TravelStream™ news feed for member eduardennicole on TravelPod's free travel blogs service http://www.travelpod.com/syndication/rss/eduardennicole en-us Copyright ©2009 TravelPod.com Sat, 27 Jan 2007 10:50:00 -0500 http://www.travelpod.com http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1129491900/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1129491900/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1129491900/tpod.html Sat, 27 Jan 2007 10:50:00 -0500 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Porto de Galinhas, Brazil

In Porto de Galinhas gebeurt niet zoveel, en dat willen ze hier graag zo houden. Misschien is dat de reden dat het hele dorp in de ban is van Juan Carlos Fernandez uit Uruguay. Juan was deze week te gast in onze gezellige pousada. Wij vonden hem een beetje vreemde snuiter. De naar schatting 55-jarige Juan zag er keurig verzorgd uit, gebruind en afgetraind, knikte je vriendelijk Bom Dia, maar lag verder de hele dag in andermans hangmatten, liep een beetje rond, ging daarna op bed liggen en gluurde zo nu en dan door zijn gordijntje naar buiten. Rob en Ans, zijn overburen uit Utrecht, werden er bijkans ongemakkelijk van. Wat ze ook deden, overal loerden de ogen van Juan. Dat vertelden Rob en Ans ons, terwijl Juan in de hangmat van onze buren het ene bekertje water na het andere achterover sloeg. Ook wij voelden ons wat ongemakkelijk met deze snoeshaan continu om ons heen en besloten daarom om maar een hapje te gaan eten buiten de deur.
Diezelfde avond kwamen Rob en Ans laat thuis, en vonden hun kamerdeur open. Binnen bleken hun koffers te zijn opengebroken, tassen opengescheurd en digitale camera, geld, telefoon etc. verdwenen. De volgende dag bleek dat Juan Carlos Fernandez uit Uruguay spoorloos was verdwenen, zonder uit te checken. Op zijn kamer werden een sporttas met een kussen erin gevonden, alsmede een paar teenslippers en een halflege fles whisky. De besnorde politieagenten van Porto de Galinhas hebben inmiddels een internationaal opsporingsbevel uit doen gaan tegen deze dief in de nacht. Nog vermeldenswaardig is dat Rob en Ans later die week werden opgehaald door een chauffeur die hen voor een verklaring naar het politiebureau (schuin tegenover hun nieuwe pousada) zou brengen en die na twee meter betrokken raakte in aanrijding met een buggy.

Tot zover het verhaal van Juan Carlos Fernandez uit Uruguay, waar Porto de Galinhas het nog vele jaren over zal hebben. Zelf vertrekken we komende nacht naar het vliegveld van Recife, vanwaar we met drie tussenlandingen naar de Amazone vliegen. Volgens het Nederlandse journaal is die inmiddels zo´n beetje opgedroogd hebben we begrepen, maar daar weet men hier niets van. Wel vermoeden we dat Juan Carlos Fernandez uit Uruguay er iets mee te maken heeft.

Ciao!
Eduard en Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1128967920/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1128967920/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1128967920/tpod.html Sat, 27 Jan 2007 10:48:37 -0500 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Porto de Galinhas, Brazil

Oi!

Porto de Galinhas betekent zoiets als ´kippenhaven´. Niet dat er hier veel kippen zijn te zien, een haven is er trouwens ook niet, maar het stadje dankt zijn naam aan de Afrikaanse slaven die hier destijd onder de codenaam ´kippen´ aan wal werden gebracht.
Het Porto de Galinhas van vandaag bestaat uit een klein, gezellig centrumpje en kilometerslange, zonovergoten stranden waar mannetjes van hoog in de palmbomen kokosnoten naar beneden gooien die je met een rietje leegdrinkt. Een soort Expeditie Robinson. Verder zie je hier de bekende tafereeltjes op het strand, met vrouwtjes die vanuit karretjes onduidelijke maar overheerlijke gerechtjes serveren, mannetjes die waanzinnig lekkere visjes voor je grillen en Eddy Murphy-achtige kereltjes die je verse oesters willen verkopen, obsceen met hun heupen naar Nicole bewegend(´Viagra natural!´). In de weekends wordt Porto de Galinhas overspoeld door Brazilianen, doordeweeks hebben we het strand nagenoeg voor onszelf en is het hier aangenaam rustig. Dat is ook precies de bedoeling, want we zijn hier vooral om even twee weken te onthaasten en ons mentaal voor te bereiden op het komende jaar. Dat lukt aardig, want we lopen hier inmiddels rond als een soort Jack Johnsons; relaxed en bruinverbrand in slenterpas.
We logeren in Pousada Porto Verde, een prettig klein soort pensionnetje met een klein eigen kamertje. De eigenaar van de pousada heeft één eigenaardigheid: hij is ooit op het idee gekomen om op zijn terreintje - uiteraard pal naast onze kamer - een hondenkennel te beginnen. ´s Nachts worden we dus regelmatig gewekt door een gekef, gehuil en geblaf van jewelste. Kunnen we vast een beetje doen alsof we in de jungle slapen zeg maar.

