in Ciudad Perdida. Edwin was gids van 5 toeristen en een andere gids begeleidde 8 toeristen. In Colombia heb je 3 soorten legers, te weten: De gewone millitairen (legaal), de paramilitairen (AUC, zelfverdedigingstroepen; illegaal, maar niet gewelddadig) en de Guirilla's (ELN en FARC; uiterst gewelddadig). De ELN wisten uiteindelijk 8 toeristen (3 Israeliërs, 2 Duitsers, 2 Engelsen en 1 Spanjaard) te gijzelen en lieten de laatste gijzelaars 101 dagen later vrij. De overige 5 toeristen waren niet fit genoeg (overgewicht, stoned, stijf van de coke) om snel te verplaatsen, zij werden alleen maar achtergelaten in Casa no.3 met de mededeling dat dit huis zou ontploffen wanneer ze zouden ontsnappen. Onder deze 5 personen zat ook een Nederlander. De 2e gids was op het moment van de gijzeling op de wc en wist zo te ontkomen. Edwin werd vastgebonden maar wist te ontsnappen om hulp te gaan halen. Diverse kranten had onze gids bij als bewijs, maar ook als een soort van trofee. Uiteindelijk zijn we die avond veel meer te weten gekomen over de (politieke) situatie in Colombia. Zeer interessant allemaal, maar wel erg verwarrend met de vele partijen, al dan niet illegaal. Na een uurtje kaarten zijn we moe maar voldaan naar bed gegaan. Jawel, eindelijk weer eens een matras in plaats van een hangmat.

De 4e dag zijn we vroeg opgestaan en hebben we eerst een rondleiding van 2 uur door Ciudad Perdida gehad. Heel erg mooi allemaal. Eigenlijk onbegrijpelijk dat er een compleet dorp zo hoog in de bergen gewoond heeft. Na de rondleiding begon de afdaling naar Casa no.2. De stijle traptreden waren spiegelglad en te smal voor mijn grote voeten. Uiterst voorzichtig dus naar beneden. dalen is voor mij moeilijker en zwaarder dan stijgen. Wederom afzien dus. Gelukkig wachtte beneden de rivier die we weer vele malen mochten doorkruisen. Lekkere afkoeling. Nadat ik de gehele tocht tot dan toe achteraan gelopen had vond ik het wel eens tijd om te laten zien dat ik ook met de "beste" mee kon. Na een korte pauze zijn Alen en ik direct aan kop gaan wandelen en hebben een soort speedmars van zo'n uur bergaf gelopen. regelmatig in het rood gezeten en uiteindelijk zach het zelfs zwart voor mijn ogen. De adrealine gierde echter door mijn lichaam en hield mij op de been. Een geweldige kick was het. Na de volgende pauze bleek Annika echter te ziek om haar rugzak nog zelf te dragen. Ik heb haar rugzak dan ook overgenomen en ben verder gelopen met 2 rugzakken. Voor het eerst moesten we nu door de stromende regen lopen. Een nieuwe dimensie aan de tocht. Heerlijk die warme regen, maar de paden zag je echt niet meer, deze waren veranderd in kleine riviertjes. Zo'n 500 meter voordat we bij Casa no.2 aankwamen moesten we nog 1x een rivier doorsteken. Deze was door de regen echter te hoog komen te staan en het water was te wild. Boven de rivier hing echter een kabel met een karretje eraan. Op deze manier zijn we de laatste rivier overgekomen. Tijdens het eten werd er besloten dat we dag 5 en dag 6 in 1 dag zouden lopen. Het zou alleen maar bergaf zijn en in het totaal zo'n 6 uur duren. Moe maar voldaan ben ik vroeg in mijn hangmat gekropen.