We zitten hier nu een week en hebben er nog één voor de boeg. Het had nogal wat voeten in aarde om hier te komen overigens. Van tevoren vermoedden we al dat 55 minuten overstaptijd in Lissabon een beetje krapjes was, en een flinke vertraging op Schiphol zorgde er dan ook voor dat we onze aansluiting in Portugal misten. Niet getreurd, want TAP-air betaalde onze overnachting in het centrum van Lissabon en we hebben het er daar nog maar even goed van genomen. Al met al een leuk extraatje dus.

De volgende dag, fris gedoucht en lekker geslapen, stapten we alsnog in het vliegtuig naar Recife. Een hoop gedoe en gegier onder het vliegtuig verder stegen we met nog eens tweeënhalf uur vertraging op (we hebben de reden maar niet tegen onze ouders gezegd, maar de tweede motor wilde niet starten).

En nu zitten we dus lekker hier, in een internetcafé bij een ongelooflijk chagrijnige, zwaar getatoueerde Braziliaan. Foto´s kunnen we hier niet uploaden (zegt hij), dus dat proberen we de volgende keer ergens anders.

Over een week zitten we ergens in de Amazone, dus benieuwd of ze daar al op de digitale snelweg zitten.

Tot zover.

Ciao

Eduard en Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1160129580/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1160129580/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1160129580/tpod.html Fri, 06 Oct 2006 06:44:36 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

London, United Kingdom

'Do you have money for us, we're homeless!' Twee jochies van een jaar of 8 staan in de voortuin van hun ouderlijk huis in een dure buurt van San Francisco. Hun bovenlijfjes zijn bloot, viesgemaakt met aarde, en ze houden hun veldoorvoede maag ingetrokken zodat je hun ribbetjes kunt zien. 'We're hungry, this is all we've got,' zeggen terwijl ze naar hun groene GFT-container wijzen en nauwelijks hun lachen kunnen inhouden. De jongens zijn natuurlijk niet dakloos, ze spelen het. Zoals andere kinderen schooltje spelen of cowboytje, spelen ze hier dakloosje.

Verkeerde afslag
De kinderen hebben genoeg voorbeelden, want San Francisco kampt met een enorm daklozenprobleem. San Francisco is een leuke, sprankelende stad vol theaters, mooie parken, stijlvolle huizen, dure shoppingmalls en gezellige pleintjes. Maar als je de hoek om gaat en je loopt bijvoorbeeld 6th Street in, dan struikel je over de tierende en vloekende zwervers, die met hun hoofd nog iedere dag in Vietnam (of Irak) zitten, verslaafde tienermoeders en andere lui die ergens een verkeerde afslag hebben genomen. Het zijn natuurlijk intens trieste taferelen, maar tegelijkertijd is het ook alsof je in een Amerikaanse politieserie rondloopt. De Streets of San Francisco zijn echt een onuitputtelijke bron van onelinders ('Hey Momma, get your fat nigger-ass over here and gimme a cigarette!')

Lijstjes
Toch verkiezen wij de gezellige pleintjes en leuke buurten van San Francisco. De laatste dagen van onze reis slenteren we langs het water, en maken de balans op van het afgelopen jaar. En wat is dan leuker om lijstjes te maken? Wat was het leukste land, de leukste stad, wat waren de hoogtepunten. Hieronder volgen er een paar, in willekeurige volgorde:

Bedden: dit jaar hebben we in exact 101 bedden geslapen, de Ford meegerekend (28 nachten in de auto). De kwaliteit was wisselend zullen we maar zeggen.
Vluchten: we hebben 19 keer in een vliegtuig gezeten
Bussen: 88 busritten, waarvan de langste 26 uur duurde
Boten: 13 boottochten
Auto's: we hebben vier keer een auto gehuurd. In de VS hebben we zo'n 6000 kilometer gereden.
Meest gegeten maaltijd: instant noodles van Nissin (smaak: shrimp picante)

En dan onze favorieten:
Landen: voor ons allebei staan Argentinie en Bolivia met afstand bovenaan.
Leukste stad: moeilijk te zeggen, maar Nic vond Salta (Argentinie) de leukste stad, voor Ed was dat Sucre (Bolivia)
Mooiste stad: Guanajuato (Mexico)
Eten: instant noodles van Nissin (smaak: shrimp picante), en natuurlijk de Argentijnse steak
Strand: Mancora (Peru)
Vakantieliedje: 'Los Caminos De La Vida' van Vicentico

Tot slot onze hoogtepunten:
Eigenlijk zijn het er te veel om op te noemen, maar hoog op ons lijstje staan in elk geval de Braziliaanse Amazone, de Galapagos-eilanden, Machu Picchu, de Boliviaanse zoutvlaktes en lagunas en de canyons in het zuidwesten van de VS. Ook onze bezoeken aan de projecten van Unicef in Brazilie en Bolivia zullen we niet snel vergeten.

Het was allemaal mooi en prachtig, maar niets komt ook maar in de buurt van ons absolute hoogtepunt: Antarctica.

Op dit moment zitten we met een knoeperd van een jetlag in het regenachtige Londen. Overmorgen vliegen we met EasyJet naar huis, en toen was het jaar opeens voorbij. Toedeledokie!

Eduard & Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1158950340/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1158950340/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1158950340/tpod.html Fri, 22 Sep 2006 16:12:49 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Bishop, California, United States

Uit Latijns-Amerika komen niet alleen goede voetballers, ook in de popmuziek laten de Latino's volop van zich horen. Naast wereldsterren als Shakira, Ricky Martin en zelfs Carlos Santana (die in Zuid- en Midden-Amerika een soort godenstatus hebben) lopen er ook honderden megasterren rond waar wij in Europa nog nooit van hebben gehoord. Wat te denken van namen als Luis Fonsi, Reik, Miranda!, Mana en Vicentico? Ze treden op voor stadions vol gillende fans. En dankzij muziekzenders als TeleHit en Ritmosonlatino zingen wij inmiddels uit volle borst mee met onze favoriete artiesten. Want ook bij een vakantie van een jaar horen echte vakantie-liedjes.

Kopietjes
Om nou van al die Luis Fonsi's en Reik's meteen een cd te kopen gaat misschien een beetje ver. Ware het niet dat je in landen als Bolivia en Ecuador voor nog geen 1 dollar een perfect illegaal kopietje koopt. Niet op straat, maar gewoon in de cd-winkel, waar eigenlijk alleen maar kopietjes liggen, keurig op alfabet in de cd-bakken.
En zo komt het dat wij nu al maandenlang rondreizen met een dikke map vol gezellige illegale cd'tjes. Tot voor kort zaten die cd'tjes eigenlijk alleen maar vreselijk in de weg, want we hebben niet eens een cd-speler of diskman bij ons om ernaar te luisteren. Tot voor kort, want inmiddels reizen onze muzikale vrienden al ruim drie weken met ons mee in de cd-speler van onze Ford Explorer, waarmee we door het zuidwesten van de VS toeren. En wat is er leuker dan door eindeloze canyons, woestijnen en vreemde Dukes of Hazerd-achtige gehuchten rijden met Vicentico en Thalia op de achtergrond?

Grof geschut
Als je al een jaar lang aan het reizen bent, en je bent op Antarctica, de Galapagos-eilanden en de zoutvlaktes van Bolivia geweest, dan moet je met grof geschut komen om indruk te kunnen maken. En geloof ons, het zuidwesten van de VS maakt indruk. Amerikanen houden van de overtreffende trap, en dat geldt ook voor de natuur van Californie, Utah, Arizona en Nevada. De waanzinnige Grand Canyon, het mysterieuze Monument Valley (waar je op de camping geen alcohol mag drinken omdat het heilig Navajo-land is), het snoeihete en verlaten Joshua Tree; het is allemaal overweldigend mooi. Onze favoriet tot nu toe is Bryce Canyon.

Plasje
En na een lange dag is het goed toeven in onze 7-persoons Ford Explorer, waarin we niet alleen naar cd'tjes luisteren, maar waar we nu ook al ruim drie weken in slapen. Iedere avond gaan de achterbanken plat, twee luchtbedjes, slaapzakken en kussentjes uit een Mexicaans vliegtuig erin, en allebei zo'n mijnwerkerslampje op onze hoofden om nog even te lezen: poepgezellig! En als je 's nachts stiekem een plasje naast de auto doet, moet je wel uitkijken voor ratelslangen, coyotes en zelfs voor wilde beren.

Mike Tyson
Na al deze avonturen hebben we de afgelopen twee dagen een bezoekje gebracht aan het bizarre Las Vegas. Wij verbleven er in hotel/casino Circus Circus, waar echte trapeze-artiesten boven de pokertafels zweven. Maar het kan allemaal nog veel gekker, met nagebouwde eifeltorens, Venetiaanse gondels met zingende gondeliers die door een casino varen of de mogelijkheid om een rondje met Mike Tyson te boksen...

Onze bedoeling was om in Las Vegas een deel van onze reis terug te winnen aan de roulettetafel. Het mocht niet zo zijn. We hebben uiteindelijk zelfs de Ford Explorer ingezet op ons geluksnummer, maar helaas. Even kijken hoe we nu verder moeten, maar dat komt vast wel goed.

Howdy!
Eduard & Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1156004940/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1156004940/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1156004940/tpod.html Tue, 29 Aug 2006 14:27:19 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

San Diego, California, United States

Wil je theater? Wil je spektakel? Wil je je verbazen zoals je je nog nooit hebt verbaasd? Wil je je kapot ergeren? Wil je zien hoe 34 duizend mensen zich een hele middag lang volproppen met voedsel? En vooral: wil je om de vijf minuten 'God Bless America' zingen? Ga dan naar een honkbalwedstrijd in de VS. Samen met 34 duizend andere toeschouwers zagen wij vorige week hoe de San Diego Padres in hun eigen Petco-stadion (Petco is een dierenspeciaalzaak!) met 2-1 wonnen van de Arizona Diamondbacks.