De laatste dag vertrokken we al om 06.50 uur. Ik had echter al snel door dat het een hele zware en vervelende dag voor mij zou worden. De speedmars van gisteren zat nog in mijn benen en ik was niet vooruit te branden. Shit, 2 dagen in 1 dag lopen, wie had dat bedacht! Na zo'n 3 uur afzien kwamen we aan bij Casa no.1. Voor het eten zijn we naar een cocainefabriekje geweest. Een cocaineboer liet bijna de totale productie van cocaine zien. Van het beginproduct (de cocablaadjes) tot het bijna eindproduct (de cocainepaste). Lezen en schrijven kunnen de meeste boeren in de hooglanden van Colombia niet, maar op chemisch gebied zijn ze niet te verslaan. Dat moet ook wel, want als een cocaineboer "knoeit" met zijn product volgt er maar 1 soort straf, en die is nooit meer terug te draaien, pang. Na het bezichtigen van het cocainefabriekje stond er een warme pasta maaltijd op ons te wachten, deze kon ik goed gebruiken aangezien we nog 3 uur moesten lopen. Na de maaltijd is Annika (nog steeds ziekerig) vooruit gegaan. Ik heb haar samen met de kok en zijn muildier begeleid. Na 10 minuten bleek echter dat Annika niet verder kon lopen en dat ze op het muildier verder moest. Het muildier en de kok waren echter te snel voor mij, ik hing dan ook tussen hen en de rest van de groep in. Op een T-splitsing aangekomen nam ik achteraf gezien het verkeerde pad. Ik kwam hier pas 5 minuten laten achter en liep daarna terug naar de splitsing. Hier heb ik 10 minuten op de groep die achter mij zou komen gewacht. Ik wist namelijk niet of ze al gepasseerd waren of nog niet. Uiteindelijk heb ik besloten om door te lopen daar terug lopen bergaf was en ik te moe was. Gelukkig had ik het beginpunt van de track in mijn GPS gezet. Ik besloot om deze dan maar ens te gebruiken. Het bleek dat ik hemelsbreed bijna 6 km van het begin/eindpunt was. Ik ben dus maar op mijn GPS gaan lopen, werkte uitstekend. Na zo'n 30 minuten zag ik Edwin de gids mij tegemoet komen rennen. Het bleek dus dat de groep voor mij zat en dat ze me kwijt waren. Zware paniek dus. Nadat ik edwin had aangetopond hoe de GPS werkte was hij gerustgesteld en liep snel terug naar de groep. Een uurtje later trof ik de groep weer aan bij een riviertje. Lang leve de satelieten. Rond half 3 kwamen we op het eindpunt aan en stond er een heerlijk koel pilsje op ons te wachten. Moe maar voldaan keken we terug op de tocht. Het was echt afzien. De volgende groep stond klaar om te vertrekken, maar toen ze ons zo zagen zonk de moed bij hen zo in de schoenen.

Na een jeeprit van 2 uur kwamen we terug in Taganga. Te moe om te douchen of om me om te kleden ben ik in een hangmat gekropen. Twee uur later kon ik me pas gaan opfrissen. In het hostel kwam ik Develin, een Schot uit Glasgow (Rangers supporter) tegen. Hem had ik eerder al ontmoet. Hij had net een duikcursus afgerond en vertelde dat hij een dag later naar Cartagena zou gaan. Kwam mooi uit, want daar wilde ik ook heen gaan. De volgende dag, maandag 27 november, zijn we dan ook samen naar CARTAGENA vertrokken. Cartagena is een oude coloniale stad in het noorden van Colombia. De stadsmuur staat op de Unesco werelderfgoedlijst. Hoe lang ik hier blijf weet ik niet. Ik maak geen plannen meer, het komt zoals het komt. Wellicht kan ik dan niet alles zien wat ik van te voren in gedachten had, het zij zo.
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163885520/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163885520/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163885520/tpod.html Sat, 18 Nov 2006 21:13:07 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Barranquilla, Colombia

Op maandag 13 november ben ik ´s middags vanuit Dallas Fort Worth naar BOGOTA, de hoofdstad van COLOMBIA gevlogen. Daar landde ik om 22.00 uur. In Panama City had ik vernomen dat Shakira diverse concerten zou geven in Colombia, haar land van geboorte. Dit leek mij natuurlijk geweldig om mee te maken. Op woensdag 15 november zou ze optreden in Barranquilla en op vrijdag 17 november in Bogota. Ik had dus min of meer al besloten om naar het optreden in Bogota te gaan.

Toen ik echter hoorde dat het concert in Barranquilla een speciaal concert zou zijn daar dit haar geboorteplaats is begon ik toch te twijfelen. De ochtend na mijn aankomst in Bogota heb ik toch besloten om naar Barranquilla af te reizen. Een busreis die uiteindelijk bijna 21 uur duurde. Ik arriveerde de volgende dag (woensdag 15 november) om 13.00 uur in BARRANQUILLA. Barranquilla is een troosteloze industriestad met meer dan 1 miljoen inwoners. Er komen nauwelijks toeristen. Nadat ik ingechequed had in een hotel ben ik direct richting het stadion gegaan daar ik nog geen kaartje had. Het concert zou om 19.00 uur beginnen. Het stadion bleek volledig uitverkocht te zijn, maar voor "een rijke" gringo (vreemdeling) bleek dat geen probleem te zijn. In plaats van 17.000 pesos heb ik uiteindelijk zo´n 20.000 pesos (7 euro) betaald voor een kaartje.