Make noise!
Maar dat was voor de meeste mensen maar bijzaak. De hele wedstrijd was eigenlijk maar bijzaak. Amerikanen komen niet naar het honkbal voor het honkbal, ze komen om continu met elkaar te ouwehoeren, om naar hun disk-man te luisteren, om gezamenlijk het volkslied te zingen, en om te eten - hamburgers, suikerspinnen, superhotdogs, chips, ijs en pinda's, alles door elkaar en tegelijkertijd, maakt niet uit, en we spoelen alles weg met liters cola en koffie. En als we moeten juichen, dan lezen we dat op het electronische scorebord; pas zodra duizenden lampjes melden 'Make noise!' veert het publiek massaal op, om vervolgens weer verder te gaan met waar ze mee bezig waren (eten en drinken).

The army!
De gemiddelde Amerikaan is niet gauw tevreden, en om hem te vermaken is meer nodig dan een partijtje honkbal. Daarom wordt de wedstrijd om de vijf minuten onderbroken voor een dans-optreden van een schoolklas, voor een komische act van een paar enorme poppen van monniken (Padres) met volwassen mannen erin, voor een 7-jarig meisje dat voor de microfoon een liedje mag zingen (en het publiek tot tranen toe ontroert), en vooral voor de dienstplichtigen die een heel stadion-vak vullen ('Daddy, daddy, the army!!!'). De camera zoemt in op de kaalgeschoren, kauwgomkauwende, diepongelukkige hoofden van een bataljon puisterige soldaten en hun drillinstructors, de stadion-speaker vertelt een hartverscheurend verhaal en verzoekt iedereen te gaan staan en hoofddeksels af te doen, en het hele stadion zet voor de zoveelste keer massaal 'God Bless America' in, de borst vooruit, een hand met honkbalpet op het hart, de andere op het Disney-hoofd van het zoontje. Het scoreboard vertoont ondertussen beelden uit Irak... En zodra de beelden uit Irak zijn uitgedoofd, verschijnt een reclame van Petco op het scherm, iedereen gaat weer zitten en verder waar ze mee bezig waren (eten en drinken) en de dikbetaalde San Diego Padres gaan weer verder met hun spel.

Smog
Voor alle duidelijkheid: wij zitten inmiddels in San Diego, California. We zijn hier iets eerder gearriveerd dan we aanvankelijk van plan waren. Ons idee was om vanuit Mexico-stad langzaam omhoog te reizen richting de VS. We waren er al eens eerder geweest, en ook dit keer vonden we Mexico een erg leuk land. De meningen over Mexico-stad zijn verdeeld, maar wij waren er eigenlijk wel enthousiast over. Groot, levendig en kleurrijk, al slaat de smog onverbiddellijk op je longen en ogen.
Onze volgende stop was Guanajuato, een van de mooiste steden die we tijdens onze hele reis hebben gezien. En ook de volgende steden, Zacatecas en Durango waren zeer de moeite waard.

En toen wisten we het opeens niet meer. We wilden naar de VS, maar we wilden ook nog dit en dat, en we wilden ook nog zus en zo. En we wilden eigenlijk ook nog wel een weekje op het strand liggen. Het dichtsbijzijnde strand (La Paz op Baja California) was echter tien uur bussen en 20 uur met de boot, en daar hadden we niet zo'n zin meer in. Na een paar rekensommetjes en wat navraag kozen we uiteindelijk voor het strand. Niet bij La Paz, maar bij Ensenada, vlakbij de Amerikaanse grens. Ensenada was wel aardig, maar om ons onduidelijke redenen ook mateloos populair bij iets te veel Amerikaanse vakantiegangers. Bovendien had Ensenada nog een verrassing in petto: er is helemaal geen strand!

Andre Rieu
Om een veel te lang verhaal kort te maken, we zitten nu al bijna twee weken in San Diego, een geweldig leuke (en dure) stad, uiterst relaxed en het zonnetje schijnt er volop. En er is volop strand, met 60-jarige blondines die in kanariegele bikini langs de vloedlijn joggen, 18-jarige surfdudes die in een Porche-cabrio naar het strand komen en zwaar getatoeerde mannen met kaalgeschoren hoofden en grijze geitensikken, die de hele dag door halve-literbekers koffie drinken. En niet te vergeten: binnenkort treedt Andre Rieu hier op!

Komende donderdag halen we onze huurauto op, een dikke 4 wheel drive, waarmee we de komende vier weken door de canyonlands van Arizona, Utah en Nevada gaan toeren; God Bless America!

Eduard & Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1154379240/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1154379240/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1154379240/tpod.html Tue, 01 Aug 2006 18:39:40 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Alajuela, Costa Rica

Costa Rica is waarschijnlijk het enige land ter wereld zonder leger. Of er een causaal verband bestaat is niet helemaal duidelijk, maar Costa Rica is ook mateloos populair bij vakantievierende Amerikanen. In vol ornaat - spierwitte Nikes in witte sokken onder de korte broek, het Hawaii-shirt tot de behaarde navel geopend, de honkbalpet stevig over het welvarende hoofd getrokken en een paar verveelde, bleke pupers met i-Pod in de oren erachteraan sjokkend, trekt een legertje van ruim 1 miljoen Amerikanen ieder jaar Costa Rica in. Daar liggen ze weliswaar voornamelijk roodverbrand in het hotelzwembad dronken te worden, maar op een bevolking van slechts 3 miljoen ´Tico`s´ valt het aantal Amerikanen wel erg op. En aangezien de gemiddelde Amerikaan op vakantie met name verbaal nogal aanwezig kan zijn, hebben wij in de afgelopen maand de wenkbrauwen nogal eens gefronst en regelmatig van 10 naar 1 moeten terugtellen om geen strafbare feiten te plegen.

Groener
Maar eerlijk is eerlijk, Nederlanders kunnen er ook wat van, en er moet natuurlijk een reden zijn dat zoveel toeristen Costa Rica weten te vinden. Costa Rica is niet alleen een betrekkelijk rustig en veilig land in een turbulente regio, de mensen zijn er bovendien vreselijk aardig en relaxed. Volgens een lokaal dagblad, de Tico Times, behoren Tico`s zelfs tot de gelukkigste mensen ter wereld. Maar bovenal is de natuur in Costa Rica natuurlijk ronduit prachtig. Zeker in het huidige regenseizoen is alles groener dan groen en nergens anders zie je zoveel aapjes, kaaimannen, luiaards, toekans en andere gezellige diertjes als in de nationale parken van Costa Rica.

Als niet-Tico moet je doorgaans flink in de buidel tasten om die nationale parken te mogen bezoeken, maar ze zijn wel mooi. Vooral als je zo vroeg mogelijk gaat en je de jungle en de beestjes zo'n beetje voor jezelf hebt.

Zeeschildpadden
Een van de mooiste parken van Costa Rica is Parque Nacional Tortuguero. De jungle is er prachtig, je struikelt er over de apen en je ziet er onder meer `blue jeaned frogs`, felrood gekleurde, miniscuul kleine kikkertjes. Maar Tortuguero is vooral bekend om de zeeschilpadden die hier het strand opkomen om hun eieren te leggen. Tijdens een avondwandeling over het strand zagen we welgeteld 1 exemplaar lopen, maar toen het arme beestje van alle kanten werd bestormd door niet-nadenkende gidsen met groepjes te veel betalende toeristen, waggelde de schildpad zo snel als ze kon (en dat is niet zo snel) van schrik weer terug de zee in.

Tortuguero, Arenal, het strand van Samara en de jungle van Monte Verde; wij vonden Costa Rica mooi en de mensen vriendelijk, maar zelfs in het laagseizoen is het soms wel heel erg gesteld met het toerisme. Sommige gidsen in Tortuguero tillen de poten van schildpadden op terwijl ze hun eigeren leggen (de schildpadden bedoel ik, niet de gidsen), en wij zagen een gids een rood kikkertje in zijn vuist hard heen en weer schudden; het beestje moet daarna even bijkomen, zodat de toeristen rustig een foto kunnen maken... (onze foto's zijn uiteraard puur natuur, alleen die aap hebben we even flink door elkaar moeten rammelen).

Pizza
Als je ons vraagt wat voor ons het hoogtepunt was (als je zin en tijd hebt natuurlijk), hoeven we daar niet lang over na te denken. Hanny, Olivier en Kiymet (familie van Eduard) waren met vrienden op vakantie in Costa Rica in dezelfde periode dat wij er waren, en dan moet je natuurlijk iets afspreken. Ons gezamenlijke diner in een pizzaria in Santa Elena was supergezellig, en uiteindelijk zijn we de volgende dag zelfs met hen meegelift naar Manuel Antonio, waar het kleinste, populairste en dus druk bezochte nationale park van Costa Rica ligt. En dan zijn we weer terug bij de witte Nikes in witte sokken onder de korte broek, de Hawaii-shirts, de honkbalpetten en het verbale geweld... Wij hebben vanaf een boomstam urenlang met stomme verbazing zitten toekijken hoe busladingen vol toeristen in een heuse file het overvolle parkje binnenstroomden. Daarna zijn we op het strand gaan liggen met een boek en een biertje; daar lag namelijk bijna niemand.

Hasta Luego

Eduard & Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1151960040/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1151960040/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1151960040/tpod.html Wed, 05 Jul 2006 19:00:03 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Boquete, Panama

Over wijn moet je niet lullen, je moet het drinken. Wijnproeverijen en aanverwant geslobber en gespuug vinden wij dan ook al gauw neigen naar onzin. Je zou kunnen zeggen dat hetzelfde geldt voor koffie. Toch kunnen sommige mensen angstaanjagend lang en veel vertellen over koffie, zo bleek tijdens ons verblijf in Boquete, Panama. Wij logeerden er in de Tinamou Cottage op de koffieplantage van Hans en Terry, een heel aardig stel dat acht jaar geleden besloot om Nederland te verruilen voor de schone lucht van de Chiriqui-hooglanden.

Hans trakteerde ons op een rondleiding over de Kotawa-koffiefarm, waar hij met ongekend enthousisme wist uit te leggen wat er allemaal voorafgaat aan ons dagelijks kopje koffie. Gelukkig realiseer je je niet bij ieder slokje koffie dat er tijdens het plukseizoen hele indianenfamilies op de plantages worden losgelaten. Ook ben je een behoorlijk eindje verder voordat een koffieboon koffieklaar is. En dan is er volgens Hans ook nog eens koffie en koffie, zullen we maar zeggen. En Panamese koffie is natuurlijk de beste, dat moge duidelijk zijn.