Nadat ik een kaartje had bemachtigd moest ik in de rij aansluiten om naar binnen te gaan. Er bleken slechts 2 ingangen in het stadion te zijn en zo´n 4,5 uur voor aanvang van het concert stonden er al rijen van honderden meters lang. Wederom bleek het voor een gringo geen probleem op te leveren. Veel Colombianen vroegen of ik bij hen in de rij wilde komen te staan. Vonden ze wel interessant. Uiteindelijk ben ik in de rij gaan staan bij een paar Colombiaanse dames die engels spraken. Was wel net zo handig. Ik heb het concert met hen bezocht. Tijdens het concert vertelde ze mij wat Shakira tussen de nummers door allemaal zij. Zij wist onder andere te melden dat de volledige opbrengst van het concert naar de straatkinderen van Barranquilla zou gaan. Het concert was een waar feest voor de plaatselijke bevolking. De prijzen van de kaartjes lagen zo´n 4 tot 5 keer zo laag als elders in Colombia. Dit om zo veel mogelijk de plaatselijke bevolking de kans te geven om het concert te bezoeken. Uiteindelijk hebben zo´n 50.000 toeschouwers het concert bijgewoond. Ik heb overigens maar enkele andere backpackers gezien.

Tijdens het concert heb ik zelfs eventjes een traantje weggepinkt van emotie, en dat gebeurd me niet snel. Alleen het feit dat ik daar aanwezig was, was zo bijzonder. Ik had ook naar haar concert in Bogota kunnen gaan, had mij 21 uur met de bus gescheeld. Maar dit was zoveel beter en bijzonderder. Na het concert was de puinhoop nog groter dan voor het concert. Uiteraard wilde iedereen tegelijk met de taxi naar huis. We zijn dus maar iets gaan eten en drinken en hebben om 02.00 uur ´s nachts een taxi naar het hotel genomen. Daar heb ik afscheid genomen met de Colombiaanse meiden met wie ik het concert bezocht heb en heb ik hen beloofd om een DVD met foto´s en videomateriaal op te sturen. Ondanks tot 3x gefouilleerd te zijn wis ik namlijk toch mijn camera mee naar binnen te smokkelen.

Momenteel verblijf ik in TAGANGA, gelegen aan de Caribbische Noordkust van Colombia. Een leuk klein vissersdorpje met een mooi strand in de buurt. Ik blijf hier enkele dagen om eens na te denken wat ik tijdens de rest van mijn reis allemaal wil gaan doen en zien. Maar dat lezen jullie later wel weer.
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163378880/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163378880/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163378880/tpod.html Mon, 13 Nov 2006 11:26:06 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Fort Worth, Texas, United States

Op donderdag 9 november ben ik vanuit Panama City naar DALLAS FORT WORTH (DFW) gevlogen om daar Thomas en Emily te verrassen op hun bruiloft. De vliegtickets had ik enkele weken eerder geboekt via het internet. Hierbij had ik echter een fout gemaakt door een retourticket Panama City - DFW te boeken in plaats van Panama City - DFW - Bogota (Colombia). Aangezien het een non-refundeble ticket betrof zou deze fout mij in ieder geval 115 dollar kosten. Gelukkig heb ik in Managua (Nicaragua) via een lokale office van Continental Airlines een refund kunnen regelen (nogmaals gracias Wieteke) en via het internet alsnog de juiste tickets kunnen boeken.

In DFW haalde Stephan en Jennifer (Broer van Thomas met zijn vrouw) mij op van het vliegveld. Jennifer is hoogzwanger en zal op 17 november bevallen (keizersnede) van haar dochter Sophie. Vanaf het vliegveld zijn we eerst een nieuw fototoestel voor mij wezen kopen daar mijn oude een vlek op de binnenzijde van de lens had. Repareren zou minimaal 10 dagen duren, dus een nieuwe aanschaffen was mijn enige optie. Daarna zijn we teruggereden naar het vliegveld omdat Peter ten Westeneind om 20.30 uur zou landen. Hij kwam speciaal over vanuit Nederland om de bruiloft bij te wonen. Thomas en ik hebben in 2002 in San Fransisco ook de bruiloft van Peter en zijn vrouw Wilma bijgewoond. Peter had echter na een vertraging op schiphol zijn vlucht van New York naar DFW gemist. We stondne dus voor niets te wachten. Navraag leverde op dat hij inmiddels overgeboekt was op een andere vlucht die 2 uur later zou landen. Er zat dus niets anders op dan een samen met Stephan en Jennifer een paar pilsjes te pakken ergens in een pub. Helaas had ik mijn ID niet bij en we werden dan ook vriendelijk maar dringend verzocht om de bar te verlaten. Gelukkig was een restaurant even verderop minder streng.