Klimmen
Ook zonder koffie is het goed toeven in Boquete. Het kan er flink regenen, maar dat is dan ook de reden dat de omgeving zo prachtig groen is. Een van de trekpleisters van Boquete is de Sendero de Los Quetzales, een lange wandeling door het nevelwoud. Die hebben wij dus niet gelopen. Vlakbij loopt namelijk de Pipeline Trail, net zo mooi, maar iets minder lang en je hoeft iets minder te klimmen (het moet wel leuk blijven tenslotte). En bovendien is de kans dat je er de beroemde Quetzales (bijzondere Midden-Amerikaanse vogeltjes) ziet groter dan langs de Sendero. Je begrijpt dat wij die dag geen Quetzal hebben gezien, maar de wandeling was prachtig.

Eigenlijk is alles wat we in Panama hebben gezien prachtig. Bocas del Toro bijvoorbeeld, een archipel van Caribische eilandjes vol zwarte dames met reusachtige boezems en dito billen, die een vreemd mengelmoesje spreken van Engels, Spaans en nog iets (´them will start temprano´). Je kunt er mooi snorkelen en duiken, maar verder gebeurt er bijster weinig op Bocas. Gelukkig maar, want onze luiheid kent de laatste tijd geen grenzen. Op Bocas had dat vooral te maken met de krankzinnige, broeierige hitte; misschien krijg je daar wel van die dikke billen van.

Aardrijkskunde
Panama is niet alleen erg leuk en mooi, het is ook een heel smal land. Als je bij Boquete de vulkaan Baru beklimt (wat wij uiteraard niet hebben gedaan) en de lucht is helder, dan kun je aan beide kanten de kust zien. En dwars door dat smalle landje loopt het Panamakanaal. Als je ziet hoe een schip zo groot als een paar flinke flatgebouwen zich op de vierkante millimeter door de sluizen manouevreert, dwaal je snel af naar de aardrijkskundelessen van de heer Van Montfoort. Ieder jaar passeren ruim 14.000 schepen het kanaal, en vrijwel alle schepen ter wereld worden gebouwd met de afmetingen van het kanaal: 305 meter lang en 33,5 meter breed. Schepen moeten bovendien flink in de buidel tasten om door het Panamakanaal te mogen varen. In 2001 betaalde een Frans cruiseschip maar liefst 200.000 Amerikaanse dollars om erdoor te mogen. Dit jaar betaalde een Colombiaanse olietanker nog meer. Het laagste bedrag ooit werd betaald door ene Richard Halliburton; voor 36 cent zwom hij in zes dagen door het Panamakanaal.

Hasta luego,

Eduard en Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1148591640/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1148591640/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1148591640/tpod.html Mon, 19 Jun 2006 20:21:10 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Galapagos Islands, Ecuador

Wat kun je vertellen over de Galapagos-eilanden? Dat Darwin er vijf weken onderzoek deed en er zijn evolutietheorie ontwikkelde. Dat de eerste Spanjaarden er enorme schilpadden zagen met schilden die ze op rijzadels vonden lijken, en de eilanden daarom 'Galopogos' noemden. Dat er heel, heel veel zeeleeuwen wonen en dat er nog veel meer leguanen wonen. Dat je moet oppassen dat je niet op hun respectievelijke staarten gaat staan, want de beestjes weigeren opzij te gaan voor al die domme toeristen met hun witte benen en ongemakkelijke slippers. Dat er heel veel blue footed boobies wonen, maffe vogels met blauwe voeten, en dat je vol ontroering en van heel dichtbij kunt kijken naar de paringsrituelen van albatrossen, flamingo's en ander gevogelte. Dat je er prachtig kunt snorkelen, terwijl je onder water een beetje aan het dollen bent met speelse zeeleeuwtjes. En als je opeens een paar enorme waterschildpadden voorbij ziet zweven en je kunt op je dooie akkertje met ze meezwemmen, dan moet je natuurlijk niet net zoals wij constateren dat de batterijen van je digitale onderwatercamera leeg zijn...

Bloemetjeszwembroek
Onze achtdaagse cruise langs, op, over en door de Galapagos-eilanden was geweldig. Ons bootje was met afstand het lelijkste dat we hebben gezien, maar het was er wel poepgezellig. De 16 passagiers varieerden in leeftijd van 28 tot 38, wat redelijk uniek was als je af en toe met een glimlach naar andere bootjes keek (bejaarde Amerikanen vinden de Galapagos incredible, amazing en lovely, wat ze maar wat graag en op volle geluidssterkte met de rest van de wereld willen delen). Bovendien had ons bootje een zeer toepasselijke naam: de Darwin. De Darwin was schoon, het eten was voortreffelijk, de bemanning uitstekend en onze perfecte gids Sergio Bazan een bezienswaardigheid. Sergio, is 52 en een geboren en getogen Galapagosser. Hij werd onlangs derde bij de Ecuadoriaanse golfsurfkampioenschappen, weigert zijn verplichte gids-uniform te dragen en liep dus continu rond in paarse bloemetjeszwembroek, met ontbloot bovenlijf en blootvoets. In combinatie met zijn tamelijk opvallende haardracht trok Sergio nogal wat bekijks bij andere groepjes toeristen, die je onvermijdelijk tegenkomt op de verschillende eilanden. 'Did you see that guide?' hoorden we regelmatig fluisteren, of: 'that group didn't seem to have a guide, I didn't see a guide'.

Afval
Sergio was top, en maakte bovendien van zijn hart geen moordkuil als hij liet weten dat hij niet altijd even blij is met het beleid van Parque Nacional Galapagos. Hoewel er bijvoorbeeld 'maar' 60.000 toeristen per jaar worden toegelaten op de Galapagos, produceren zij bij elkaar wel een waanzinnige hoeveelheid afval. Toen Sergio's broer, ook gids, aan een verslaggever van National Geographic liet zien wat er met dat afval gebeurt (het wordt zonder pardon in het midden van Santa Cruz, het belangrijkste en grootste toeristische eiland, gedumpt), werd hij onmiddellijk ontslagen. Hetzelfde gebeurde met tientallen andere gidsen die hun onvrede hadden geuit. Een paar eilanden hebben landingsbanen voor vliegtuigen en op Santa Cruz rijden gewoon auto's, bussen en taxi's, wat het Galapagos-gevoel ook niet bepaald ten goede komt. Charles Darwin zou zich omdraaien in zijn graf als hij het allemaal zou zien.

Maar goed, het is zeker niet allemaal kommer en kwel, want over het algemeen worden de beestjes en plantjes uitstekend beschermd, zijn de eilanden brandschoon en is het zeewater kristalhelder. En het is echt waanzinnig om zoveel bijzondere diertjes van zo dichtbij te kunnen zien in hun natuurlijke omgeving. Dus als je de kans hebt om een keer naar de Galapagos te gaan, ga!

Hasta luego,
Eduard & Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1150662600/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1150662600/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1150662600/tpod.html Sun, 18 Jun 2006 17:41:44 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Quito, Ecuador

Acht uur 's ochtends, de slaap nog in je ogen, nog niet ontbeten en dan Milosevic en Kezman op volle snelheid op Van der Sar zien afstormen; in Ecuador begint het WK voor ons soms wel een beetje te vroeg op de dag. Toch stonden wij na de tweede overwinning in onze pyjama`s 'Holanda! Holanda!' te roepen in ons hostalletje in Quito.

Voor de Ecuadorianen is het echter nooit te vroeg, want ook zij zijn door naar de tweede ronde. En een biertje meer of minder maakt dan niet meer uit, ontbijt of geen ontbijt. Het is pas de tweede keer dat Ecuador meedoet aan een WK, en ze vieren het alsof ze de titel al binnen hebben. En voor wie zich afvraagt waarom er zoveel negers in het Ecuadoriaanse elftal spelen: bijna alle spelers komen uit de noordelijke provincie Imbabura (en daar wonen kennelijk veel negers).

Lava
Maar ook zonder WK is Ecuador een verrassend leuk land. De mensen zijn vriendelijk, rustig en behulpzaam (zeker in vergelijking met Peru), de steden zijn er redelijk schoon (zeker in vergelijking met Peru) en het landschap is vaak adembenemend mooi (wel is de overheid ook hier zo corrupt als de pest, maar dat is in Zuid-Amerika niet echt bijzonder).

En aan vulkanen geen gebrek, hier in Ecuador. Een aantal van die vulkanen is nog behoorlijk actief. De Tungurahaua bijvoorbeeld, bij het plaatsje Baños, bezorgt vooral toeristen nog regelmatig de bibbers (de lokale bevolking zelf vindt het allemaal maar onzin, al dat gedoe om een beetje gerommel en een handjevol lava). Vanuit Baños zijn wij 's avonds zelf maar eens poolshoogte gaan nemen. Eenmaal boven, bij een populair uitkijkpunt vanwaar je de vulkaan goed kunt zien, schrokken we ons een hoedje. Niet van de vulkaan, maar van de tientallen hamburgertentjes, dronken toeristen en snoeiharde muziek. Bovendien was de vulkaan volledig in de wolken verdwenen, maar dat scheen niemand op te vallen. Als de wiedeweerga zijn we daarom van deze kermis weggelopen, en na een uurtje hadden we de vulkaan opeens prachtig in beeld. En waarempel, net op dat moment hoorden we een oorverdovend gerommel en tien minuten later zagen we de Tungurahaua tot drie keer toe een enorme vuurzee uitspugen, die als een brandende rivier aan de zijkant naar beneden stroomde.

Arie
Heel spectaculair natuurlijk, maar al die lava maakt de Tungurahaua wel iets minder geschikt om vanaf te mountainbiken. De Cotopaxi, ook getooid met een spannend rookpluimpje, leent zich daar meer voor. Samen met Arie, van Arie's Mountainbike-Tours in Quito, zijn we met zijn 4x4 naar boven gereden tot een hoogte van 4200 meter. Na een stevige wandeling (inclusief zuurstofgebrek) werden de mountainbikes van het dak gehaald om te beginnen aan een afdaling van 24 kilometer. Godzijdank had Arie de fietsen voorzien van verse remblokjes; over spectaculair gesproken...