Nadat we Peter opgehaald hadden zijn we naar het appartement van Stephan en Jennifer gereden. Het was immers al te laat om Thomas te verrassen. Daarbij moest Thomas de volgende dag gewoon werken. In het appartement zat Solvei (Moeder van Thomas en Stephan) al op ons te wachten. Het was een soort van thuiskomen voor mij. Twee maanden eerder had ik namelijk afscheid van hen genomen zonder op dat moment te weten dat ik hen 2 maanden later weer zou zien.

Op vrijdag 10 november zijn we na een uitgebreid ontbijt naar Dallas gereden. Stephan had een dag vrij genomen om ons de highlights van DFW te tonen. Ik was een jaar eerder al in DFW geweest, maar voor Peter was het de eerste keer dat hij DFW bezocht. Een bezoekje brengen aan de plek waar John F. Kennedy vermoord is mag dan natuurlijk niet ontbreken. 's Avonds zijn we naar Thomas gereden. De deur van zijn appartement is altijd open en Stephan en ik zijn toen naar binnen geglipt. Thomas was op de badkamer en hoorde dat Stephan binnen was. Ik was inmiddels op de bank gaan zitten. Toen Thomas vroeg of Stephan een pilsje wilde hebben zij Stephan " neem er ook maar eentje voor hem mee". Thomas gezicht kwam om de hoek van de kamer en hij zag mij zitten. Een koele reactie (zijn niet anders gewend van Thomas) van een vingetrtje in de lucht en hoi was mijn deel. Enkele minuten later werd er door Peter op de deur geklopt. Maak zelf maar open riep Thomas. Dit zal wel de volgende verrassing zijn. Dat klopte inderdaad. Uiteraard vond Thomas het supergaaf dat wij speciaal voor de bruiloft overgevlogen waren.

Later op de avond zijn we met collega's van Thomas op vrijgezellenfeest geweest. We zijn wezen paintballen en hebben daarna in een steakhouse wat gegeten. Daarna nog met zijn allen naar een Irish Pub geweest. We hebben ons netjes gedragen. Sommige collega's van Thomas moesten de volgende dag namelijk gewoon werken daar er een deathline gehaald dient te worden. Voor Thomas werd een uitzondering gemaakt daar hij de volgende dag in het huwelijksbootje zou stappen.

Op zaterdag 11 november (11e van de 11e; kan het gekker!!!) is Thomas met Emily getrouwd in het Court House van Fort Worth. Eerder op die dag heeft Thomas Peter en mij nog eventjes rondgeleid door Fort Worth. een bezoekje aan de Stock Yards (Billy Bob's) mocht hierbij natuurlijk niet ontbreken. Na de huwelijksvoltrekking zijn Thomas en Emily in een limousine gestapt die hen naar Plano bracht waar een receptie / feest was in een lokaal artcenter. Morgan, de dochter van Emily, nam nog eventjes het woord en nadat zij verklaarde erg blij te zijn met haar nieuwe vader schoot iedereen toch wel eventjes vol. Om 23.00 uur was het feest afgelopen en zijn we teruggereden naar DFW. Thomas en Emily bleven achter om de nacht door te brengen in een suite.

De dag na het feest hebben we eerst uitgeslapen. Na wederom een uitgebreid ontbijt heeft Jennifer Peter teruggebracht naar het vliegveld. Stephan moets immers die dag gewoon werken. Later op de avond is Thomas nog eventjes bij Stephan en Jennifer langsgeweest om mij goedendag te zeggen en te bedanken voor mijn aanwezigheid. Inmiddels is het maandag 13 november en ik vertrek over een uurtje naar het vliegveld voor een vlucht naar Bogota (Colombia). Hierbij wil ik Stephan, Jennifer en Solvei nogmaals van harte bedanken voor de fijne tijd in DFW. Tevens wil ik Stephan en Jennifer alvast veel geluk en voorspoed toewensen voor de bevalling van komende vrijdag. Ik hoop dat ze een mooie foto van Sophie toesturen zodat ik deze hier op mijn weblog kan plaatsen.