En wat doe je verder als je in Ecuador bent? Dan ga je naar Cuenca, een mooie koloniale stad, waar je heerlijk niets kunt doen. Je gaat naar Parque Nacional de las Cajas, waar je prachtig kunt wandelen zonder een ander mens tegen te komen. Je gaat naar de beroemde markt van Otovala, waar vooral de dierenmarkt geweldig is. En je gaat natuurlijk heel toeristisch naar Mitad del Mundo, de officiele evenaar. En hoe je het wendt of keert, op de evenaar kun je een ei op een spijker laten balanceren en stroomt water loodrecht het afvoerputje in. Althans, wij trapten er maar wat graag in.

De evenaar is ook letterlijk een keerpunt in onze reis. Na ruim acht maanden laten we Zuid-Amerika achter ons en keren we terug naar het noordelijk halfrond, naar Panama en Costa Rica.

Hasta luego,

Eduard & Nicole
]]> http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1148418660/tpod.html http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1148418660/tpod.html#comments Travel Blogs http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/eduardennicole/the_americas/1148418660/tpod.html Wed, 24 May 2006 18:53:27 -0400 SAMEN WERELDS GENIETEN - Op reis door de Amerika's: van Patagonië tot Californië

Jump to the full
entry & travel map

Máncora, Peru

Prullenbakken op het strand? De burgemeester van Máncora wil er niets van weten. In de hoofdstraat dan? We willen toch allemaal dat ons dorpje schoon blijft? Onzin, de burgemeester van Máncora vindt het allemaal grote onzin. En bovendien, wie gaat dat betalen? Zijn vrouw moet dringend een nieuwe wintergarderobe en die nieuwe badkamer moet ook ergens vandaan komen - geen sprake van dus. Dan hebben we een verrassing meneer de burgemeester, want Backus, de grootste bierbrouwer van Peru, heeft Máncora een hele voorraad nieuwe prullenbakken geschonken, gratis en voor niets! De burgemeester kijkt bedenkelijk en steekt een dikke sigaar op. Oké, vooruit dan, maar onder één voorwaarde: op iedere prullenbak in het dorp moet de naam van de burgemeester worden geschilderd!
En zo is het gekomen dat op iedere openbare prullenbak in Máncora de naam van de burgemeester is geschilderd: Prof. Florencio Olivas Alcalde.

Kokkerellen
Peru is een merkwaardig land, en Máncora is daarop geen uitzondering. Toch zijn wij bijna drie weken in dit noordelijke kustplaatsje gebleven. We vonden namelijk dat we eigenlijk wel weer eens een soort vakantie hadden verdiend - al dat gereis moet je niet onderschatten - en Máncora leende zich daar uitstekend voor. Niet omdat het zo´n bijzonder plaatsje is, dat is het niet, maar vooral omdat wij er een accommodatie hadden gevonden uit een sprookjesboek. Buena Vista heette het, en daarmee was niets teveel gezegd. Ons appartementje annex studio, want dat was het, had een enorm terras met uitzicht over de Pacific, waar dertig meter voor onze zonverbrande neuzen pelikanen naar vis doken, dolfijnen vrolijk door de golven dansten en vissers hun overvolle netten hun kleurrijke bootjes binnensleepten. Iedere ochtend kwam één van die vissers bij ons aan de deur om zijn vangst te laten zien en om ons een keuze te laten maken uit de heerlijkste visjes en knoeperds van garnalen. ´s Avonds stonden we gezellig te kokkerellen in ons eigen keukentje (een godgeschenk na bijna 8 maanden reizen en uit eten gaan) waarna we zaten we te smullen en te smikkelen op ons terras, terwijl de zon als een vuurrode bal achter de eindeloze horizon verdween.

Lawine
Pfff, nou niet gaan overdrijven jongen, maar heerlijk was het allemaal wel. We waren van plan om Peru af te sluiten met een weekje aan het strand, en het werden er uiteindelijk drie. Al met al zijn we daardoor een kleine twee maanden in Peru geweest. Peru is niet ons meest favoriete land in Zuid-Amerika (dat blijft vooralsnog Argentinië), en de gemiddelde Peruaan is ook niet direct onze beste vriend, maar we hebben er wel prachtige en indrukwekkende dingen gezien. Van Machu Picchu en de Colca Cañon tot de Nasca-lijnen en de Cordilleria Blanca; een prachtige, maar bizarre besneeuwde bergketen rond Yunjay. Dat laatste plaatsje is helemaal opnieuw opgebouwd, nadat het begin jaren ´70 volledig is weggevaagd door een lawine, veroorzaakt door een van de vele aardbevingen in dit gebied. De plek des onheils is nu een vreemde toeristische attractie, maar bezorgt je desalniettemin kippenvel als je er doorheen loopt.

En nu zitten we opeens in Ecuador, in de stad Guayaquil. We moesten elkaar bij de haren meeslepen om weg te gaan uit Máncora, maar we hadden geen kleuze; morgen gaan we namelijk naar de Galápagos-eilanden... hiep hoi!
]]>