Mijn 5-daagse minivakantie zit erop. Het reizen gaat weer verder. Ik ben nu halverwege, zowel in tijd als in afstand. Nog 3 maanden te gaan en dan is het carnaval.
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163102160/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163102160/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/wgielen/panam_2006/1163102160/tpod.html Mon, 13 Nov 2006 10:40:49 -0500 Van Alaska naar Antarctica - 6 maanden - 17 landen - 40.000 km

Jump to the full
entry & travel map

Panama City, Panama

Op maandag 6 november ben ik na een busreis van zo'n 16 uur 's morgens om 06.00 uur gearriveerd in PANAMA CITY, de hoofdstad van PANAMA. Een half uurtje later was ik bij het hostel waar ik 4 dagen zou verblijven. Gelukkig kon ik direct inchecken en naar bed gaan.

In Panama City zitten veel backpackers die op zoek zijn voor een overtocht naar Colombia. De meeste mensen willen dit via een 5-daagse zeiltocht doen. Dit soort overtochten worden niet via een reisbureau aangeboden. Dit betekend dan ook dat de mensen vaak een week in Panama City verblijven voordat ze een schipper gevonden hebben die hen voor zo'n 300 dollar naar Colombia wil brengen.

Ik had echter andere plannen om van Panama City naar Bogota te komen. Op 11 november gingen Thomas en Emily namelijk trouwen in Dallas Fort Worth (DFW). Ik had hen na mijn bezoek aan Alaska en Canada al bezocht en wist zodoende dat ze trouwplannen hadden. Voor slechts een paar honderd dollar meer kan ik de oversteek van Panama City naar Colombia maken via een stopover in DFW. Ik heb dus contact gezocht met Stephan (broer van Thomas die ook in DFW woont) of ik enkele dagen bij hem kon verblijven om Thomas en Emily te verrassen. Dit bleek geen enkel probleem te zijn. Later in mijn volgend reisverslag meer hierover.

Tijdens mijn verblijf in Panama City heb ik niet veel gedaan. Ik wilde lekker enkele dagen rust nemen om uitgerust naar DFW te kunnen gaan. Panama City bleek boven verwachting een zeer mooie stad te zijn. Er is een internationaal bankendistrict waar iedere zichzelf respecterende bank vertegenwoordigd is. Behalve dat er water door het Panama Kanaal stroomt blijkt er dus ook veel geld doorheen te stromen. Het gevolg is dat er zeer veel welvaart is en dat er tientallen hoge wolkenkrabbers in Panama City staan en dat de meest luxieuze auto's er rondrijden. Een schitterende skyline samen met een oceaan levert natuurlijk weer een mooi plaatje op. Uiteraard zijn er ook minder veilige plekken in Panama City, maar dat heb je overal ter wereld.

Op dinsdag 7 november ben ik samen met 4 andere backpackers naar de MIRAFLORES LOCKS gegaan. Dit zijn de sluizen in het PANAMA KANAAL die het dichtste bij Panama City liggen. Daar vielen we met onze neus in de boter. The Freedom of the Seas bleek namelijk net in de sluizen te liggen. Het schip is zes meter korter dan de Queen Mary II, maar is wel 15 meter breder. The Freedom of the Seas kan 4400 passagiers vervoeren tegen 2620 voor de Queen Mary II. Indrukwekkend hoe snel het water en de schepen zo'n 8 meter stijgen om vervolgens naar de 2e sluis door te varen. Een technisch hoogstandje dat de Amerikanen zo'n 100 jaar geleden aangelegd hebben. Sinds 31 december 1999 is het Panama Kanaal overigens in zijn geheel in bezit gekomen van Panama.

Op woensdag 8 november ben ik naar CASCO ANTIGUO geweest. Een koloniale wijk in Panama City. In deze wijk ligt het presidentiele paleis en de parlementsgebouwen. Normaal een streng beveiligd gebied maar na enig aandringen kon ik er toch heen om enkele foto's te maken. Zo'n 100 meter buiten Casco Antiguo begonnen de sloppenwijken van Panama City. Een heel onwerkelijk gezicht om rijkdom en armoede zo dicht bij elkaar te zien. De wijken werden overigens gescheiden door militaire politie.

Op donderdag 9 november heb ik 's ochtends een vliegtuig naar DFW genomen om Thomas en Emily te verrassen voor hun bruiloft. Meer hierover en natuurlijk enkele foto's in mijn volgend reisverslag.
]]>